กรุ่นไอดินกลิ่นผลไม้ปราณวิญญาณห๊อมหอม 清新芳香

บทที่45. เริ่มสร้างบ้าน

ทุกอย่างตกอยู่ในสภาวะเงียบงัน ไม่มีเสียงพูดเล็ดลอดออกมาจากปากของใครได้ยินเพียงเสียงสายลมที่พัดไปมารอบๆ กายเพียงเท่านั้น

“ท่านบอกว่าท่านคือคู่พันธะของจิ่วจิวข้าไม่ได้ฟังผิดไปใช่หรือไม่” เมื่อเริ่มตั้งสติได้ดีมากขึ้นแล้ว ไป๋ซ่างจวินก็เอ่ยถามพร้อมจ้องหน้าสบตาของอีกฝ่ายอย่างไม่มีความหวั่นเกรง

“ท่านย่อมฟังไม่ผิด”

เมื่อได้ฟังคำยืนยันนั้นกลับมาก็เกิดเสียงถอนหายใจออกมายาวๆ

“ให้กล่าวกันตามตรงข้าหาได้รังเกียจท่านนะขอรับคุณชายหยางไท่...เพียงแต่ท่านกับจิ่วจิวอายุห่างกันเป็นพันๆ ปี อีกทั้งตอนนี้จิ่วจิวอายุพึ่ง 3หนาว ควรได้ใช้ชีวิตวัยเยาว์อย่างที่ควรเป็นข้าไม่ต้องการให้นางต้องรับรู้เรื่องนี่ก่อนวัยอันควร”

“ข้าไม่คิดจะบอกนางในยามนี้เช่นกัน และอยากให้นางมีความสุขกับช่วงอายุที่ควรจะเป็นเช่นที่ท่านปรารถนาเช่นกันข้าเพียงแต่อยากบอกให้ผู้ใหญ่ของนางได้รับรู้กันไว้ก่อนเท่านั้นจึงตัดสินใจบอกเรื่องนี้กับพวกท่านไป” หยางไท่อวิ๋นฟงเอ่ยบอกไปตามที่คิด

“เป็นเช่นนั้นก็ดีแต่ข้าไม่ต้องการบังคับบุตรสาวในเรื่องนี่ ต่อไปยามนางเติบโตจนถึงวัยออกเรือนข้าต้องการให้นางเลือกคู่ชีวิตด้วยตัวนางเอง ด้วยความรักของนางเองหาใช่เพราะคำทำนายของตระกูลท่าน”ไป๋ซ่างจวินยังคงเอ่ยออกอย่างชัดเจนเพื่อตัวของจิ่วจิวน้อยเองในอนาคตในฐานะบิดาย่อมต้องการเห็นบุตรสาวมีความสุขในชีวิตคู่

“ข้าเข้าใจแล้ว”หยางไท่อวิ๋นฟงเอ่ยออกมาอย่างยอมรับในความคิดนั้นของอีกฝ่ายตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดจะฝืนใจหรือบีบบังคับเจ้าลูกแมวน้อยเลยสักนิดมีแต่จะตามใจนางเสียมากกว่า

“ส่วนเรื่องให้ท่านพานางไปดินแดนเบื้องบนตอนนี้นั้นข้ายังไม่เห็นด้วย”

“เช่นนั้นเรื่องนี่รอไปก่อนได้ข้าจะแจ้งให้ท่านพ่อท่านแม่ของข้าทราบเอง”

ตลอดเวลาที่สนทนากันมีเพียงไป๋ซ่างจวินกับหยางไท่อวิ๋นฟงผูกขาดการเจรจาเท่านั้นโดยมีคนที่เหลือคอยฟังอยู่ข้างๆเรื่องนี่คงต้องขึ้นอยู่กับชะตาวาสนาที่พันผูกกันของทั้งสองแล้วว่าจะเป็นไปตามคำทำนายนั้นหรือไม่

และจะไม่มีการชี้นำความคิดหรือความรู้สึกของเจ้าตัวน้อยจิ่วจิวเด็ดขาดปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติหากโตขึ้นนางปลงใจก็แล้วไป แต่หากนางไม่มีใจก็จะไม่มีใครบังคับให้นางต้องทำตามคำทำนายนั้นเด็ดขาด

หยางไท่อวิ๋นฟงกลับไปโดยที่ไม่ได้พบเจ้าลูกแมวน้อยอีกก็เข้าใจได้เพราะบุรุษตระกูลไป๋แม้ไม่ได้มีท่าทีต่อต้านมากนักแต่ก็คงไม่อาจทำใจได้ในทันทีตอนนี้

ณ.ดินแดนเบื้องบนที่ตระกูลหยางไท่...

