จักรพรรดิอักขระสยบฟ้า

ตอนที่ 60

ถอนพิษ

ผ่านไปสามวันที่หมิงเหอหลิงได้พบเจอกับหลิงเฉินในระหว่างที่พักฟื้นอยู่กับหลิงเฉิน พวกเขาทั้งสองได้พักอยู่ข้างๆลำธารขนาดใหญ่ที่พบเจอ ในเวลาเช่นนี้เมื่อไม่มีทหารแคว้นหลิวคอยไล่ตาม จุดใกล้ๆลำธารเช่นนี้จะเป็นที่พักชั้นเยี่ยม

ในเวลาเที่ยงวันของวันที่สามพวกเขาทั้งสองกำลังนั่งพักอยู่ใต้ร่มเงาของต้นไม้ขนาดใหญ่ ตอนนี้หมิงเหอหลิงนั้นร่างกายฟื้นตัวดีแล้ว ตลอดสามวันเขาไม่ได้เรียกเร้นพลังวิญญาณเลยสักครั้งตามคำสั่งของหลิงเฉิน

ใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันพลางกลับใช้สายตาของตนมองอีกฝ่ายด้วยความจริงจัง

“ ครึ่งชั่วยามเจ้าจะต้องทนให้ได้แล้วห้ามหมดสติพยายามเรียกเร้นพลังวิญญาณออกมาตลอดเวลา ” หลิงเฉินกล่าวย้ำถึงขั้นตอนที่หมิงเหอหลิงต้องปฏิบัติขณะที่เขากำลังถอนพิษ

อีกฝ่ายพยักหน้าเข้าใจก่อนที่ดวงตาทั้งสองของเขาจะพับปิดลง แล้วเริ่มเรียกเร้นพลังวิญญาณออกมาจากแก่นพลังวิญญาณภายในร่างกาย

พลังวิญญาณสีทองอร่ามปกคลุมร่างของหมิงเหอหลิง ทันทีที่พลังวิญญาณถูกเรียกเร้นออกมาจากแก่นพลังวิญญาณ ใบหน้าของเหอหลิงก็ซีดเผือดทันที พิษของทักษะ 5 พิษปั่นป่วนกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

หลิงเฉินที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาไม่รอช้าที่จะยกนิ้วของตนเองขึ้นมาวาดอักขระระดับสีครามอยู่นาน อักขระสีครามเปล่งประกายก่อนที่หลิงเฉินจะดันอักขระที่ลอยอยู่เบื้องหน้าของตนเองเข้าไปภายในร่างกายของหมิงเหอหลิง 

ตึง!!! ทันทีที่อักขระของหลิงเฉินแทรกเข้าไปภายในร่างกาย ความเจ็บแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกายหมิงเหอหลิงอยากจะกรีดร้องออกมาจริงๆแต่เขาก็กัดฟันเอาไว้

หลังจากที่สามารถนำอักขระของตนเองเข้าไปภายในร่างกายของอีกฝ่ายได้สำเร็จ ดวงตาทั้งสองข้างของหลิงเฉินก็พับปิดเขากำลังเข้าสู่การทำสมาธิ 

ตอนนี้สิ่งที่หลิงเฉินต้องทำก็คือการสัมผัสถึงแก่นพลังวิญญาณภายในร่างกายของหมิงเหอหลิงแล้วพยายามควบคุมอักขระที่เขานำเข้าไปภายในร่างของหมิงเหอหลิงให้ดูดซับพิษทั้งหมดเข้ารวบรวมเอาไว้ที่อักขระที่นำเข้าไปแล้วดึงอักขระออกมาพร้อมกับพิษ 

หลิงเฉินได้สัมผัสถึงแก่นพลังวิญญาณของอีกฝ่ายแล้วพยายามดูดพิษทั้งหมดภายในนั้นเข้ามาภายในอักขระของตนเองทีละนิดอย่างละเอียดลออ

เพราะว่าทุกอย่างมันต้องทำราวกับเป็นงานฝีมือเพราะเช่นนี้หลิงเฉินถึงได้ไม่ชอบพวกศาสตร์อักขระในทางแพทย์สักเท่าไหร่ แต่จะทำเช่นไรได้เขาก็จำเป็นต้องเรียนรู้มันเอาไว้เผื่อว่าตนเองนั้นบาดเจ็บ

หลิงเฉินได้ดึงดูดเหล่าพิษออกมาทีละนิดทีละนิด ในขณะที่หมิงเหอหลิงกำลังเรียกเร้นพลังวิญญาณภายในร่างกาย 

