(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        หลังจากนั้นชายวัยกลางคนก็ยกมือขึ้นลูบหนวดเคราเฟิ้มของตนอย่างเชื่องช้า

        ปลายนิ้วไล้ไปตามเส้นขนสีเข้มที่แซมด้วยสีเงินบางส่วน รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ผ่านกาลเวลามาอย่างโชกโชน

        “ถ้าจำไม่ผิด.. เจ้าถามกับอาจารย์เอาไว้ก่อนหน้านี้สินะ ว่าจะเดินทางไปยังอาณาเขตไหนเพื่อสั่งสมประสบการณ์?”

        “งั้นอาจารย์จะบอกให้เลยละกัน อาณาเขตไหนที่สามารถออกไปหาประสบการณ์ได้..”

        “ทั้งหมดมันก็คืออาณาเขตที่อยู่นอกเหนือไปจากดินแดนเผ่าพันธุ์มนุษย์ทั้งหมดยังไงละ”

        คำพูดนั้นเหมือนสายลมเย็นที่พัดผ่าน แต่กลับทิ้งความหนักอึ้งไว้เบื้องหลัง

        ขณะที่ตัวของหวูเหยียนจีลุกขึ้นยืน ก้าวไปยังหน้าต่างไม้ที่เปิดออกสู่ผืนฟ้าภายนอก จ้องมองมันแล้วกล่าวขึ้น

        “เมื่อเจ้าออกไปจากกำแพงขนาดยักษ์ที่ปิดกั้นสองเขตแดน ตัวของเจ้าก็จะได้พบเจอกับสภาพแวดล้อมที่พิเศษ!”

        เขายกมือขึ้นเล็กน้อย และกำลังชี้ให้เห็นภาพวิสัยทัศน์ที่อยู่ไกลลิบ

        “ดินแดนและเทือกเขามากมาย ผืนป่าโบราณอันกว้างใหญ่ หรือกระทั่งมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตโบราณที่แข็งแกร่งและทรงพลัง”

        ทุกคำที่เอ่ยออกมาเหมือนวาดภาพขึ้นในอากาศ ภาพของภูเขาสูงเสียดฟ้า ป่าลึกไร้ขอบเขต คลื่นมหาสมุทรที่ซัดกระหน่ำ และเงาร่างของสิ่งมีชีวิตที่แฝงอยู่ในความมืด ชายหนุ่มเองก็พยักหน้ารับอย่างเงียบงัน รับฟังโดยไม่ละสายตา

        ขณะที่ตัวของหวูเหยียนจีได้หันกลับมา แววตาคมกริบจ้องตรงเข้าสู่ดวงตาของศิษย์

        “เจ้าย่อมรู้ถึงเรื่องราวในประวัติศาสตร์เมื่อประมาณสองร้อยปีก่อนใช่ไหม?”

        หวงเยี่ยพยักหน้ารับโดยไม่ลังเล ก่อนจะกล่าวตอบอย่างเป็นระเบียบ

        “หลังจากที่ดาวเคราะห์โลกของพวกเราได้ขยายตัวออกนับหลายพันเท่า ทวีปของมนุษย์ที่เคยมีอยู่ก็ถูกแบ่งออกเช่นเดียวกัน!”

        เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่ออย่างต่อเนื่อง

        “ทวีปทางเหนือ! ทวีปทางใต้! ทวีปตะวันออก! ทวีปตะวันตก! แล้วก็ทวีปศูนย์กลาง!”

        “นี่คือทวีปที่อารยธรรมแห่งเผ่าพันธุ์มนุษย์ดำรงอยู่นับจากที่วันแห่งการเปลี่ยนแปลงได้เริ่มต้นขึ้น ทว่าต่อให้จะรวมทวีปทั้งห้าเข้าด้วยกันแล้ว ดินแดนของมนุษย์ที่พวกเราอาศัยอยู่นี้ก็มีขนาดเพียงแค่หนึ่งในสิบของโลกใบใหม่!”

        ความเงียบแผ่คลุมชั่วขณะ คำพูดนั้นสะท้อนให้เห็นถึงความกว้างใหญ่ที่เกินจินตนาการ

        หวงเยี่ยสูดลมหายใจเข้าเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่ออย่างจริงจัง

        “นอกเหนือไปจากดินแดนของมนุษย์ พวกมันจะถูกเรียกว่าอาณาเขตนอกกฎหมาย หรือจะเรียกว่าดินแดนแห่งความสิ้นหวังก็ได้”

        “มันเต็มไปด้วยเผ่าพันธุ์มังกรและสัตว์มากมายที่เกิดการกลายพันธุ์”

        “ปรากฏการณ์ที่แปลกประหลาด เรื่องลี้ลับที่อธิบายไม่ได้ อะไรต่างๆนานา หรือกระทั่งมนุษย์ด้วยกันที่ออกไปรวมตัวเพื่อสร้างขั้วอำนาจ! และเผยให้เห็นถึงสัจธรรมแห่งความโหดร้าย ทั้งหมดสามารถเกิดขึ้นได้ที่นอกดินแดนด้วยกันทั้งสิ้น!”

        หวูเหยียนจีจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพอใจ

        “ดี! เจ้าจำได้ครบถ้วน!”

        “โลกภายนอกนั้นไม่ใช่สถานที่สำหรับผู้ที่อ่อนแอ ที่นั่นไม่มีคำว่ากฎ ไม่มีคำว่าความยุติธรรม มีเพียงพลังอำนาจ และการอยู่รอด!”

        “ตัวของเจ้าจะเห็นในสิ่งที่ไม่เคยเห็น ได้ยินสิ่งที่ไม่เคยได้ยิน และสัมผัสกับความจริงที่ไม่มีใครสอนในตำรา!”

