เทพแห่งความตาย

"อยากจะให้สอนวิชาเวทย์ชั้นสูงอย่างนั้น

เหรอ?!"

บาซิสถามขึ้น

"เอาจริงดิ?!"

พีชถามขึ้น

เอลิออสพยักหัวขึ้นมาทันทีพร้อมกับใบหน้าที่เอาจริงเอาจังสุดๆทำให้พวกเขาทั้งสองกดดัน
และลังเลอยู่ไม่น้อย

"โทษของการไปละเมิดกฏสวรรค์คือถูกกักขังอยู่ในที่แห่งนี้หนึ่งร้อยปี ถึงแม้ว่าการกักขังหนึ่งร้อยปีอาจจะน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับการละเมิดกฏแห่งสวรรค์เพราะทางสวรรค์เองก็ไม่ได้มีสิทธิที่จะไปฆ่าใครได้อย่างตามใจชอบทำให้พวกเขาทำไดัแค่ทำโทษเพื่อให้ผู้ที่กระทำผิดสำนึกได้ก็เท่านั้น"

"ข้าก็อยู่ที่นี่เป็นปีที่เก้าสิบห้เข้าให้แล้วส่วนยัยพีชนั่นก็เข้ามาอยู่หลังข้าได้เพียงหนึ่งปีเท่า

นั้น"

"ถ้าจะให้พวกข้าสอนเจ้าจริงๆก็เหลือเวลาไม่ค่อยมากแล้วล่ะวิชาแต่ละวิชา เวทย์แต่ละเวทย์ที่พวกข้าใช้ไปใช้มานั้นต่างก็ใช้เวลาทำความเข้าใจและฝึกมาทั้งชีวิตของตัวข้าเลยก็ว่าได้"

"เจ้ามีเวลาแค่นี้ย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้!"

บาซิสอธิบายเรื่องราวอย่างใจเย็น

"ว่าแต่นั่นใคร?"

เอลิออสหันไปถามทั้งสองอย่างหงุนงงเพราะด้านหลังของบาซิสและพีชในตอนนี้เหมือนมีคนกำลังแอบหลบอยู่หลังต้นไม้เพื่อแอบดู?

ซึ่งเอลิออสเห็นอย่างชัดเจนเลยแหละ...

บาซิสและพีชรีบหันหลังไปมองดูทันทีและเจ้าตัวที่กำลังแอบอยู่เหมือนจะรู้ตัวว่าถูกจับได้เข้าให้ซะแล้วเขาจึงกำลังรีบหนีไปทันที

แต่...

จู่ๆพีชก็ได้ยืนอยู่ต่อหน้าของเขาอย่างรวดเร็ว

"ข้าอยู่ที่นี่มาเกือบยี่สิบปีข้ายังไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตใดๆเลยนอกจากตาแก่บ้าๆนั้นเลยนะ?"

พีชพูดขึ้นอยู่ตรงหน้าของบุคคลปริศนา

"เอ่อ..ข้าพเจ้าเพียงมาทำตามคำสั่งของท่านอาคูสเพียงเท่านั้นข้าพเจ้าไม่ได้มาทำอันตรายใดๆเจ้าค่ะ"

หญิงสาวในขุดเสื้อสีขาวงามอย่างบริสุทธิ์พูดขึ้นมาด้วยความกล้าๆกลัวๆเพราะถูกจับได้นั่นเอง

"ท่านอาคูส?"

"เห้ย! ตาแก่รู้จักท่านอาคูสนี้ไหม?"

พีชตะโกนถามขึ้น

"ท่านอาคูส? อืม..ข้าเหมือนจะเคยได้ยินนะ.."

บาซิสเหมือนว่าจะรู้จักแต่ก็จำไม่ได่ซะงั้น

"นี่แหละน้า~ คนแก่"

"เอ้อ! ทำอย่างกับเจ้าจะไม่แก่อย่างนั้นแหละ?!"

"โง่จริงๆ! ข้าเป็นอมตะแล้วจะแก่ได้ไง?

ไอ้ตาแก่โง่~"

'ทะเลาะกันอีกแล้ว?'

เอลิออสที่กำลังยืนฟังอย่างไร้หนทางนั้นเขาก็ได้หันไปถามหญิงสาวปริศนาคนนี้ทันที

"ท่านอาคูสคือใครอย่างนั้นรึ?"

"แล้วเขาจะให้เจ้ามาแอบดูพวกข้าแบบนี้ทำไมกัน?"

