เคมี(หัวใจ) กับ นายวายร้ายวิศวะไฟฟ้า (อ่านฟรีทั้งเรื่อง)

             เขาหอบหายใจหนักจากความเหนื่อยของการพาเธอไปสู่ความสุขดวงตาคมเข้มจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาและความลุ่มหลง

        ร่างแกร่งชื้นเหงื่อบ่งบอกถึงความเหนื่อยล้ากับการกระแทกกระทั้นที่แสนเสียวซ่านแต่รอยยิ้มบางที่แต้มอยู่บนมุมปากก็เผยให้เห็นถึงความพึงพอใจ

        ขณะที่ผิวแก้มเนียนใสของเธอ ก็มีหยดเหงื่อเล็กๆเกาะพราว ราวกับประกายดาวในค่ำคืน

         อันนา ผละร่างกายเปลือยออกจากการทาบทับบนร่างเปลือยกำยำของชายหนุ่มเธอเอนกายลงมานอนพักหอบเหนื่อยอยู่ข้างๆ เขา

        เธอเม้มริมฝีปากแน่นหัวใจเต้นระรัวเมื่อรู้สึกถึงสายตาคู่นั้นที่ไม่ยอมละไปไหน

          “เป็นไง…ฉันสอนเก่งใช่ไหม? เธอต้องให้ฉันสอนอีกหลายครั้ง…” เขายิ้มถามปนเสียงหอบเหนื่อย ด้วยใบหน้าหล่อเหลาดูมีเสนห์ชวนมอง

          “ตาบ้า…นาย!!!” เธอเผลอทำหน้างอน ใบหน้าร้อน ผ่าวขึ้นมาและความเขินอายปรากฏที่พวงแก้มก่อนจะใช้มือน้อยทุบไปที่อกเขาเบาๆ

        “โอ๊ย…ทำร้ายร่างกายกันเหรอเนี่ย?” เขาแกล้งทำเสียงล้อเลียนพลางยกมือขึ้นลูบอกตัวเองเบาๆ ราวกับว่าเธอทุบแรงมากกว่านั้น

         พีท หัวเราะในลำคอเบา ๆเมื่อเห็นท่าทางของเธอ ริมฝีปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ดวงตาคู่นั้นยังคงเปล่งประกายความขี้เล่นปนเจ้าเล่ห์อย่างน่าหมั่นไส้

         “ใครใช้ให้นายพูดอะไรบ้า ๆ ล่ะ”ใบหน้าสวยยังคงแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

        พีท ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดรอยยิ้มของเขาทำให้เธอแทบละลาย “งั้นเอาใหม่ไหม? ฉันจะสอนแบบละเอียดกว่าเดิม”เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู ทำให้เธอต้องรีบถอยหนี

        “บ้า!....นายไม่ต้องสอนแล้ว!” เธอเหมือนจะโวยวายแต่กลับดูน่ารักในสายตาเขา

        ชายหนุ่ม หัวเราะอย่างพอใจสายตาของเขายังจับจ้องที่เธอไม่วางตา ก่อนจะยักคิ้วเจ้าเล่ห์ “แน่ใจเหรอ? …

        "วันนี้…นายทำ…สองรอบแล้วนะ จะแกล้งฉันไปถึงไหน?…" เธอถามพลางเม้มปากแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อสบตากับเขาที่ยังคงฉายแววเจ้าเล่ห์ไม่เลิก

        พีท ยิ้มมุมปากอย่างคนเอาแต่ใจ"วันต่อไป ฉันจะมาหาเธอและทำแบบนี้อีก…" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้มากขึ้นดวงตาคู่นั้นฉายชัดถึงความแน่วแน่

        "เธอเป็นของฉันแล้ว"

        “และไม่ต้องคิดเลยว่าจะเอาร่างกายนี้ไปขายให้ใคร…

ฉันจะซื้อเอง….”

        เธอ เบิกตากว้าง คิดว่าเขาพูดเล่น

          “นายจะมีเงินที่ไหนมาซื้อตั้งหลายครั้งฉันต้องใช้เงินหลายแสนบาท ”

          เขาจ้องมองที่เธอและยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

          “ถ้าฉันซื้อเธอและจ่ายค่ารักษาพยาบาลพ่อของเธอให้ทั้งหมดเธอจะยอมไหม??”

