ครัวเปิดด้านนอกตอนนี้มีสาวน้อยน่ารักอยู่สองคนนั่งนิ่งๆอยู่บนโต๊ะ เพื่อมองบรรยากาศการทำงานของเหล่าแม่บ้านภายในหมู่บ้านที่กำลังยุ่งและวุ่นวายกับการแปรรูปหมูป่า และหั่นเนื้อหมู่ป่าออก
พอพวกพี่รองถู่โต้วไปบอกพ่อ ปู่ ตาว่าน้องเห็ดน้อยมีวิธีการนำเืหมูป่าพวกนี้ไปทำเป็อาหารได้พวกท่านก็ดีใจกันเป็อย่างมากเช่นเดียวกัน รีบบอกให้หนุ่มๆช่วยกันยกถังเืไปให้แม่กันอย่างรวดเร็วในฝั่งครัวของบรรดาสาวๆในหมู่บ้าน
“มาแล้วฮะเืหมูป่ามาแล้ว อาหารจานใหม่ที่เรียกว่า ก้อนเืหมู แสนอร่อย”พี่รองถู่โต้ว ผู้ขอทางพร้อมกับพี่ขู่เฉิง พี่ต้าซ่วน
“ขอทางหน่อยนะฮะทุกๆคน วันนี้เราจะมีรายการอาหารจานพิเศษที่ทำจากเืหมูป่าเพิ่มด้วยนะฮะ”พี่ขู่เฉิง
“ขอทางหน่อยฮะ”พี่ต้าซ่วน
พวกพี่ชายทั้งสามรุ่นรองของเธอต่างส่งเสียงขอทางและบอกประโยชน์จากเืหมูป่ามาตลอดทางเดินจนกระทั้งถึงครัวที่เหล่าบรรดาแม่บ้านในหมู่บ้านกำลังช่วยกันทำอยู่
“เืงั้นเหรอ”
“เืหมูป่าเอาไปทำอาหารได้จริงๆน่ะเหรอ??”
“แบบนี้ก็มีอาหารกินเพิ่มแล้วล่ะสิดีจัง”
“พวกเราจะต้องไปเรียนรู้แล้วล่ะว่าทำอย่างไรกัน”
“ก้อนเืหมู”
เสียงอื้ออึงดังจากชาวบ้านโดยรอบที่พึ่งรับรู้กันว่า เืหมูป่าพวกนี้สามารถนำกลับไปทำอาหารไว้กินได้อีกด้วย ทำให้พวกเขาตื่นเต้นกันเป็อย่างมาก ไม่ว่าอะไรในตอนนี้ถ้าสามารถเก็บมาทำอาหารกินได้ในแต่ละวันเพิ่มเติมย่อมเป็เื่ที่ดีสำหรับชาวบ้านทุกๆคนในแต่ละครอบครัว
“มาวางไว้ทางนี้เลยจ้ะ”แม่ ที่กำลังรอถังเืหมูป่ามาก็ร้องเรียกกวักมือพวกหนุ่มน้อยที่กำลังโตเป็หนุ่มรุ่น 15-18 ปีที่มีกำลังวังชากำลังยกถังเืมาให้
“ขอบใจจ้ะหนุ่มๆ”อาสะใภ้
“เอาล่ะทุกๆคน ฟังทางนี้นะเจียงเจียงจะบอกวิธีทำเืหมูป่าพวกนี้ ให้เป็ก้อนเืนำไปทำอาหารได้ โดยการที่นำเืหมูป่าพวกนี้…………..”แม่ เริ่มพูดอธิบายวิธีการทำเืหมูป่าเป็อาหารทันที
และเชื่อไหมว่าจากเสียงที่ดังตลอดเวลาการที่พวกเราอยู่ชำแหละหมูป่ามานี้ไม่มีเงียบเสียงกันเลย เพราะแต่ละกลุ่มต่างส่งเสียงพูดคุยกันอยู่ตลอดเวลา