"เอ่อ..ท่านอาคูสเป็นเทพผู้สูงสุดบนสวรรค์แห่งนี้จะบอกว่าท่านเป็นพระเจ้าก็ไม่เกินเลยเจ้าค่ะ"

"ข้าพเจ้าเองก็ไม่ทราบเช่นกันว่าทำไมท่านอาคูสถึงสั่งให้ข้าพเจ้ามาแอบดูท่านแบบนี้เหมือนกันเจ้าค่ะ"

"แอบดูข้า? ไม่ใช่พวกเขาอย่างนั้นรึ?!"

"อ๊ะ! เปล่าเจ้าค่ะๆ"

"ข้าพเจ้าคงต้องไปแล้วล่ะเจ้าค่ะ!"

หญิงสาวที่เผลอพูดออกไปว่าจริงๆแล้วนั้นนางถูกสั่งให้มาดูเอลิออสทำให้นางรีบจบบทสนทนาทันทีแต่เอลิออสก็ไปจับแขนของนางเอาไว้ก่อนทำให้นางตกใจเป็นอย่างมากเพราะในชีวิตนี้นางไม่เคยโดนชายหนุ่มมาแตะต้องตัวมาก่อนเลยเอลิออสที่เห็นท่าทางไม่สบายใจของนางนั้นเขาจึงรีบปล่อยแขนของนางทันที

"ขอโทษ"

"แต่ว่าเจ้าเป็นใคร? ชื่ออะไร?"

"แล้วทำไมเขาถึงต้องสั่งเจ้ามาตามดูข้าด้วย?!"

"เอ่อ..ข้าพเจ้าชื่อเซน่าเจ้าค่ะ"

"เหตุผลที่ท่านอาคูสสั่งข้าพเจ้าให้มาตามดูท่านแบบนี้ข้าพเจ้าไม่อาจรู้ได้จริงๆเจ้าค่ะ"

"ขออภัยให้ข้าพเจ้าด้วยเจ้าค่ะ"

"ข้าสามารถไปถามเขาเองได้หรือไม่?"

"ท่านไม่สามารถทำแบบนั้นได้เจ้าค่ะ!"

"ท่านเป็นผู้กระทำผิดจึงถูกกักขังไว้ในที่แห่งนี้
ท่านไม่สามารถออกไปจากที่แห่งนี้ได้เจ้าค่ะ"

"งั้นเจ้าไปถามเขาแทนข้าล่ะ?"

"เอ่อ..มันค่อนข้างจะเป็นไปไม่ได้เจ้าค่ะ"

"ข้าพเจ้าจะไปถามท่านอาคูสแบบนั้นไดัอย่างไรกันข้าพเจ้าเป็นเพียงนางฟ้าผู้ต้อยต่ำแล้วจะให้ข้าไปถามกับท่านเทพผู้สูงสุดอาคูสได้อย่างไรกัน?"

"เจ้าก็บอกว่าข้าฝากถามยังไงล่ะ?"

"ไม่ได้งั้นรึ?"

"ถ.ถ้าท่านพูดถึงขนาดนั้นข้าพเจ้าจะพยายามถามท่านอาคูสให้ได้เองเจ้าค่ะแต่ก็ไม่รับรองหรอกนะเจ้าค่ะว่าท่านอาคูสจะตอบคำถามให้หรือไม่?"

"ถึงแม้ว่าถ้าเขาจะไม่ตอบอะไรออกมายังไงข้าก็ต้องขอบคุณเจ้าที่อุตส่าห์พยายามให้ข้าถึงเพียงนี้"

"ว่าแต่ข้าต้องอยู่ที่นี่หนึ่งร้อยปีเลยอย่างนั้นรึ?"

'ถึงตอนนั้นลูกๆของข้าก็คงจะโตกันไปหมดแล้ว?'

"เจ้าค่ะ"

"แต่เวลาบนสวรรค์และโลกมนุษย์แตกต่างกันมากจึงทำให้แม้ท่านจะอยู่ที่นี่หนึ่งปีแต่เวลาในโลกมนุษย์ก็ผ่านไปเพียงสิบปีเท่านั้นเจ้า

ค่ะ"

'เวลาต่างกันตั้งสิบเท่าเลยอย่างนั้นรึ?!'

'เป็นไปได้อย่างไรกัน?'

"เฮ้ๆสุดหล่อ~ กำลังคุยอะไรกันอยู่น่ะ?"