          อันนาตกใจมาก ไม่คิดว่าเขาจะพูดแบบนี้ออกมา

        “นาย…นาย…จะไปเอาเงินจากที่ไหนมาฉันไม่ได้อยากให้นายเดือดร้อน ปัญหาของฉัน…ฉันหาทางออกได้”

          “เธอจะหาทางออกโดยการไปนอนกับใครก็ไม่รู้เนี่ยนะ…ยัยแว่น” เขาโมโหที่เธอจะทำแบบนั้น

        “ฉันไม่ยอมหรอกนะ…เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว…” เขาเอื้อมคว้าตัวเธอมากอดไว้แนบอกสายตาจ้องมองไปที่ใบหน้าที่กำลังมองเขาแบบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เขาพูด

        “เธอต้องนอนกับฉันคนเดียว…เข้าใจไหมอันนา?” เขาจ้องมองมาที่หน้าแดงระเรื่อของเธอน้ำเสียงเข้มและจริงจัง

        "นาย…!" ใบหน้าของเขาโน้มต่ำลงมาหา ไม่ทันที่เธอจะพูดจบริมฝีปากร้อนผ่าวก็ทาบทับลงบนริมฝีปากของเธอโดยไม่ให้ตั้งตัวอีกครั้งคราวนี้มันรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เหมือนเขาระเบิดอารมณ์โกรธที่เธอคิดจะทำอะไรแบบนั้น

        ลิ้นร้อนของเขารุกล้ำเข้ามาอย่างเอาแต่ใจราวกับต้องการครอบครองเธอทุกส่วน

        เธอพยายามขืนตัวแต่กลับถูกแขนแข็งแกร่งกอดตรึงเอาไว้แน่นลมหายใจของเขาเร่งเร้าพร้อมกับจังหวะของจูบที่เร่าร้อนขึ้นทุกขณะร่างกายเธอสั่นไหว ความร้อนวูบวาบแผ่ซ่านไปทั่วกาย

        เมื่อเขาถอนจูบออกไปช้า ๆลมหายใจของทั้งคู่สอดประสานกันอย่างหนักหน่วงดวงตาคมของเขาจ้องมองเธอด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าปลายนิ้วเรียวยกขึ้นเกลี่ยริมฝีปากเธอที่ยังคงแดงเรื่อจากแรงจูบเมื่อครู่

        หญิงสาวเคลิ้มกับการจูบหนักหน่วงของเขา แต่ความรู้สึกเจ็บระบมบริเวณ ด้านล่างเหลือเกินร่างกายแทบจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขาทำกับเธอถึงสองรอบ ไม่ให้เธอได้พักเลย ใจร้ายมาก

        “พีท….เจ็บ…ฉันเจ็บ…เอ่อ…เจ็บ…”

        ชายหนุ่มรู้ดีว่าเธอหมายถึงอะไรทุกสัมผัสที่เขามอบให้ล้วนทิ้งร่องรอยไว้บนร่างกายบอบบางของหญิงสาว

        เขารู้ตัวดีว่าเขาเห็นแก่ตัวที่รุกล้ำเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ให้เวลาพักหายใจเธอคงเจ็บมาก…แต่แม้จะรู้เช่นนั้น เขากลับไม่อาจห้ามตัวเองได้

        เปลวเพลิงแห่งปรารถนาแผดเผาเขาอย่างรุนแรงร่างกายของเธอคือสิ่งเดียวที่ดับความกระหายของเขาได้และเขาอยากจะได้ครอบครองเธอเช่นนี้…ตลอดไป

        “วันนี้ฉันจะไม่ทำอะไรเธออีกแล้ว…เธอจะได้พักผ่อน…”

        “แต่…ค่อยทำต่อวันอื่น…ฉันซื้อเธอแล้ว…เธอต้องนอนกับฉันคนเดียวเท่านั้น…” เขาพูดเสียงเข้ม

        “นาย... ใครจะยอมให้ทำอีก!"น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายปฏิเสธ แต่แววตาคู่สวยกลับทรยศหัวใจตัวเอง หัวใจเธอสั่นไหวเต็มไปด้วยความปรารถนา

        "ค่ารักษาพยาบาลพ่อของเธอ…ฉันจะเป็นคนรับผิดชอบให้ทั้งหมด”

        “แต่เธอต้องนอนกับฉันคนเดียว…ตกลงตามนี้…."เขาพูดเสียงเข้ม และไม่อธิบายให้เธอฟังว่าเขาจะหาเงินมาได้จากที่ไหนกัน

        สำหรับเธอจำนวนเงินหลักแสน มันเป็นจำนวนที่เยอะมากที่จะต้องหาเพื่อนำมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พ่อ

        แต่สำหรับเขา “เงินที่พ่อกับแม่ให้เขาไว้ใช้ในบัญชีส่วนตัวของเขามากจนอยู่ในระดับของคนรวยคนนึง”