แต่พอเืหมูป่ายกมาวางแล้ว และแม่พูดเื่วิธีทำเืหมูป่าเท่านั้นแหละกลับกลายเป็ว่าคนหลายร้อยคนเงียบสนิทไปเลย และตั้งใจฟังการทำอาหารรายการใหม่อย่างตั้งใจเป็อย่างดี ในทุกๆขั้นตอน แต่ละบ้านมีตัวแทนบ้านละหนึ่งคนมาดูการทำก้อนเืหมูอย่างใกล้ชิด เพื่อไม่ให้คนดูเยอะจนเกะกะมากจนเกินไปนัก
แต่นั่นมันไม่มีปัญหาใดๆแน่นอนเพราะการทำก้อนเืหมุนี้ต้องทยอยกันทำหลายรอบอยู่เหมือนกันไม่สามารถทำทีเดียวหมดเนื่องด้วยจำนวนเยอะพอสมควร
“นี่ล่ะเหรอก้อนเืหมูน่ะ”
“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่ารูปร่างจะคล้างเต้าหู้เหมือนกันนะ ดูสิเพียงแต่สีเท่านั้นที่มันดูแตกต่างกัน”
“รสชาติไม่รู้จะเป็อย่างไรนะแต่ว่าหะไคร้มากเลยทีเดียวล่ะ”
“สีมันจากลงไปเยอะเลยนะดูน่ากิน ไม่น่ากลัวเหมือนสีเืในตอนแรกแล้วดูสิพวกเรา”
เสียงพูดคุยจากบรรดาเหล่าแม่บ้านในหมู่บ้านถูเพี่ยนที่กำลังมองผลงานการทำก้อนเืหมูเป็ครั้งแรกก็ตื่นเต้นกันเป็อย่างมากเลยทีเดียว
“เอาล่ะรอบต่อไปของใครมาทำต่อได้เลยนะ”แม่
“ได้ๆ คนรอบต่อไปออกมาเลยเร็วเข้า”คนในหมู่บ้าน
เหล่าบรรดาแม่บ้านต่างสลับสับเปลี่ยนที่จะเรียนรู้วิชาการทำก้อนเืหมูกันอย่างแข็งขัน
“ต่อไปก็เป็ขั้นตอนที่สำคัญในการที่นำก้อนเืหมูเหล่านี้มาทำเป็อาหารต่อเลยนะทุกๆคน”แม่
“เราจะเริ่มที่การทำน้ำมันพริกที่พวกเราทำกินกันในแต่ละวันนั่นเลยนะ กินคู่กับก้อนเืหมูนี้
รายการอาหารต่อไปเลยก็จะเป็จำพวกผัดต่างๆนะ โดยวัตถุดิบที่เราเตรียมไว้มีดังนี้เลย ขิง ต้นหอม ต้นกุยช่าย กระเทียม หัวหอม พริกสด จะใส่หรือไม่ก็ได้นะ
รายการต่อไปก็เป็พวกต้มน้ำซุป มีก้อนเืหมู ผักชี เต้าหู้ ต้นหอม เพียงเท่านี้
จานต่อไปก็ก๋วยเตี๋ยวเืหมู เพียงแค่ปกติเราใช้ผักหรือเนื้อสัตว์แต่แทนที่ด้วยเืหมูแทนหรือจะใส่รวมกันก็ได้ จริงๆแล้วการนำเืหมูมาทำอาหารแบบนี้สามารถดัดแปลงได้ แล้วแต่ว่าที่บ้านของพวกเรามีวัตถุดิบอะไรบ้าง”แม่
###
“ว้าว…..”ทุกๆ คน ได้ดูได้เห็นอาหารจานก้อนเืหมูแต่ละรายการนั้นน่ากินและกลิ่นก็หอมฟุ้งกระจายไปทั่วเลยทีเดียวเล่นทำให้แต่ละคนกลืนน้ำลายกันหลายรอบเลย
“หง่ำ….หง่ำ…..หง่ำ…..หง่ำ…..”นักชิมตัวน้อยที่ได้ชิมกันคนละช้อนในทุกๆอย่างที่กำลังทำ
แต่ที่แน่ๆในขณะที่คนอื่นๆกำลังสูดดมกลิ่นหอมของรายการอาหารจากก้อนเืหมูอยู่นั้น มีสองสาวน้อยอยู่สองคนไม่เพียงแค่ได้ดมกลิ่นอย่างใกล้ชิด แต่อาหารเ่าั้ก็ชิดปาก ลงพุงไปเรียบร้อยแล้วเช่นกัน