พีชเดินมาควงแขนเขาและถามขึ้นอย่างยั่วยวน

"หึ! ข้าชนะอีกแล้ว~"

"ไหนๆข้าก็ไม่มีอะไรให้ทำอยู่แล้วแถมสู้กับยัยนี่มันก็ออกจะน่าเบื่อเกินไป ข้าจะสอนเจ้าให้ก็ได้เจ้าหนุ่ม"

บาซิสกำลังเดินเข้ามาพร้อมพูดขึ้น

"ชิ! วันนี้ข้าก็แค่ไม่มีสมาธิก็เท่านั้นแหละ"

"งั้นข้าก็จะสอนเจ้าให้ด้วยแล้วกัน~"

'หายไปไหนแล้วล่ะ?'

เอลิออสที่ถูกบาซิสและพีชดึงความสนใจเมื่อเขาหันกลับมามองยังที่เดิมกลับไม่พบร่างของหญิงสาวผู้นั้นอีกต่อไป

"เจ้าใช้ธาตุไฟงั้นรึ?"

"อืม..แต่ธาตุของข้าเป็นสายฟ้าซะนี่.."

"ส่วนยัยพีชนั้นก็ยังธาตุแสงอีก.."

บาซิสพูดขึ้นเพราะธาตุพื้นฐานของพวกเขาไม่ได้มีความเข้ากันเลยสักนิด

"ข้าใช้อีกสองธาตุนั่นได้"

เอลิออสตัดสินใจพูดความจริงเพราะเขาอยากจะเรียนกับพวกเขาจริงๆมันเป็นเหตุสุดวิสัย

"ห๊ะ! งั้นแสดงว่าเจ้าใช้ได้สามธาตุ!"

"ว่าแต่มันจะบังเอิญเกินไปไหมที่เจ้าดันใช้ธาตุแบบพวกเราได้แบบนี้ ข้าขอบอกไว้ก่อนเลยนะพวกเรานั้นต้องมีความเชื่อใจซึ่งกันและกันเพราะการเรียนการสอนแบบนี้มันสำคัญมากยังไงล่ะ"

"พวกเราไม่ควรมีความลับต่อกันนั่นเอง..."

เอลิออสนิ่งไปสักพักก่อนที่จะพูดขึ้น

"เข้าใจแล้ว"

"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นเพราะอะไร
แต่ดูเหมือนว่าข้าจะใช้ได้หมดทุกธาตุเลย"

"ใช้ได้หมดทุกธาตุ?"

"มันจะเป็นไปได้อย่างไรกัน?!"

บาซิสยืนคิดไปคิดมาและแอบมองเอลิออสอยู่บ่อยๆสักพักนึงเขาก็หัวเราะออกมา

"ฮ่าๆ ดีๆ!"

"ถึงข้าจะไม่รู้ทำไมเจ้าถึงได้พูดแบบนั้นออกมาแต่ข้าก็ดูออกว่าเจ้าไม่ได้โกหกงั้นก็หมาย

ความว่ามันคือเรื่องจริงที่เจ้าสามารถใช้ได้ทุกธาตุจริงๆ"

"อายุเจ้าก็ยังน้อยโอกาสที่จะเติบโตและแข็ง

แกร่งนั้นนับว่าไม่ได้เป็นปัญหาอะไรกับเจ้าเลย ในอนาคตเจ้าจะต้องเติบโตไปเป็นคนใหญ่คนโตไม่ผิดแน่"

"ฮ่าๆ แต่เจ้ากลับขอมาเป็นศิษย์ของข้าแล้วมีรึที่ข้าจะปฏิเสธคนที่มีอนาคตรุ่งเรืองแบบเจ้าได้"

"เพราะไม่แน่ในอนาคตพวกเราอาจจะได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกันหากเป็นเช่นนั้นแล้วข้าจึงอยากจะขอประวัติของเจ้าดูสักหน่อยได้หรือไม่?"