        เพียงแต่ อันนาไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรเกี่ยวกับครอบครัวของเขาเลย ว่าจริงๆ แล้วเดือนมหาวิทยาลัยอย่างเขา คือ ลูกของเจ้าของบริษัทที่ร่ำรวย ติดอันดับ ต้นๆของประเทศไทย

        เธอยังคงเอ่ยให้เขาเปลี่ยนใจเพราะคิดว่าเขาไม่ควรจะต้องมาเดือนร้อนกับเธอ

        “แต่…นายไม่ต้องรับผิดชอบอะไรก็ได้…”

        “มัน…เป็นความต้องการของฉันเอง…ฉันเลือกที่จะให้นายเป็นคนแรกของฉัน…”

        “ต่อจากนี้ไปก็เป็นเรื่องของฉันที่หาเงินเอง” หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงเบาหวิวเธอไม่ต้องการให้ตัวเองกลายเป็นภาระของเขา

        เขาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะก้าวเข้ามาหาเธอดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าเนียนสวย ที่ยังคงแฝงด้วยความดื้อรั้น

        “อย่าแม้แต่จะคิดเอาร่างกายนี้ไปขายให้ใครนะ…ร่างกายนี้เป็นของฉันแล้ว…ฉันไม่ยอมให้เอาไปให้ใครซ้ำรอยฉันหรอก….”

        เสียงของเขาหนักแน่นราวกับคำสั่งเสียมากกว่าการขอร้อง หญิงสาว เงยหน้ามองเขา ดวงตาเธอเต็มไปด้วยคำถามและความรู้สึกที่ปั่นป่วนไปหมด

        “วันนี้…ฉันต้อง…กลับแล้วละ”เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มของเธอ

        เผยให้เห็นร่างเปลือยกำยำของเขาที่มีแต่กล้ามเนื้อแน่นที่เคลื่อนไหวอย่างเป็นธรรมชาติ เขาก้มหาเสื้อผ้าและกางเกงตัวเองที่ถูกถอดทิ้งเพื่อสวมใส่ปิดร่างเปลือย โดยไม่รีบร้อน ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายราวกับรู้ดีว่าเธอกำลังแอบมองอยู่

        สายตาคู่งามแอบมองตามความเคลื่อนไหวของร่างกำยำแก้มของเธอร้อนผ่าวไปหมด ใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ความอายพุ่งขึ้นมาจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามอง

        เขาหัวเราะเบา ๆ กับท่าทีของเธอก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงพร่าเบา

        “ยังอายอีกเหรอ?”

        “เธอได้เห็นหมดแล้วนี่นา?”

        “ใครจะไม่อายกันนะ!!!??” เธอเอ่ยและรับรู้ถึงความร้อนแล่นผ่านทั่วร่างเธอหัวใจเหมือนจะเต้นผิดจังหวะ เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่รู้ว่าควรตอบกลับไปอย่างไรหรือควรทำเพียงแค่ซ่อนใบหน้าที่กำลังแดงจัดนี้ต่อไป...

        “ฉันต้องกลับไปที่บ้านวันนี้พ่อกับแม่มีนัดทานข้าวกับเพื่อนของพ่อกับแม่ และฉันต้องไปด้วยขัดไม่ได้ด้วยสิ…อยากอยู่นานกว่านี้…” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความเสียดาย

        “เธอควรพักผ่อน…จะได้มีแรง…เดี๋ยวฉันมาหา…” เขาก้มหน้าคมเข้มมาใกล้หน้าแดงระเรื่อของเธอสายตาเลื่อนมองไปยังต้นคอและเนื้ออกนูน ที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มที่นำมาหุ้มร่างกายบางนี้ไว้

        “ฉันอยากอยู่นานกว่านี้นะ…อันนา…” เขายิ้มบาง ไม่ทันที่เธอจะได้ตอบอะไร

        หน้าหล่อเหลาของเขาโน้มลงมาก่อนจะกดจูบแผ่วเบาบนริมฝีปากบางสวยของเธอราวกับต้องการจารึกความรู้สึกนี้ไว้ตลอดกาล

        รสจูบของเขานุ่มนวลทว่าแฝงไปด้วยความเร่าร้อนและความโหยหา เขาแนบชิดมากขึ้นดื่มด่ำสัมผัสหวานละมุนเนิ่นนานเหมือนไม่อยากปล่อยให้ช่วงเวลานี้จบลง

        “อืม…อื้อ..” เสียงครางเบาๆ จากลำคอระหงของเธอ ที่ตอบสนองกับอารมณ์ของเขาลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่ผสานเป็นจังหวะเดียวกันหัวใจเต้นรัวเมื่อความรู้สึกถูกส่งผ่านจูบที่ลึกซึ้งและแสนหวาน…

        “เธอเป็นของฉันแล้วนะอันนา…” เขาครางกระซิบใกล้ใบหูเธอความร้อนผ่าวปะทุขึ้นทั่วใบหน้าเนียน

        นี่เธอต้องนอนกับเขาอีกจนครบตามจำนวนเงินที่จะต้องหามาเป็นค่ารักษาพยาบาลของพ่อเธอใช่ไหม?