พวกเธอคือนักชิมอย่างไรเล่า มันสำคัญมากที่จะนำอาหารแต่ละอย่างออกไปต้องมั่นใจว่ากินได้ และอร่อยด้วยพวกเธอจึงจำเป็ที่จะต้องเสียสละตัวเองในการชิมครั้งนี้ มันเป็หน้าที่อันใหญ่หลวงเสียจริงๆสำหรับเธอพี่น้อง
“ผ่านค่ะแม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เยี่ยมมากเลย”เห็ดน้อย ยกนิ้วโป้งให้สองข้างเลย ปากก็มันแผล่บ
“ใช่ค่ะสุดยอดของความอร่อยเลยเ้าก้อนเืหมูพวกนี้เนี่ย พริกหวานเองก็ชอบมว๊ากกกกกก”พี่พริกหวาน
“จ้ะ”แม่
“เดี๋ยวพวกเราแบ่งข้าวสารออกมาหุงแจกจ่ายพวกเขาด้วยเลยละกันนะ”ยาย
“พวกผัก เช่นตะไคร้ ต้นหอม กระเทียม กุยช่าย ผักชี พวกนี้ให้พวกเด็กๆช่วยไปเก็บเพิ่มตามชายป่าก็ได้จะได้ทำอาหารได้จานใหญ่แจกจ่ายให้แต่ละบ้านกลับไปกินในตอนมื้อเย็นกันได้”ย่า
“ได้ค่ะแม่”อาสะใภ้ น้าสะใภ้ และแม่รับคำ
แน่นอนว่าข้าวสารที่นำมาแบ่งปันหุงให้คนในหมู่บ้านกินนั้นก็เป็ข้าวสารที่เธอวาดออกมาด้วยเช่นกัน มันหอมและนิ่มมาก หุงขึ้นหม้อมากด้วยทั้งๆที่ใส่เม็ดข้าวสารไปเพียงไม่กี่ถ้วย นี่มันดีมากจริงๆเลย ทางบ้านของเธอเองก็ไม่ได้ตระหนี่หรือหวงเอาไว้เพราะข้าวสารพวกนี้ได้มาแบบฟรีๆ แบบฟ้าประทานได้เลย
ถึงแม้ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้เธอจะสามารถวาดรูปได้เพิ่มอีกหรือไม่ แต่พวกเราก็ไม่ได้คิดที่จะหวงข้าวสารพวกนี้ไว้กินเพียงแค่ในครอบครัวของพวกเราแต่อย่างใด ทั้งๆที่พวกเราสามารถทำได้ แต่ว่าเห็ดน้อยเองรู้สึกมั่นใจลึกๆว่าสิ่งวิเศษเหล่านี้ติดตัวเธอมาในโลกแห่งนี้ด้วย
“เดี๋ยวพวกผมพาเพื่อนๆ พี่ๆไปเก็บผักป่ามาผัดกับก้อนเืหมูเองฮะ”พี่ใหญ่เซียงยวี่
“ใช่ฮะเื่นี้พวกผมจะจัดการให้เองครับไม่ต้องห่วง”พี่หนากวา
“พวกเราไปกันเถอะ”พี่หยางชง
บรรดาเหล่าพี่ชายก็นำทัพเด็กน้อยกันไปที่ชายป่ากันเพื่อไปเก็บพืชผักที่หาได้ง่ายตามชายป่ามาเป็วัตถุดิบทำอาหาร และพากันกลับไปเก็บผักที่ปลูกไว้ในแต่ละบ้านของตัวเองมาสมทบเพิ่มเติมอีกด้วย
“เอ๊ะ…เอาข้าวสารออกมาทำไมเยอะแยะแบบนี้กันล่ะฮะบ้านเหอ บ้านจิวไม่ต้อง ไม่ต้องเอาไปเก็บไว้กินในครอบครัวเลย สถานการณ์แบบนี้ไม่ต้องมาใจดีกับพวกเราแล้ว แค่เพียงแบ่งปันเนื้อหมูป่าให้นี่ก็มากพอแล้วนะ”แม่เฒ่าซุน