“เจ้าว่าอวิ๋นฟงต้องการคนห้าร้อยคนไปสร้างบ้านที่ดินแดนเบื้องล่างให้เช่นนั้นหรือ”เสียงน่าเกรงขามฟังดุดันเอ่ยถามมาจากผู้เป็นประมุขของตระกูลหยางไท่

“ขอรับนายท่านใหญ่เป็นการนำคนไปสร้างบ้านให้คนตระกูลไป๋และบ้านของนายท่านอวิ๋นฟงเองด้วยขอรับ”อิงเฉิงเอ่ยตอบไปตามจริง

“อืม เจอพวกเขาแล้วสินะเช่นนั้นเรื่องที่จะพาผู้มีพลังเซียนพฤกษามาดินแดนนี้เล่า” น้ำเสียงของ หยางไท่เหอ ที่เอ่ยถามอย่างอดที่จะตื่นเต้นยินดีไม่ได้ทั้งเรื่องที่พบเจอตระกูลไป๋และเรื่องที่พบผู้ที่มีพลังเซียนพฤกษาจริงๆ ตามคำทำนาย

“เจอแล้วขอรับ เพียงแต่...”

“ว่ามา”

“คุณหนูจิ่วจิวผู้ที่มีพลังเซียนพฤกษานั้นยังตัวน้อยอยู่เลยขอรับเพิ่มจะได้ 3 หนาวเท่านั้นนายท่านอวิ๋นฟงเลยให้ข้าน้อยมาแจ้งแก่นายท่านใหญ่และนายหญิงใหญ่ว่าขอให้รอเวลาก่อนขอรับ”

“อืมความจริงเรื่องปลูกบงกชสีชาดก็รอมาได้ตั้งหลายร้อยปีแล้วรอต่อไปอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไรเอาตามที่อวิ๋นฟงว่าเถิด รอไปก่อน”ผู้เป็นประมุขของตระกูลหยางไท่ได้ฟังก็คิดเห็นด้วยตามที่บุตรชายคิด อายุเพียง 3หนาวเกรงว่าจะเด็กเกิดไปและเป็นอันตรายต่อร่างกายได้หากขึ้นมายังดินแดนเบื้องบนทั้งที่พลังปราณยังไม่แข็งแกร่งพอคงต้องรอให้อย่างน้อยพลังปราณของนางตื่นขึ้นมาอย่างเต็มที่ก่อน

“นางชื่อจิ่วจิวหรือ นางเป็นเด็กเช่นไรอิงเฉิง”เสียงอ่อนโยนเอ่ยถามออกมาจาก ฮัวหลันหราน สตรีที่งดงามอ่อนหวานนายหญิงใหญ่หรือก็คือมารดาของหยางไท่อวิ๋นฟงนั้นเอง

“คุณหนูจิ่วจิวชื่อจริงๆ คือ ไป๋ซ่างจิ่วขอรับนิสัยร่าเริง สดใสมีชีวิตชีวามากยิ่งนักขอรับนายท่านอวิ๋นฟงเองก็เอ็นดูและตามใจคุณหนูมากทีเดียวขอรับ”ยามเอ่ยถึงคุณหนูตัวน้อยอิงเฉิงก็อดที่จะยกยิ้มไม่ได้จริงๆเมื่อนึกถึงเสียงสดใสยามพูดจาสิ่งใดออกมาก็พาให้ผู้ที่ได้ฟังต้องยิ้มตามเพราะสำเนียงที่พูดไม่ค่อยชัดนั้นเป็นเอกลักษณ์ไหนจะเจ้าถ่านน้อยที่เลียนแบบคนเป็นนายพูดไม่ชัดตามไปด้วยพออยู่คู่กันก็เหมือนจะแผ่กระจายความสดใสออกมาได้อย่างทรงพลังยิ่งนัก

“ดียิ่งนัก”ฮันหลันหรานเอ่ยเพียงเท่านั้นและยิ้มอย่างพอใจในคำตอบ

“เอาละเจ้าก็ไปเกณฑ์คนตามที่อวิ๋นฟงต้องการเถิด”เมื่อเห็นว่าไม่มีเรื่องที่ต้องสอบถามเพิ่มในตอนนี้แล้วหยางไท่เหอจึงบอกให้อิงเฉิงรีบไปทำตามที่บุตรชายสั่งความมา

“ขอรับ”