        “และฉันอยากไปเยี่ยมพ่อกับครอบครัวของเธอนะ...ถ้าจะกลับไปเยี่ยมพ่ออีกวันไหน บอกฉัน” เขาพูดเสียงอ่อนโยนและน้ำเสียงดูห่วงใย

        อันนา ตกตะลึงในคำพูดที่ไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะมีความใส่ใจกับครอบครัวของเธอขนาดนี้

        ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบอะไรชายหนุ่มก็เสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        “ฉันจะไปเป็นเพื่อน...และจะไปเคลียร์เรื่องค่ารักษาพยาบาลให้ทั้งหมด…แต่”

        “อย่างที่บอกน่ะ…เธอต้องนอนกับฉันคนเดียว…และห้ามเอาร่างกายนี้ไปเที่ยวนอนกับใครที่ไม่ใช่ฉัน…สัญญาก่อน” เขาเอ่ยอย่างจริงจัง

        เธอพนักหน้าตอบรับเขา

        “ก็ได้…ฉันสัญญา…” เธอเองก็มองเขาด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง…ความรักใช่ไหมนะ…ที่เธอและเขากำลังมีอยู่ตอนนี้คือ “ความรัก ใช่ไหม???” เธออยากจะถามเขา แต่ก็ไม่กล้าเอ่ยออกไปและเธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มคิดยังไงกับเธอ หรือเขาแค่ต้องการความสุขเพียงชั่วครั้งชั่วคราวและเมื่อทุกอย่างผ่านพ้นไป ก็จะไม่มีอะไรค้างคาในใจเขาอีก

        “ดีมาก…เดี๋ยวฉันกลับมาหา…เพื่อทวงสัญญา…” เขาพูดพลางอมยิ้มเจ้าเล่ห์ เหมือนเคย

        เมื่อกำลังจะก้าวไปถึงประตูเขากลับหยุดชั่วครู่แล้วหันกลับมาดวงตาคู่คมจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง ความอ่อนโยนและบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น—บางสิ่งที่เธอไม่แน่ใจว่าคืออะไร

        อันนา นั่งนิ่งคำพูดของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอจนยากจะตั้งสติ ความสับสน ตีรวนภายในใจ

        เธอควรจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่เขาพูดกันแน่? ความอบอุ่นที่แฝงอยู่ในน้ำเสียงนั้นกำลังหมายถึงอะไร?

        เสียงประตูปิดลงทิ้งเธอไว้กับความคิดที่ยังหาคำตอบไม่ได้...เขาเป็นใครกัน และจะมีเงินมากมายมาให้เธอได้อย่างไรกัน???

        ร่างสูงโปร่งของ ชายหนุ่มก้าวเดินไปยังลานจอดรถภายในหอพักดวงตาของเขาฉายแววครุ่นคิดในขณะที่ปลายนิ้วลากสัมผัสไปตามตัวถังมอเตอร์ไซค์คันเก่งของเขาราวกับกำลังถ่ายทอดความรู้สึกที่ยังคงหลงเหลืออยู่

        เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มขึ้นแผ่วเบาก่อนที่ล้อจะเริ่มหมุน นำพาเขาออกจากหอพักของเธอแต่ในใจกลับไม่อาจขับไล่ความรู้สึกอันหนักอึ้งออกไปได้ ทุกสัมผัส ทุกลมหายใจทุกช่วงเวลาที่เพิ่งผ่านพ้น ยังคงหลงเหลืออยู่ในห้วงคำนึงของเขาความคิดถึงและโหยหากรีดลึกอยู่ในหัวใจทุกอณูของร่างกายยังตราตรึงถึงความอบอุ่นที่เพิ่งละจากมา

        แม้ร่างกายจะเคลื่อนห่างแต่จิตใจยังคงเวียนวนอยู่ในห้วงแห่งความคิดถึง—ความคิดถึงที่ไม่อาจเลือนหายไปตามระยะทางที่ค่อยๆขยายออกไป…