"โอ๊ะ! ข้าคงต้องบอกของข้าก่อนสินะ"

"ชื่อของข้าเจ้าก็รู้ไปแล้วข้าอาศัยอยู่ที่ราชอาณาจักรแลนดิสแน่นอนว่าข้าเป็นนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดคนนึงเลยก็ว่าได้แต่อายุของข้าก็มากขึ้นแล้วจึงทำให้ข้าได้ออกจากการใช้ชีวิตเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายแบบนั้นและหันมาใช้ชีวิตที่เหลือกับครอบครัวมากกว่า"

"แต่เมื่อเก้าสิบห้าปีก่อนภรรยาของข้าถูกศัตรูคู่แค้นของข้าลอบสังหารไป..ตัวข้าที่บังเอิญได้เรียนรู้เวทย์ต้องห้าม - คืนชีพ เพียงคร่าวๆเท่านั้นแต่ในตอนนั้นข้าก็เลือกจะใช้มันโดยที่ไม่มีความลังเลใดๆเลยด้วยซ้ำแต่มันก็ไม่ได้เป็นไปที่ข้าคาดเอาไว้"

"เฮ้อ..ให้ตายเถอะ! ตาเจ้าแล้วๆ"

ในขณะที่บาซิสกำลังเล่านั้นใบหน้าของเขาก็พลันดูโศกเศร้าอย่างเห็นได้ชัดเลย

"ข้ามีชื่อว่า เอลิออส ข้าอาศัยอยู่ที่ราชอาณา

จักรฟรานซิส อย่างที่ข้าเคยพูดก่อนหน้านี้ว่าภรรยาของข้าเสียชีวิตมันจึงทำให้ข้าต้องใช้เวทย์ต้องห้าม - คืนชีพ ให้นางแต่จู่ๆข้าก็มาอยู่ที่นี่แล้ว?"

เอลิออสตั้งใจจะไม่พูดฐานะตนเองจริงๆเพราะมันอาจจะทำให้อีกฝ่ายเว้นระยะห่างได้

"ฮ่าๆ เรานี่มันคนหัวอกเดียวกันจริงๆ!"

"ข้าอดที่จะเสียดายไม่ได้จริงๆอุตส่าห์คิดว่าถ้าได้เจ้ามาเป็นลูกเขยมันก็คงจะดีใช่น้อย.."

"ท่าทางเจ้าคงจะรักภรรยาตนเองมากๆงั้นสินะ?"

'?'

"ก.ก็ใช่"

"งั้นเริ่มเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า วิชาที่ข้าจะสอนเจ้าต่อไปนี้มันยากเอามากๆแต่เจ้ายังมีเวลาฝึกฝนตนเองตั้งหนึ่งร้อยปีในที่แห่งนี้มันก็คงจะไม่ยากเท่าไหร่ถึงแม้ว่าตัวข้าจะไปจากที่แห่งนี้แล้วก็เถอะ"

"สายฟ้าฟาด เวทย์นี้เป็นเวทย์ทรงพลังใช่เล่นเพราะถ้าเรานำเวทย์นี้ไปสู้กับคนที่มีคลื่นพลังสูงกว่าฝ่ายตรงข้ามก็ต้องพบเจอปัญหาใช่เล่นแต่ถ้านำไปใช้กับคนที่มีคลื่นพลังน้อยกว่าหรือเท่ากันแค่ฟาดไปครั้งเดียวมันก็อาจทำให้ฝ่ายตรงข้ามจบชีวิตตนเองไปณขณะนั้นกันเลยทีเดียว"

"แต่มันก็ค่อนข้างใช้มานาเยอะพอสมควร.."

"งั้นข้าจะสอนเวทย์นี้ให้เจ้าเอง!"

"อย่างแรกในหัวของเจ้าต้องพยายามนึกถึงสายฟ้าเส้นนึงเพื่อเป็นแบบและรูปร่างนั้นเองต่อมาเจ้าก็พยายามส่งสายฟ้าที่คิดไปรวมตัวกันที่มือและต่อมาก็ให้พยายามคิดแค่ว่าจะฟาดมันลงไปก็พอ"

"ฮ่าๆ ถึงแม้ว่าการพูดมันจะทำให้เวทย์นี้ดูง่ายนั้นจริงๆแล้วลงมือทำยากมากๆเลยนะ"

บาซิสหัวเราะดังขึ้น

ส่วนเอลิออสก็พยายามคิดตามและทำตามที่บาซิสบอกทุกประการเขาพยายามทำจิตใจให้สงบและค่อยๆนึกถึงสายฟ้าอย่างช้าๆแต่รูปร่างที่เขาคิดนั้นไม่ใช่สายฟ้าขนาดเล็กอย่างที่บาซิสบอกแต่เป็นเส้นสายฟ้าขนาดใหญ่กว่าเล็กน้อยนั้นเองสักพักนึงเมื่อเอลิออสทำจิตใจให้สงบและพยายามนึกถึงมันแล้วเขาก็เริ่มลำเลียงเส้นสายฟ้าตัวนี้ลงไปยังแขนของเขาและไปจนถึงฝ่ามือในที่สุดใบหน้าของเขาปรากฏหยาดเหงื่อเล็กน้อยจากนั้นเขาก็พยา

ยามทำมันซ้ำๆให้คุ้นชินเรื่อยๆ

สามวันต่อมา...