“ใช่ๆไม่ต้องแล้วเอาข้าวสารพวกนี้ไปเก็บเถอะ”
“พวกเราเกรงใจ แค่เนื้อหมูป่าก็พอแล้วสำหรับการใช้ชีวิตในวันต่อๆไป”
เหล่าบรรดาแม่บ้านที่เป็รุ่นราวคราวเดียวกับย่าและยาย ต่างโวยวายออกมากันยกใหญ่ที่เห็นแม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ขนข้าวสารออกมาให้หุงด้านนอกมากมายแบบนี้
จริงๆแล้วมันไม่ได้มากมายถึงขนาดที่จะให้กินแบบอิ่มท้องกันทุกๆคน เพราะพวกผู้ชายที่โตแล้ว และมีรูปร่างใหญ่มักจะกินข้าวได้เยอะถึง 3 จานกันเลย ที่พวกเรานำออกมานี่น่าจะประมาณกินแบบอิ่มๆคนละเต็มจานได้
เพราะข้าวสารที่เธอวาดออกมามีเป็พันกิโลดังนั้นแล้วจึงไม่ถึงขนาดที่ทำให้ข้าวสารยุบยันครึ่งถังเพียงแค่หล่นจากถังเก็บเพียงนิดหน่อยเท่านั้นเอง
“พอดีว่าเก็บสมุนไพรมีราคาได้ไปขายในเมือง แถมยังโชคดีที่ได้ข้าวแบบใหม่มากินเสียด้วยนะ หุงเพียงเท่านี้แต่ขึ้นเต็มหม้อเลย มันไม่ได้มากมายเสียขนาดนั้นแบ่งๆกันไปคนละจานนั่นแหละถือเสียว่าวันนี้เป็วันดีของหมู่บ้านเราละกันนะ”ย่า
“ใช่แล้ว ไม่ต้องคิดมากหรอกน้ำใจเล็กน้อยจากบ้านเหอ กับบ้านจิว พวกเธออย่าได้รังเกียจเลยนะถ้าไม่รับพวกเราถือว่ารังเกียจพวกเราสองบ้านอย่างแท้จริงเลยเชียว”ยาย
“ให้มันได้แบบนี้สิ บ้านเหอ บ้านจิว เนี่ยนะก็ได้ เอาล่ะทุกๆคนแบ่งปันกันไปเมื่อข้าวหุงเสร็จแล้วตักไปคนละถ้วยเท่านั้นนะเข้าใจกันนะ”แม่เฒ่าบ้านซุน
“เฮ้อ……ตกลง”บรรเดาเหล่าแม่บ้าน ต่างมองบ้านเหอ บ้านจิวอย่างซาบซึ้งใจเป็ที่สุด พวกเขาจะจดจำวันนี้ไว้เป็อย่างดี และจะสอนลูกหลานให้รักใคร่ปรองดองกันตลอดไปภายในหมู่บ้านถูเพี่ยนของเรา
บรรยากาศโดยรอบเห็ดน้อยรับรู้ และรับฟังมาโดยตลอดเธอตั้งใจไว้เลยว่า ถ้าเมื่อไหร่แต่ไม่รู้วันไหนที่เธอสามารถวาดรูปวิเศษจำนวน เมล็ดข้าวได้ล่ะก็รับรองเลยว่าทุกๆ คนในหมู่บ้านจะได้พันธุ์ข้าวนี้ไปปลูกกันถ้วนหน้า เพราะจากการคาดเดาของเธออะไรอะไรก็แล้วแต่ที่มาจากภาพที่เธอวาดขึ้นมามันดูพิเศษกว่าปกติเลยทีเดียว
