โลกหมื่นมิติ

   ความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่วพื้นที่ แม้ว่าพวกเขาจะเห็นความแข็งแกร่งของไผ่มาแล้วแต่พวกเขาก็ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งถึงขนาดเอาชนะหม่าคุนได้จากการปะทะรอบแรก

   ‘เป็นไปได้ยังไงระดับทองจะมีพลังกำลังและร่างกายมากมายขนาดนี้ได้ยังไง ถ้าเป็นแบบนี้เราไม่สามารถเข้าปะทะหรือต่อสู้ระยะประชิดกับมันโดยตรงได้ ร่างกายของมันแข็งแกร่งเกินไป’แม้ว่าหม่าคุนจะเป็นคนชั่วร้ายแต่เขาก็ยังเป็นอัจฉริยะคนหนึ่งของตระกูลหม่า เขาสามารถทำความเข้าใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าได้อย่างรวดเร็ว

   “น้องไผ่เขาแข็งแกร่งมาก”โจวเทียนพูดด้วยแววตาตกใจและชื่นชม

   “สามารถทำให้หม่าคุนบาดเจ็บได้น้องชายคนนี้แข็งแกร่งเกินไปแล้ว”โจวหลิงพูดอย่างอารมณ์ดี

   “ในตอนที่เขาช่วยพวกเราเอาไว้ เขาสามารถสังหารระดับทองไปนับสิบตัวและยังสามารถสังหารระดับทองคำม่วงได้หนึ่งตัวจนสามารถไล่ฝูงหมาป่าเหล่านั้นไปได้ในเวลาเพียงไม่นาน ข้าก็รู้อยู่แล้วว่าน้องไผ่ต้องแข็งแกร่งแต่ไม่คิดว่าจะแข็งแกร่งขนาดนี้”หลินเฟยพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

   ลีน่าที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆได้หันไปมองปีเตอร์ “เขาแข็งแกร่งมากเขาจะต้องมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน เราจะต้องผูกมิตรกับคนแบบนี้เอาไว้”

   ปีเตอร์ไม่ตอบคำถามแต่เขาเพียงพยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่ลีน่าพูดเขาไม่โง่พอที่จะเป็นศัตรูกับคนแบบนี้แน่ แม้ว่าตอนนี้เขามั่นใจว่าสามารถเอาชนะไผ่ได้แต่เขาคงไม่สามารถฆ่าอีกฝ่ายได้ 

   ถ้าเป็นเช่นนั้นเมื่อเวลาผ่านไปด้วยความเร็วในการฝึกฝนของอีกฝ่ายไม่นานคงจะไล่ตามเขาทันเมื่อถึงเวลานั้นเขาคงจะไม่สามารถสู้กับอีกฝ่ายได้แน่โชคดีที่ก่อนหน้านี้เขาไม่หุนหันพลันแล่นเกินไป

   “เปลวเพลิงระเบิดฟ้า”เสียงตะโกนของหม่าคุนดังขึ้น พร้อมกับปรากฎลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งเข้าหาไผ่อย่างรวดเร็ว

   ไผ่มองลูกไผ่ที่พุ่งเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะกำหมัดต่อยลูกไฟจนมันระเบิดออกปล่อยความร้อนอันมหาศาลออกมา

   หมัดของไผ่ถูกความร้อนเผาจนไหม้แต่ช่วงเวลาต่อมาผิวหนังที่ไหม้ของไผ่ค่อยหลุดออกก่อนจะสร้างผิวหลังขึ้นมาใหม่ทำให้เหมือนว่ามันไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน

   “อะไรกันเป็นไปไม่ได้”หม่าคุณพูดอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าไผ่สามารถต่อยทักษะของเขาด้วยมือเปล่าโดยที่บาดเจ็บเพียงเล็กน้อย

   “ศรเพลิงนภา”

   “โล่น้ำแข็งพิทักษ์”

   หม่าคุนใช้ทักษะออกไปสองทักษะพร้อมกันเพื่อโจมตีและป้องกันเมื่อเห็นว่าไผ่พุ่งเข้ามา ไผ่ยกขาขึ้นมาเตะศรเพลิงของหม่าคุนแล้วต่อยใส่โล่น้ำแข็งอย่างรุนแรง

   แต่หมัดของไผ่ไม่สามารถทำลายโล่น้ำแข็งของหม่าคุนได้ เมื่อเห็นว่าหมัดของตัวเองไม่สามารถระเบิดโล่ของอีกฝ่ายได้ไผ่จึงกระหน่ำต่อยใส่โล่น้ำแข็งไม่หยุดพร้อมทั้งทำลายการโจมตีของอีกฝ่ายไปด้วย