เมื่ออิงเฉิงเดินออกไปแล้วเหลือเพียงสามีภรรยาผู้เป็นประมุขแห่งตระกูลหยางไท่เพียงลำพัง

“นางยังเด็กอยู่เลยนะเจ้าคะท่านพี่”

“แต่คำทำนายก็ออกมาแล้วไม่รู้ว่าหากเติบโตไปแล้วไม่ได้มีใจรักใครดั่งเช่นบุรุษและสตรีกับบุตรชายของเราแต่เป็นความผูกพันดั่งเช่นสหายหรือญาติมิตรแทนจะเป็นเช่นไรเจ้าคิดว่าจะสามารถฝืนคำทำนายได้หรือไม่”หยางไท่เหอหันมาถามความคิดเห็นของภรรยาบ้าง

“ข้าไม่แน่ใจเช่นกันเจ้าค่ะท่านพี่แต่คงต้องลองหาทางออกเรื่องนี้ไว้ก่อนข้าเองก็เป็นกังวลเพราะไป๋ซ่างจิ่วยังเด็กอยู่มากทีเดียวอีกอย่างบุตรชายของเราเหมือนผู้อื่นเสียเมื่อไหร่พันกว่าปีมานี้ไม่เคยสนใจสตรีจนข้าแอบคิดว่าอวิ๋นฟงอาจจะไม่นิยมชมชอบบุปผางามแต่ชมชอบไม้ไผ่ท่อนตรงที่ขึ้นกลางผืนป่าเสียแล้วด้วยซ้ำ”

“หึ หึ หึไม่หรอกก่อนนี้อวิ๋นฟงเพียงแค่ยังไม่เจอผู้สตรีถูกใจก็เท่านั้นเรื่องนี้รอดูไปก่อน แต่อีกสามวันจะมีงามชุมนุมจันทราคิดว่าเทพผู้ผูกชะตาด้ายแดงคงมาร่วมงานด้วยอย่างไรลองไปถามเรื่องพันธะคู่ครองกันดูกันก่อนเถิด”

“เช่นนั้นก็ได้เจ้าค่ะ”

 ณ.หมู่บ้านหุบเขาเร้นลับ...

“ท่านปู่ ท่านปู่ววววเจ้าค้าาาา”เสียงเรียกหาก้องกังวานใสดังมาแต่ไกล ก่อนเจ้าตัวจะวิ่งมาถึงเสียอีกด้านหลังมีเจ้าถ่านบินตามมาติดๆ คราวนี้เหมือนว่าจะบินได้สูงขึ้นแล้วคิดว่าเพราะปีกเริ่มแข็งแรงขึ้นจึงสามารถพยุงร่างกลมๆของตนเองขึ้นมาได้สูงขึ้นนั้นเอง

“โฮ๊ะ ๆ ๆ ว่าอย่างไรเล่าเจ้าสิบสี่”ท่านผู้เฒ่าไป๋ที่นั่งจิบชายอดน้ำค้างที่เป็นชาโปรดปรานอยู่หัวเราะลั่นออกมาอย่างอารมณ์ดี

“ฉิบฉี่หยักปลูกผักกับผลไม้ขายๆให้ได้เงินเจ้าค่ะท่านปู่วว” มาถึงแล้วก็รีบเอ่ยบอกทันทีที่ท่านปู่เอ่ยปากถามสองมือน้อยเขย่าขาของผู้เป็นปู่ไปมาด้วย

“อืมม ปลูกผักผลไม้ขายเช่นนั้นหรือ”

“พวกข้าจะช่วยน้องเล็กเองขอรับท่านปู่”เป็นไป๋ซ่างหลงและไป๋ซ่างหลางที่วิ่งตามหลังน้องสาวมาถึงก็เอ่ยสนับสนุนขึ้นมา

“ได้ๆเช่นนั้นคงต้องซื้อที่ดินเพิ่มสำหรับทำส่วนผักผลไม้ปราณกันแล้วละนะ”

“ดีจังเยยเจ้าค่ะ แล้วก็ๆ ฉิบฉี่หยักเอามิติๆไปขายด้วยเจ้าค่ะ หยักได้เงินตำยึงเยอะๆ” มิติๆที่จิ่วจิวว่าก็คือวัตถุมิติที่เจ้าถ่านน้อยทำให้นั้นเอง

“ได้ๆ เจ้าก็ให้เจ้าถ่านทำไว้แล้วปู่จะพาไปขายนะ”

“ขอบคุณเจ้าค่าท่านปู่”