มันเห็นและรู้สึกแตกต่างออกมาอย่างชัดเจนไม่ว่าจะเป็ไก่ย่าง ข้าวสาร หมูป่าพวกนี้กินแล้วรสชาติดีเยี่ยมและเหมือนร่างกายมีการเปลี่ยนแปลงเสียด้วยสิ เหมือนมีกำลังภายในหมุนเวียนด้านในเลยล่ะ
“เฮ้อ…เสียดายเหมือนกันที่ไม่หลุดไปในโลกกำลังภายใน เหาะ เหิน เดินอากาศได้ มีวิทยายุทธ์อะไรแบบนั้นน่ะ ฮิ…ฮิ…”เห็ดน้อย
“น้องเห็ดน้อย อารมณ์ดีเพราะได้กินของอร่อย”พี่พริกหวาน
“ใช่จ้ะ พี่พริกหวาน”เห็ดน้อย เออออไปตามกันทั้งๆที่ไม่ใช่เสียทั้งหมดหรอกที่เธอนั่งอารมณ์ดีและหัวเราะออกมาเพียงคนเดียวน่ะ
“สาวน้อยของแม่เป็ไงบ้างลูก หิวกันไหม?? รอให้ข้าวสุกเสียก่อนนะ วันนี้เป็วันพิเศษจริงๆเราจะกินข้าวเที่ยงกันอีกรอบนะ รอกินพร้อมทุกคนนะลูกนะ”แม่
“ได้ค่ะ พวกเรารอได้ไม่นานเลยแม่ไม่ต้องห่วงพวกเราเลย”เห็ดน้อย
“พริกหวานจะคอยดูแลน้องตรงนี้เองค่ะแม่ไปช่วย ย่า ยาย น้า อา ทำกับข้าต่อได้เลย”พี่พริกหวาน
“เก่งมากเลยทั้งสองคน นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ”แม่
“ค่ะ”สองสาวน้อย
เหล่าบรรดาสาวๆในหมู่บ้านต่างยังคงวุ่นวายกับการทำน้ำมันหมู ทำก้อนเืหมู ล้างและหั่นผักที่เตรียมไว้เป็วัตถุดิบในการทำอาหารกับก้อนเืหมูกัน เพราะก้อนเืหมูไม่สามารถเก็บเอาไว้ได้นานเป็เดือน มากสุดแค่เพียงอาทิตย์เดียวดังนั้นพวกท่านจึงเน้นทำอาหารใส่ก้อนเืหมูกันก่อนอย่างแรกเลย เนื้อหมูป่ายังคงเก็บเอาไว้ก่อน
“เดี๋ยวพวกหนังหมูทอดที่เราแยกมาทำน้ำมันหมูออกมา ก็แบ่งแจกไปให้ครบเลยนะ”ยาย
“พวกเด็กๆชอบกินนักล่ะหนังทอดที่ได้จากน้ำมันหมูเนี่ย”ย่า
“ใช่ๆ”เหล่าแม่บ้านในหมู่บ้าน
เมื่อเอ่ยถึงลูกๆหลานคนในครอบครัวก็มีความสุขขึ้นมากันอย่างเปี่ยมล้น เพราะจะเป็่ที่พวกเด็กๆได้กินอิ่มกันและกินอาหารอย่างมีรสชาติที่ดีที่มีเนื้อสัตว์กันบ้างแล้ว
“เด็กๆ ทุกๆคน อาหารเสร็จแล้วมาพักกินข้าวกันก่อนนะ”ยาย
“มาๆ กินอาหารกันก่อนค่อยชำแหละหมูป่ากันต่อเร็วเข้า”ย่า
เสียงเรียกจากเหล่าแม่บ้าน ให้มากินอาหารตอนเที่ยงกัน ซึ่งนานมากแล้วที่พวกเขามีข้าวเที่ยงกินกันแถมเป็เนื้อสัตว์ จริงๆแล้วก็ไม่ใช่เนื้อสัตว์เสียทีเดียว เพราะใช้น้ำมันจากการเจียวมันหมู และก้อนเืหมูจากเืของมัน แต่ว่าทุกๆคนเต็มใจที่จะบอกว่ามาจากเนื้อหมูป่ากัน
“อร่อย…อร่อยที่สุดเลย…”
“ไม่น่าเชื่อก้อนเืนี้รสชาติดีมากเลย”
“พวกเรามีอาหารเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่างแล้วล่ะ แบบนี้ไม่ว่าเืไก่เืหมูก็จะไม่ทิ้งเสียเปล่าอีกแล้ว”
“อร่อยนิ่ม นุ่มจนแทบกลืนกินลิ้นตัวเองเลย”
“หอมพวกผักสมุนไพรพวกนี้จังเลย”
“ไม่น่าเชื่อว่าพวกเราจะได้กินอาหารอร่อยแบบนี้”
“อย่าลืมนะวันนี้พวกเรากินคู่กับข้าวสวยเต็มถ้วยด้วย”
“ข้าวสวยพวกนี้หอม อร่อย นิ่ม เม็ดใหญ่มาก”
เสียงพูดคุยหลังจากกินอาหารคำแรก และข้าวสารคำแรกทำให้พวกเขาบางคนถึงกับหลับตาพริ้มเพื่อรับรู้รสชาติที่แตกกระจายอยู่ในปากของพวกเขาในตอนนี้
ยิ่งพวกเด็กๆนี่ก้มหัวลงถ้วยกันได้คงทำกันไปแล้ว ส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมากันอย่างอารมณ์ดี และกินกันอย่างเอร็ดอร่อยกันอย่างมาก ดูเหมือนเป็มื้ออาหารธรรมดาทั่วไปแต่จริงๆแล้วไม่ใช่มันคือมื้อพิเศษสำหรับคนในหมู่บ้านถูเพี่ยนเลย
ที่ได้กินอาหารที่มาจากส่วนหนึ่งของสัตว์ ไหนจะข้าวสวยเต็มถ้วยคนละหนึ่งถ้วยเต็มๆนี่อีก ถึงแม้จะเติมข้าวเพิ่มถ้วยที่สองไม่ได้พวกเขาก็ไม่เสียใจ เพียงแต่รับรู้ความอร่อยที่แสนจะมีความสุขกับข้าวสวยเพียงถ้วยเดียวก็เพียงพอสำหรับพวกเขาแล้วในวันนี้
“เห็ดน้อย อร่อยไหมลูกถูกต้องตามที่หนูบอกแม่ไหม”แม่
“หง่ำ…หง่ำ….ยิ่งกว่าเหมือนอีกค่ะแม่มันอร่อยมาก อร่อยที่ซู๊ดดดดด…เลยค่ะ”เห็ดน้อย
“พี่พริกหวานเชื่อน้องเห็ดน้อยเสมอ น้องพูดอะไรออกมาใช่และถูกต้องที่สุดเลย อาหารวันนี้แต่ละอย่างอร่อยมากจริงๆ”พี่พริกหวาน เอ่ยปากยกยอน้องสาวคนเล็กอย่างจริงจังและเต็มที่มากๆ
“ใช่ๆ อร่อยมากเลย”พวกพี่ชาย
เห็ดน้อยกับครอบครัวก็ได้กินข้าวร่วมกันอย่างมีความสุขเพิ่มมาอีกหนึ่งมื้อเป็มื้อที่ 3 ของวันนี้แล้ว ยังไม่รวมมื้อเย็นที่จะถึงนี้อีกเป็วันที่มีความสุขเหลือล้นจริงๆเลย
************
เห็ดน้อยกับคนในหมู่บ้านได้ร่วมกันกินอาหารร่วมกันอย่างมีความสุขเป็เหมือนงานเลี้ยงประจำหมู่บ้านไปแล้วในวันนี้
รี้ดคนไหนชอบกินก้อนเืกันบ้างยกมือค่ะ ใครไม่กินไม่ต้องยกค่ะฮิ…ฮิ….ไร้ท์เองก็พอกินได้แต่ไม่ถึงกับเป็ของชอบจ้า
########
เอกสารอ้างอิง
ขอบคุณภาพและข้อมูลจาก :
https://zhuanlan.zhihu.com/p/47428652
145