   จากการกระหน่ำโจมตีของไผ่ผ่านไปไม่นานโล่น้ำแข็งเริ่มเกิดรอยร้าวขึ้น ในขณะที่ไผ่กำลังจะต่อยอีกหมัดไผ่ก็สัมผัสได้ถึงอันตรายจึงต้องกระโดดถอยหลังหลบออกมา แต่ก็ยังถอยหลังช้าเกินไปจึงทำให้ถูกแรงระเบิดเข้า

   ไผ่กระเด็นออกมาหลายสิบเมตรก่อนจะตั้งหลักได้ แรงระเบิดจากเปลวเพลิงทำให้ร่างกายของไผ่เต็มไปด้วยบาดแผลส่วนแขน ลำตัวและใบหน้าถูกเปลวเพลิงเผา

   “ไม่คิดว่าจะสามารถหลบได้ แต่ก็เท่านั้นแหละวันนี้เพราะวันนี้เจ้าจะต้องชดใช้ให้กับความอวดดีของเจ้า”เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนเองทำให้ไผ่บาดเจ็บหนักหม่าคุนจึงพูดอย่างเย่อหยิ่ง

   “ไผ่”

   “น้องชาย”

   เสียงของพวกหลินเฟยดังขึ้นอย่างร้อนรนเมื่อเห็นอากาศบาดเจ็บของไผ่

   “เกิดอะไรขึ้น ทำไมร่างกายของเขาถึงสามารถรักษาตัวเองได้เร็วขนาดนั้น”ลีน่าที่เฝ้ามองการต่อสู้อยู่พูดอย่างตกใจเมื่อเห็นว่าบาดแผลของไผ่กำลังรักษาตัวเองด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า

   “แม้ว่าแกเป็นคนเลวที่เย่อหยิ่งแต่แกก็นับว่ามีความสามารถเช่นกัน แต่ถ้าแกมีความสามารถแค่นี้ก็ถือว่าน่าผิดหวัง”ไผ่พูดพร้อมกับค่อยๆก้าวเดินไปหาหม่าคุนช้าๆและบาดแผลตามร่างกายก่อนหน้านี้ก็หายไปหมดแล้วเช่นกัน

   บาดแผลที่ไผ่ได้รับเป็นเพียงบาดแผลภายนอกตามผิวหนังเท่านั้นเพราะบาดแผลแบบนี้มันสามารถลอกผิวหนังเก่าออกและสร้างผิดหนังใหม่ขึ้นมาได้ในทันทีจึงไม่นับว่าสาหัสอะไร 

   ด้วยความแข็งแกร่งของร่างจักรพรรดิมังกรทำให้มันสามารถรักษาตัวเองได้รวดเร็วกว่าบาดแผลภายใน แต่คนอื่นๆไม่ได้รู้ความลับนี้ทำให้พวกเขาต่างคิดว่าไผ่นั้นแข็งแกร่งและอาจจะมีทักษะการรักษาระดับสูง

   เมื่อบาดแผลของไผ่หายสนิทแล้วพื้นดินบริเวณใต้เท้าของไผ่ระเบิดออกแล้วร่างของไผ่ก็หายไปจากจุดนั้นทันที

   ไผ่ปรากฎตัวอีกครั้งตรงหน้าของหม่าคุนและต่อยอย่างรุนแรงทำให้โล่น้ำแข็งระเบิดออกส่งร่างของหม่าคุนกระเด็นออกไป ในขณะที่ไผ่กำลังจะตามไปโจมตีต่อได้มีชายสามคนมาขวางเขาเอาไว้ก่อน

   ไผ่มองหน้าทั้งสามคนเล็กน้อยก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินออกมาในขณะนั้นเองไผ่ก็หยุดเท้าลงก่อนจะพูดกับหม่าคุนด้วยน้ำเสียงเย็นชา “การลงมือของแกในวันนี้ได้ทำให้พวกเราเป็นศัตรูกันแล้ว ในอนาคตฉันหวังว่าแกจะไม่เสียใจกับการกระทำอันโง่เขลาของตัวเองในวันนี้” ก่อนจะเดินจากไป

   “แก”หม่าคุนกัดฟันพูดออกมา

   “พอแค่นี้เถอะครับนายน้อยม่านพลังกำลังจะหายไปแล้ว”ผู้ติดตามอีกคนหนึ่งรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าหม่าคุนกำลังจะลงมือ

   หม่าคุนได้ยินเช่นนั้นก็ทำได้เพียงแค่กัดฟันด้วยความโกรธเพราะครั้งนี้เขาเสียหน้าอย่างมากอีกทั้งยังเสียหน้าเพราะระดับทองคนหนึ่งอีกด้วย.