ตอนที่ 11: ทรัพยากรล้ำค่า (ฉบับเกลาสำนวน)
หลายราตรีผ่านไปนับแต่การหลบหนีหัวซุกหัวซุนจากการเผชิญหน้าอันดุเดือดกับหมีเกล็ดศิลา เฟิงอี้และเสี่ยวหู่ยังคงเร้นกายและเคลื่อนไหวอย่างระมัดระวังราวกับเงาในพงไพร อยู่ในส่วนลึกอันรกชัฏและไร้ผู้คนย่างกรายของป่าผืนนี้ เฟิงอี้ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการทำสมาธิ พยายามโคจรพลัง "ปราณกระบี่" อันน้อยนิดให้ไหลเวียนไปตามเคล็ดวิชา 【สังสารวัฏดับสูญก่อเกิด】 ที่เพิ่ง ปลดผนึก ความเข้าใจขั้นต้นออกมาอย่างยากลำบาก พลัง "ปราณกระบี่" ในตันเถียนดูเหมือนจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างเชื่องช้า... ช้าดุจหยาดน้ำค้างที่รวมตัวกันบนใยแมงมุมยามรุ่งอรุณ แต่ทุกครั้งที่โคจรพลัง เขาก็ยังคงรู้สึกถึง "ต้นทุน" ชีวิตที่ถูกเผาผลาญไปอย่างต่อเนื่อง แม้จะน้อยกว่าตอนใช้พลังฟื้นฟูโดยตรง แต่มันก็เป็เหมือนเงาทะมึนที่คอยตามติด สร้างแรงกดดันอันหนักอึ้งให้เขาอยู่เสมอ
สมุนไพรใบเขียวขลิบทองอันล้ำค่าที่เสี่ยวหู่เคยหามาให้ บัดนี้หมดสิ้นไปนานแล้ว และเขาก็ััได้ว่าร่างกายที่อ่อนล้ากำลังเริ่มเรียกร้องมันอีกครั้ง เพื่อบรรเทาอาการ "ถูกสูบกิน" จากภายในที่ทรมานราวกับถูกปลิงนับพันดูดเื และเพื่อให้มีแก่นพลังชีวิตเพียงพอที่จะฝึกฝนต่อไปในเส้นทางอันมืดมนนี้ได้
"เราคงต้องกลับไปที่นั่น... เสี่ยวหู่" ในที่สุดเฟิงอี้ก็ตัดสินใจ เขาเอ่ยเสียงเบา พลางลูบขนสีขาวนุ่มราวกับปุยเมฆของคู่หูตัวน้อยที่ซุกตัวอยู่ข้างๆ "บริเวณน้ำตกนั่น... แหล่งสมุนไพรล้ำค่านั่น อาจจะเป็ความหวังเดียวของเราในตอนนี้"
"เมี้ยว..." เสี่ยวหู่ร้องตอบเบาๆ ดวงตาสีฟ้าใสกระจ่างฉายแววเข้าใจและเตรียมพร้อมในทันที
ทั้งสองจึงเริ่มต้นการเดินทางย้อนกลับไปยังทิศทางของน้ำตกอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มไปด้วยความระมัดระวังยิ่งกว่าเดิมหลายสิบเท่า พวกเขาเคลื่อนไหวไปตามเงามืดของต้นไม้ใหญ่ หลีกเลี่ยงพื้นที่เปิดโล่งที่อาจมีอันตรายซ่อนอยู่ และเฟิงอี้ก็ใช้ประสาทััทั้งหมดที่ดูเหมือนจะเฉียบคมขึ้นเล็กน้อยจากการเริ่มบำเพ็ญเพียร คอยตรวจจับทุกความเคลื่อนไหว สดับฟังทุกเสียงที่ผิดปกติรอบตัว
เมื่อเข้าใกล้บริเวณน้ำตกมากขึ้น กลิ่นดินชื้นและไอเย็นสดชื่นก็ลอยมาปะทะจมูกอีกครั้ง ทำให้รู้สึกผ่อนคลายไปชั่วขณะ แต่พร้อมกันนั้น เฟิงอี้ก็ขมวดคิ้วแน่น... เขาััได้ถึง กลิ่นคาวเืจางๆ ที่ลอยปะปนมากับสายลม และที่สำคัญกว่านั้นคือ แรงสั่นะเืแ่เบา ที่ส่งผ่านมาตามพื้นดินเป็ระยะๆ! ราวกับมีสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนไหวหรือต่อสู้กันอยู่!
"กรร! ซู่ม!"