ผ่านไปถึงครึ่งยามชั่วหมิงเหอหลิงสามารถกัดฟันทนกับความเจ็บปวดได้โดยไม่หมดสติไป ถ้าเป็นคนปกติเพียงแค่ทนกับมันเพียงครู่เดียวก็คงจะรู้สึกเจ็บปวดจนอยากตายแล้วแท้ๆ ในที่สุดตอนนี้หลิงเฉินนั้นมั่นใจแล้วว่าเขาสามารถดูดซับพิษออกมาได้จนหมด

ดวงตาที่พับปิดอยู่ของหลิงเฉินได้เปิดขึ้นมาพร้อมกับเขาที่ยื่นมือเข้าไปสัมผัสที่บริเวณหน้าอกของหมิงเหอหลิงแล้วดึงอักขระที่ตนเองแฝงเข้าไปภายในร่างกายออกมา 

เมื่ออักขระสีครามที่เข้าไปอยู่ภายในร่างกายของหมิงเหอหลิงถูกดึงออกมามันสีของมันก็เปลี่ยนไป อักขระที่ถูกเขียนด้วยพลังวิญญาณสีครามก่อนหน้านี้มันถูกย้อมกลายเป็นสีดำสนิท

“ ลืมตาได้แล้ว!!! ” หลิงเฉินได้บอกกับหมิงเหอหลิง

เมื่อได้ยินเช่นนั้นดวงตาทั้งสองข้างที่พับปิดอยู่ได้เปิดขึ้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อและซีดเผือด ตอนนี้แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกได้ว่าพิษภายในร่างกายถูกดึงออกไปจนหมดแล้วแต่ว่าความเหนื่อยล้ามันยังอยู่ เสียงหายใจของเหอหลิงถี่ระรัว ก่อนที่เขาจะหันไปสังเกตุอักขระที่ถูกย้อมกลายเป็นสีดำสนิทภายในมือของหลิงเฉิน 

“ นั้นมัน!!! ” 

“ อ๋อ เนี่ยน่ะเหรอพิษภายในร่างกายของเจ้าอย่างไรละ ” หลิงเฉินตอบกลับไปเพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้นอักขระสีดำภายในมือของหลิงเฉินก็สลายหายไป

เมื่อเรื่องทุกอย่างมันจบลงหลิงเฉินได้มองไปที่ใบหน้าของหมิงเหอหลิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าของตนเองด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยแต่ภายในตาแฝงไปด้วยหลายๆอย่าง

เมื่อครู่ในขณะที่เขากำลังดึงพิษออกมาจากแก่นพลังวิญญาณของเหอหมิง เขาเองก็สัมผัสได้ถึงแก่นพลังวิญญาณภายในร่างกายของอีกฝ่าย ซึ่งนั่นก็ทำให้หลิงเฉินประหลาดใจยิ่งนัก 

แก่นพลังวิญญาณภายในร่างกายของไท่จื่อแห่งแคว้นหมิงผู้นี้มันเป็นถึงแก่นพลังวิญญาณระดับสวรรค์ที่เทียบเท่ากับ แก่นพลังวิญญาณ 5 ธาตุสยบสวรรค์ ที่อยู่ภายในร่างกายของเขา มันคือแก่นพลังวิญญาณ มังกรสวรรค์ 

เมื่อหลิงเฉินมองดูแล้วความสามารถของไท่จื่อผู้นี้น่าจะไปได้ไกล เขามีความเฉลียวฉลาดที่มากอยู่พอสมควรและยังมีแก่นพลังวิญญาณระดับสวรรค์อยู่ภายในร่างกาย บางทีไท่จื่อผู้นี้เมื่อได้รับการขัดเกลาดีๆตัวตนของเขาอาจจะสามารถขึ้นไปอยู่ในระดับที่เทียบเท่ากับตัวของหลิงเฉินในชีวิตที่แล้วได้เลย 

หลิงเฉินขมวดคิ้วทั้งสองข้างเพื่อตรองดู หมิงเหอหลิงที่นั่งอยู่ด้านหน้าเขามองเด็กหนุ่มที่กำลังแสดงท่าทางครุ่นคิดอยู่ตรงหน้าอย่างฉงน

“ เจ้าเป็นอันใดน่ะ ” เหอหลิงถาม

“ นี่หมิงเหอหลิงเจ้ามาเป็นศิษย์ของข้าเอาหรือไม่ ” หลิงเฉินกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉยแต่มันกลับสร้างความประหลาดใจให้กับอีกฝ่ายเป็นอย่างมาก 

“ เจ้า...ว่าอย่างไรนะ ” หมิงเหอหลิงกล่าวออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

จบตอน

ตั้งแต่ตอนที่ 63ไปจะเพิ่มขนาดตอนให้เท่ากับนิยายปกตินะครับ