ผมได้สติขึ้นมาอย่างงัวเงีย สิ่งแรกที่รู้สึกคือหายใจลำบากกว่าเดิมค่อนข้างมากร่างกายที่รู้สึกว่าหนักอึ้ง เรี่ยวแรงน้อยลงมาก ผมสำรวจรอบตัวพบกับห้องของตัวเองในอดีตพร้อมกับแสงแดดยามเช้าอุ่นๆผมเห็นในสิ่งที่ผมไม่ได้เจอมานานหลายอย่าง และหนึ่งในนั้นคือโทรศัพท์เครื่องมือสื่อสารทางใกล ที่อนาคตอันไกล้นี้คงจะไม่ได้ใช้แล้ว ผมจับเ้าก้อนสี่เหลี่ยมนี่มาดูวันที่xxเดือน xx ปี2xxx นี่มันก่อนจะเกิดเหตุคลื่นะเิมานานี่นา แต่เดี๋ยวนะ ผมสังเกตุเห็นบางอย่างที่ผิดปกติใบหน้าผมทำไมมันบวม
"อ๊ากกกกก! นี่มันเกิดใหม่เป็เบาหวานชัดๆ!"
ผมลืมไปเลยว่า่ก่อนที่จะเกิดการะเิของมานาผมเป็ไอ้อ้วนร้อยโลนี่หว่าบ้าเอ้ยเป้าหมายแรกหลังจากย้อนเวลากลับมาก็คงต้องลดน้ำหนักสินะ หลังจากสงบสติอารมณ์และทำใจกับสภาพของตัวเองผมกลับมาไล่เรียงไทม์ไลน์ชีวิตของผมใน fบุ๊คเพราะมันก็นานมากแล้วเหตุการณ์่นี้ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว ใน่เวลานี้ผมทำอะไรไปบ้างนะ?หลังจากไล่ดูมา2ชั่วโมงทั้งอินเทอร์เน็ต และโซเชียลต่างๆ (ที่ต้องใช้เวลานานขนาดนี้เพราะไม่ได้ใช้โทรศัพท์นานแล้วเลยเงอะๆงะๆไปบ้างกว่าจะเริ่มชินก็เป็ชั่วโมงเลย)สรุปจากที่ผมดูมาและจำได้บ้างเป็่ที่ผมน่าจะอายุ25ปีเห็นอย่างงี้ผมจบ ครู ฟิสิกส์ มานะคร้าบจบมาจะสองปีแล้วแต่ก็สอบไม่ติดเลยน่าเศร้าอยู่นะ เป็หนุ่มตกงาน อ้วนพุงจะแตก แถมยังเพิ่งถูกแฟนที่เรียนด้วยกันมาบอกเลิกไปอีก
เรียกได้ว่า โง่ อ้วนไร้รัก ชีวิตนี้นี่ช่างบัดซบยิ่งนัก
จำได้ว่าตอนนั้น(หมายถึงใน่เวลานี้)ผมเศร้ามาก เลยหนีมาอยู่บ้านที่พ่อซื้อเอาไว้ที่ต่างจังหวัดก็ซื้อไว้นานแล้วล่ะ ผมอ้างกับที่บ้านว่าอยากมาอ่านหนังสือรอสอบครูแต่เอาจริงๆคนมันพึ่งอกหักใครมันจะไปมีกระจิตกระใจอ่านหนังสือกัน
"แต่นั่นมันก็เป็เื่ของเมื่อก่อนล่ะนะ"
ผมพึมพัมกับตัวเอง พอดูเวลาก็ตีห้ากว่าๆ ถ้าเป็ในยุคนี้ผมคงนอนอุ๊ตุ๊ ไม่รู้ว่าเข้าใจ คำว่า "อุ๊ตุ๊" กันรึป่าวสำหรับคนที่ไม่รู้มันคือการนอนรูปแบบนึงนั่นล่ะ
ผมลุกขึ้นจากเตียงลงมาข้างล่าง บ้านผมเป็บ้านสองชั้นชั้นบนเป็ห้องนอนสองห้องนอน ข้างล่างมีครัว กับห้องน้ำอย่างละ1ห้อง และพื้นที่โล่งในตัวบ้านไม่มีอะไรเลย ก็..นะพึ่งย้ายมาอยู่หลังจากที่ไม่มีคนมาอยู่นานแล้วผมอาบน้ำใสชุดเตรียมไปออกกำลังกายที่สวนสาธารณะ