เปรี้ยงง--

หลังจากที่เขาฟาดสายฟ้าที่อยู่บนฝ่ามือของเขาจนสำเร็จในขณะที่เขาได้ยินเสียงของสายฟ้าที่ฟังดูคล้ายกับเสียงฟ้าผ่ามันทำให้เขายิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะจู่ๆเขาก็นึกถึงเรื่องตลกๆเรื่องนึง...

แปะๆๆๆ--

เสียงปรบมือค่อยๆดังเข้ามาเรื่อยๆนั่นก็คือบาซิสและพีชนั้นเองพวกเขาได้แอบดูเอลิออสมาโดยตลอดนั่นเอง

"ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าจะสามารถฝึกฝนเวทย์ชั้นสูงนี่เพียงเป็นเวลาสามวันเท่านั้น?!"

"ข้าเองยังต้องใช้เวลาสามปีเลยนะ!"

บาซิสพูดขึ้นด้วยความเหลือเชื่อสุดๆ

"ฮ่าๆ เพราะเจ้าไม่ได้เรื่องเองนี่นา"

"หุบปากไปซะยัยเลว!"

"งั้นเจ้าก็พร้อมที่จะฝึกเวทย์ต่อไปแล้วสินะ?"

"เฮ้ๆ! ตาแก่หัวขาว! นี่มันตาข้าสอนแล้วนะ!"

"ให้ตายเถอะ!"

"เจ้าจะมีอะไรดีๆไปสอนเขากัน?"

"ชิ! มีเยอะแล้วเลยแหละ! ไปกันเถอะ~"

พีชพูดขึ้นพร้อมจับมือของเอลิออสพร้อมเดินจากไปจากที่ๆบาซิสกำลังยืนอยู่ทันทีเอลิออสเองก็กังวลไม่แพ้บาซิสเลยเหมือนกัน

"เฮ้อ..ถ้าใช้เวลาที่จะต้องมาฝึกไปทำอะไรสนุกๆด้วยกันยังจะสนุกมากกว่านี้ซะอีก"

"เอาเถอะ!"

"ข้าจะสอนเวทย์เคลื่อนตัวให้เองละกัน"

"อย่างแรกเจ้าต้องรงบรวมมานาไปไว้ใต้เท้าพร้อมทำสมาธิจนจิตใจเริ่มนิ่งจากนั้นก็เริ่มขยับตัวเดินออกไปอย่างช้าๆก่อนที่จะเพิ่มความเร็ว แบบนี้~"

ในขณะนั้นร่างของพีชก็หายไปในพริบตาจริงๆนางไม่ได้หายไปไหนหรอกนางเพียงแค่เคลื่อนไหวเร็วเกินไปจนเอลิออสมองไม่เห็นก็เท่านั้นเอลิออสพยายามทำความเข้าใจและทำมันทันที

"เอ๋! ทำไมใช้เวลาหนึ่งวันเจ้าก็ใช้ได้แล้วล่ะ?"

"ไม่มีความเท่าเทียมเลย!"

เวทย์สายฟ้าฟาดที่บาซิสสอนให้เอลิออสเขาใช้เวลาฝึกไปทั้งหมดสามวันแต่เวทย์เคลื่อนตัวที่นางสอนเขาใช้เวลาไปเพียงหนึ่งวันเท่านั้นมันจึงทำให้พีชไม่พอใจอยู่บ้างเพราะนางแพ้ให้กับบาซิสเข้าให้แล้วยังไงล่ะ

"ข้าเริ่มสนใจในตัวของเจ้ามากขึ้นแล้วสิ"

บาซิสพูดขึ้นพร้อมดวงตาที่เป็นประกาย

"ไม่ได้สิ! เขาเป็นผู้ชายนะไอ้ตาแก่!"

พีชรีบเดินไปควงมือเอลิออสทันที

"ฮ่าๆ ยัยบ้านี่ก็ข้าไม่ได้สนใจในทางนั้นสักหน่อยข้าเพียงสนใจในพรสวรรค์ของเขาต่างหากล่ะ!"