สองวันต่อมาท่านผู้นำหมู่บ้านก็นำหนังสือครอบครองที่ดินมาให้ส่วนที่ดินที่อิงเฉิงดำเนินการให้หยางไท่อวิ๋นฟงนั้นก็ฝากไว้ที่ผู้นำหมู่บ้านก่อนเพราะตอนนี้นับตั้งแต่ที่หยางไท่อวิ๋นฟงบอกว่าให้อิงเฉิงไปจัดการเรื่องช่างสร้างบ้านจนตอนนี้ก็ยังไม่เห็นกลับมาเลย

“เช่นนั้นหากท่านอิงเฉิงกลับมาข้าจะแจ้งเรื่องหนังสือครอบครองที่ดินให้เขาทราบจะได้ไปรับเอกสารที่บ้านท่านผู้นำหมู่บ้านได้”ท่านผู้เฒ่าไป๋เอ่ยบอกท่านผู้นำหมู่บ้านไว้

“ได้ขอรับ”

“จริงสิ พอดีอยากจะซื้อที่ดินเพิ่มอีกสักหน่อยอย่างไรคงต้องรบกวนท่านผู้นำหมู่บ้านเดินเรื่องให้อีกสักครั้งแล้ว”เป็นท่านผู้เฒ่าไป๋ที่เอ่ยขึ้นมา

“ไม่เป็นไรเลยขอรับดีเสียอีกที่มีคนซื้อที่ดินไปเยอะๆเช่นนั้นข้าจะกลับไปจัดการทำเรื่องซื้อที่ดินเพิ่มให้อีก”

“เช่นนั้นข้าจะตามท่านผู้นำหมู่บ้านไปเองขอรับ”ไป๋ซ่างจวินกล่าวขึ้นเพราะเรื่องซื้อที่ดินเพิ่มเป็นความต้องการของบุตรสาวตัวน้อยที่บอกว่าอยากปลูกผักผลไม้ขายเขาจึงเป็นผู้ที่ตามท่านผู้นำหมู่บ้านไปเลือกดูที่ดินอีกผืนเอง….

อีกสามวันต่อมาอิงเฉิงก็กลับมาพร้อมคนงานจำนวนมากและพาคนมาแนะนำให้ท่านผู้เฒ่าไป๋รู้จักว่าคือนายช่างกวนอูเชี่ยวชาญเรื่องงานก่อสร้างและมีคนงานในมือพร้อมทำงานได้ในทันที

ท่านผู้เฒ่าไป๋ได้เห็นก็พอจะทราบได้ในทันทีว่านายช่างตรงหน้านี้มีพลังปราณที่สูงมากเลยทีเดียวอย่างว่าคนที่หยางไท๋อวิ๋นฟงหามาจะธรรมดาได้อย่างไรกัน

จากนั้นการถางที่ดินที่พึ่งซื้อมาก็เริ่มขึ้นด้วยจำนวนคนงานที่กระจายตัวลงพื้นที่ถึงห้าร้อยคนใช้เวลาเพียงวันเดียวก็แล้วเสร็จในระหว่างนั้นนายช่างกวนอูก็นำแบบบ้านมาให้เลือกก่อนพร้อมทั้งอธิบายเรื่องวัสดุอุปกรณ์ที่ใช้ในการก่อสร้างอีกด้วยตอนนี้ทั้งสี่ครอบครัวของตระกูลไป๋จึงกำลังปรึกษากันว่าจะเอารูปแบบบ้านเช่นไรดี

ส่วนหยางไท๋อวิ๋นฟงเองก็โผล่มาร่วมดูด้วยโดยทำหน้านิ่งๆมานั่งอยู่กับครอบครัวสี่ ไป๋ซ่างจวินแม้จะไม่ได้รังเกียจอีกฝ่ายแต่ก็อดนึกเหม็นขี้หน้าอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ

เรื่องพันธะคู่ครองของจิ่วจิวนั้นเขาได้เล่าให้ภรรยาอย่างหงฟางได้ฟังแล้วนางกลับมองว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะอย่างน้อยๆก็ได้มีเวลาดูอีกฝ่ายว่าเป็นคนเช่นไรไปอีกหลายปีและมีเวลาให้ศึกษานิสัยใจคอว่าที่บุตรเขยด้วยดีกว่าต้องยกจิ่วจิวให้แต่งกับบุรุษที่ใดก็ไม่รู้ที่เรายังไม่รู้จักดีพอเมื่อได้ฟังอีกมุมหนึ่งจากภรรยาไป๋ซ่างจวินก็เริ่มเอนเอียงเห็นดีด้วยกับข้อดีข้อนี้....