มาถึงผมก็วอร์มร่างกายยืดเส้นยืดสายสองสามนาที
และแล้วผมก็พร้อมวิ่ง 1..2..3..4..5...6แฮ๊กๆๆๆ
"ฮ่าาาาาา!! บ้าเอ้ย!!!"ให้ตายเถอะวิ่ง5-6ก้าวก็หอบซะละ ร่างกายนี้มันใช้ชีวิตยังไงของมันกันวะวิ่งแค่นี้ก็เหนื่อยแล้วผมทั้งหัวเราะ และโมโหตัวเองในเวลาเดียวกันร่างกายแบบนี้มันรอดจากการะเิของมานามาได้ยังไงกันก็ไม่ใช่ผมจะจำไม่ได้หรอกนะว่ารอดมายังไงแต่มันแค่รู้สึกทึ่งที่ตัวผมที่มีร่างกายแบบนี้มีชีวตรอดผ่าน่แรกของการะเิของคลื่นมานามาได้ก็เท่านั้นและแล้วการวิ่งตอนเช้าต้องพับเก็บไปก่อน
แต่ก็ไม่ได้กลับทันทีหรอกนะ วิ่งไม่ได้ผมก็เดินสิครับ เดินจากหกโมงจนถึงเจ็ดโมงเช้าผมก็กลับบ้านอาบน้ำกล้ามเนื้อขาของผมตอนนี้ปวดมาก แม้กระทั้งการยกขา ยังบ่งบอกได้เลยว่าร่างกายของผมมันแย่ขนาดไหน
"ทั้งที่ตอนอยู่มหาลัยเป็นักกีฬาแท้ๆ" ผมบ่นใช่ครับผมไม่ได้จะขิงนะผมเคยเป็นักกีฬามหาลัยมาก่อนแต่เล่นแค่สองปีแรกเท่านั้นต่อมาติดเกมตีป้อม ติดหญิง ปีหลังๆมาใช้ชีวิตกินๆนอนก็เลยอ้วนเอาๆรู้ตัวอีกทีก็อ้วนเป็หมู ยากจะกลับตัวซะแล้วแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกันเพราะผมรู้แล้วว่าอะไรที่รออยู่ในอีก1ปี หลังจากนอนพักซักพักเพื่อให้าการปวดทุเลาลงมาบ้างก็ออกไปหาข้าวกินถึงบ้านหลังนี้จะมีครัวก็ไม่ได้แปลว่ามันจะมีอะไรก็พึ่งย้ายมาได้วันเดียวเองนี่นะหลังจากกลับมาก็เข้าคลอสพี่ล้นซ่า
"วิดพื้น100ครั้ง ซิทอัพ100ครั้ง สควอช100ครั้ง!!"
เป็คำพูดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง แต่ลองทำจริงๆแล้ว วิดพื้น 5 ครั้งเสียงข้อต่อตรงข้อศอกก็ดัง "กร๊อบ!"เสียงดังชัดเจนเลยล่ะดูแล้ววิดพื้นไม่น่าไหว ซิทอัพก่อนละกัน ครั้งนี้ได้เยอะหน่อย 8 ครั้ง และครั้งที่ 9 ไม่ว่าจะพยายามยังไงมันก็ขึ้นมาไม่ได้ซักทีผมเลยเปลี่ยนอีกครั้ง สควอช
"เอ่าฮึ๊บ!!"กรึบ เสียงกล้ามเนื้อที่่ขาดัง แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแล้วผมก็ล้มไปนอนแดดิ้นทันที
"นี่เราจะมาตายั้แ่วันแรกเลยเหรอเนี้ย?"
1K