เสียงคำรามต่ำๆ อันดุร้าย และเสียงปะทะกันของร่างกายอันหนักหน่วงดังแว่วมาจากทิศทางของน้ำตก! มันไม่ใช่เสียงคำรามของสัตว์อสูรเพียงตัวเดียวอย่างแน่นอน แต่เป็เสียงของสัตว์ร้ายขนาดใหญ่ อย่างน้อย สองตัว กำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดเืพล่าน! เสียงปะทะดัง "ตูมตาม" สลับกับเสียงฉีกกระชาก และเสียงต้นไม้หักโค่นดังตามมาไม่ขาดสาย! พื้นดินสั่นะเืเล็กน้อยตามแรงปะทะนั้น!
เฟิงอี้รีบส่งสัญญาณให้เสี่ยวหู่หมอบลงกับพื้นทันที ทั้งสองซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ เพ่งสมาธิไปยังต้นเสียงด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
ยิ่งคืบคลานเข้าไปใกล้ เสียงปะทะก็ยิ่งดังชัดเจนขึ้น พื้นดินสั่นะเืมากขึ้น! บรรยากาศเต็มไปด้วยไอสังหารอันรุนแรง!
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงจุดที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์เบื้องหน้าได้จากระยะไกลพอสมควร... เฟิงอี้เบิกตากว้างกับภาพอันน่าสะพรึงกลัวที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า!
ณ ลานดินโล่งเตียนใกล้แอ่งน้ำตก หมีเกล็ดศิลา (岩鳞巨熊 - Yán Lín Jù Xióng) ร่างั์ที่เขาเคยเผชิญหน้า กำลังต่อสู้อย่างบ้าคลั่งกับ อสรพิษเขี้ยวมรกต (碧牙巨蟒 - Bì Yá Jù Mǎng) ขนาดมหึมา! ลำตัวยาวเหยียดของมันใหญ่กว่าต้นไม้หลายต้นรวมกัน! การปะทะของอสูรร้ายระดับสูงทั้งสองนั้นรุนแรงกว่าที่เฟิงอี้เคยเผชิญมานับสิบเท่า! พลังปราณอันมหาศาลของพวกมันปะทะกันจนเกิดเป็คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า! บิดเบือนอากาศโดยรอบจนเกิดเสียงหวีดหวิวเสียดแก้วหู! ต้นไม้และโขดหินในบริเวณนั้นแตกหักกระจัดกระจาย!
ทันทีที่เห็นภาพการต่อสู้อันยิ่งใหญ่สะท้านปฐีนั้น "เศษเสี้ยวจิติญญา" อันลึกลับภายในตัวเฟิงอี้พลัน สั่นะเือย่างรุนแรง! ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดและเก่าแก่แล่นผ่านเข้ามาในห้วงสำนึก... ราวกับว่าภาพการต่อสู้ระดับนี้ คือสิ่งที่เขาในอดีตชาติเคยพบเห็นจนเจนตา หรือเคยยืนหยัดอยู่ท่ามกลางสมรภูมิที่ยิ่งใหญ่และโหดร้ายกว่านี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน!
ความรู้สึกอันแปลกประหลาดนี้ทำให้เืในกายเขาร้อนระอุขึ้นเล็กน้อย จิตต่อสู้ที่เคยสงบนิ่งและเยือกเย็น เริ่มปะทุขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่! ดวงตาของเขาจับจ้องไปยังอสูรทั้งสองด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป!
การต่อสู้เบื้องล่างดำเนินไปอย่างดุเดือดเืพล่าน ทั้งสองฝ่ายต่างได้รับาเ็สาหัส เกล็ดศิลาอันแข็งแกร่งของหมีมีรอยแตกและรอยไหม้จากพิษร้ายสีเขียวเข้ม ขณะที่เกล็ดสีเขียวมรกตอันงดงามของงูั์ก็เต็มไปด้วยาแฉกรรจ์จากการตะปบและกัดของหมี แต่พวกมันก็ยังคงสู้กันอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับมีความแค้นสะสมมานานนับร้อยปี หรืออาจจะเพียงเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการสมุนไพรขลิบทองล้ำค่าที่ขึ้นอยู่ริมแอ่งน้ำนั้นแต่เพียงผู้เดียว
‘โอกาส!’ เฟิงอี้กำหมัดแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นระคนหวาดหวั่น ‘รอจังหวะที่พวกมันอ่อนแรงที่สุด... แล้วข้าจะเป็ผู้เก็บเกี่ยว!’ ความคิดอันเ็าและเฉียบแหลมผุดขึ้นมา นี่คือสัญชาตญาณของผู้ที่ต้องดิ้นรนเพื่ออยู่รอด!
เขามองไปยังกอสมุนไพรขลิบทองด้วยแววตามาดมั่นและปรารถนา มันคือสิ่งที่เขา้าเพื่อต่อชีวิต! เพื่อบำเพ็ญเพียร! เพื่อแข็งแกร่งขึ้น!
เขาและเสี่ยวหู่ซ่อนตัวนิ่งอยู่ในเงามืด กลั้นหายใจจนแทบจะขาดใจ เฝ้าดูการต่อสู้อันน่าสะพรึงที่ใกล้จะถึงจุดตัดสิน...
ทันใดนั้น! หมีเกล็ดศิลาที่เสียหลักจากการถูกหางอันทรงพลังของอสรพิษฟาดเข้าใส่ ก็ถลาเข้าไปใกล้กอสมุนไพรอย่างน่าหวาดเสียว! ร่างใหญ่โตของมันเซถลา เกือบจะล้มทับลงไปบนสมุนไพรล้ำค่าที่อาจจะเป็ความหวังเดียวของเฟิงอี้! เฟิงอี้ใจหายวาบ!
หากสมุนไพรเสียหายไปในตอนนี้ ทุกอย่างก็จบสิ้น! แต่โชคยังเข้าข้างเขาอยู่บ้าง หมีเกล็ดศิลายังคงยันตัวไว้ได้ทันในวินาทีสุดท้าย!
แต่เื่ยังไม่จบแค่นั้น! จังหวะที่เฟิงอี้มัวแต่กังวลเื่สมุนไพร ดวงตาสีเหลืองอำพันอันเ็าไร้ความรู้สึกของ อสรพิษเขี้ยวมรกต กลับตวัดมายังทิศทางที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่ชั่ววูบ! แววตาที่เหมือนจะมองทะลุทุกสิ่ง! แม้จะเป็เพียงเสี้ยววินาทีที่สั้นเหลือเกิน แต่มันก็ทำให้เฟิงอี้รู้สึกราวกับถูกแช่แข็งทั้งร่าง! จิติญญาแทบจะหลุดลอย! เขารีบกดร่างของตัวเองและเสี่ยวหู่ให้ต่ำลงยิ่งกว่าเดิม หัวใจแทบจะหยุดเต้น! โชคดีที่ดูเหมือนงูั์จะไม่ได้สนใจพวกเขานาน มันหันกลับไปเผชิญหน้ากับหมีเกล็ดศิลาที่เป็ศัตรูตัวฉกาจกว่าต่อ
‘เกือบไปแล้ว... สัตว์อสูรระดับนี้ ประสาทััช่างน่ากลัวเกินไปนัก!’ เฟิงอี้ลอบถอนหายใจยาว รู้สึกถึงเหงื่อเย็นๆ ที่ไหลซึมออกมาตามแผ่นหลัง ‘สถานการณ์อันตรายกว่าที่คิดไว้มาก!’
เขาจ้องมองอสูรทั้งสองที่เริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด ลมหายใจหอบหนัก าแหลั่งเืไม่หยุด... รอคอย... รอคอย่เวลาแห่งการ "เก็บเกี่ยว"...
แต่แล้ว... ขณะที่เฟิงอี้กำลังจดจ่ออยู่กับการต่อสู้เบื้องล่าง สัญชาตญาณอันเฉียบคมที่ได้รับการขัดเกลาจากความเป็ความตายหลายครั้ง ก็พลันร้องเตือนภัยอันตรายขึ้นมาอีกครั้ง! มันไม่ใช่ภัยจากอสูรร้ายสองตัวนั้น แต่เป็ความรู้สึกเหมือนถูก "จับตามอง" อย่างเ็า! จากทิศทางอื่น!
เขาหันขวับไปมองรอบๆ อย่างรวดเร็วปานสายฟ้า แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ มีเพียงเงามืดของต้นไม้และพุ่มไม้หนาทึบที่ทอดตัวอยู่ในแสงสลัวของป่าลึก... หรือเขาจะคิดมากไปเองเพราะความเครียด?
ทว่า... เสี่ยวหู่ที่อยู่ข้างๆ กลับตัวแข็งทื่อขึ้นเล็กน้อย ขนที่คอตั้งชัน มันค่อยๆ หันใบหน้าเล็กๆ ไปมองยัง เงามืดทึบของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก หูเล็กๆ ของมันลู่ลงเล็กน้อย และส่งเสียงขู่ในลำคอเบาๆ อย่างไม่มั่นใจ... ราวกับััได้ถึงบางสิ่งที่อันตรายและซ่อนเร้นได้แเีกว่า!
มีใครบางคน... หรือ บางสิ่ง... กำลังซ่อนตัวเฝ้าดูอยู่จริงๆ! และมันอาจจะรอคอยโอกาส... เช่นเดียวกับเขา!
*** จบตอนที่ 11 (ฉบับเกลาสำนวน) ***
914