        เขาหยุดอยู่ตรงหน้าหวงเยี่ย ระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนมีแรงกดดันบางอย่างแผ่ซ่าน

        “เพราะงั้นหากเจ้าคิดจะออกไปสะสมประสบการณ์จริง.. เจ้าต้องเตรียมใจให้พร้อม!”

        หลังจากกล่าวจบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ชายวัยกลางคนก็ยกมือขึ้นลูบหนวดเคราเฟิ้มของตนอีกครา ดวงตาฉายแววครุ่นคิดชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มลึกล้ำราวกับกำลังตัดสินใจบางอย่างที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

        เขาหันกายกลับ

        พลางโบกมือเล็กน้อย

        “มานี่! อาจารย์มีของขวัญชิ้นใหญ่ที่จะให้เจ้าด้วยนะ!”

        คำว่าของขวัญทำให้ตัวของหวงเยี่ยชะงักเล็กน้อย ความสงสัยฉายวาบในแววตา ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยถาม เพียงก้าวตามไปอย่างเชื่อฟัง

        ฝีเท้าทั้งสองประสานกันบนทางเดิน ผ่านแนวต้นไม้ที่แผ่กิ่งก้านคลุมร่มเงา ก่อนจะเข้าสู่อาคารไม้หลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ค่อนไปทางด้านหลังของตำหนักหลัก กลิ่นไม้หอมอ่อนจางลอยแตะปลายจมูก แสงอาทิตย์สาดลอดช่องหน้าต่างเป็นริ้วสายยาวบนพื้นกระดาน

        เมื่อก้าวพ้นประตูไม้ไป สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าของชายหนุ่มก็ทำให้ลมหายใจของเขาหยุดชะงักไปชั่วขณะ

        กลางลานกว้างนั้น มีพาหนะสองล้อคันหนึ่งตั้งตระหง่าน รูปทรงเพรียวล้ำสมัย โครงสร้างแข็งแกร่งดุจสัตว์เหล็กที่กำลังหมอบรอคำสั่ง

        สีดำสนิทของมันดูดกลืนแสงราวกับไร้เงาสะท้อน ผิวภายนอกเรียบเนียนแต่แฝงเส้นสายซับซ้อนเหมือนผสานกลไกขั้นสูงเข้าไว้ในทุกส่วน รายละเอียดเล็กน้อยตามโครงสร้างเปล่งประกายเรืองรองแผ่วเบา บ่งบอกถึงการขับเคลื่อนด้วยพลังวิญญาณที่ไหลเวียนอยู่ภายใน

        “นะ.. นี่มัน..”

        หวงเยี่ยยืนมองมันอย่างนิ่งงัน ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกโดยไม่ทันตั้งตัว

        “นี่คือพาหนะวิญญาณ!”

        “มันคือพาหนะส่วนตัวที่เหมาะสำหรับนักล่ามังกรที่ต้องการเดินทางเพียงคนเดียว”

        คำพูดนั้นทำให้หัวใจของหวงเยี่ยเต้นแรงขึ้น

        “เจ้าเองก็มีแหวนมิติแล้ว.. การจะใช้พาหนะวิญญาณคันนี้ก็ไม่มีปัญหา เมื่อไม่ใช้มัน เจ้าก็ค่อยเก็บมันเข้าไปในแหวนมิติเพียงเท่านั้น!”

        ในตอนนั้นชายหนุ่มได้ก้าวเข้าไปใกล้โดยไม่รู้ตัว มือเอื้อมออกไปสัมผัสตัวถังสีดำเย็นเฉียบ ความรู้สึกจากปลายนิ้วเหมือนสัมผัสสิ่งมีชีวิตที่กำลังหลับใหล ราวกับมันพร้อมจะตื่นขึ้นทันทีที่ถูกปลุกด้วยพลังวิญญาณ

        “และพาหนะวิญญาณ..”

        “มันก็ชื่อตรงตัวเลยเชียวละ”

        “เพราะมันจะใช้พลังวิญญาณของตนเองเป็นไฟเชื้อเพลิงในการขับเคลื่อน!”

        “อาจารย์จะยกมันให้กับเจ้า!”

        น้ำเสียงมั่นคง ไม่มีความลังเล

        “เอาไปใช้ซะ!”

        คำประกาศนั้นดังก้องชัดเจน ทำให้หวงเยี่ยที่มองรูปลักษณ์ของมันอยู่ก่อนแล้ว พลันสั่นสะท้านไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตาฉายประกายไม่ต่างจากเด็กหนุ่มที่เพิ่งได้เห็นของในฝันเป็นครั้งแรก

        เพราะถึงอย่างไร ความใฝ่ฝันของชายหนุ่มคนหนึ่ง การมีพาหนะส่วนตัวสักคันย่อมเป็นสิ่งพิเศษเกินกว่าจะอธิบายได้ง่ายๆ

        ภาพของตนเองที่ขับเคลื่อนมันผ่านทุ่งกว้าง ผ่านภูเขา ผ่านดินแดนอันตราย ปรากฏขึ้นในจินตนาการอย่างชัดเจน

        “ขอบคุณท่านอาจารย์!”

        ไม่รอช้า หวงเยี่ยยกมือขึ้นกระตุ้นแหวนมิติ แสงจางๆปรากฏวาบเดียว พาหนะวิญญาณคันใหญ่ก็หายไปจากลานหินอย่างไร้ร่องรอย

        การเคลื่อนไหวรวดเร็วและแม่นยำจนแทบไม่ทันตั้งตัว

        หวูเหยียนจีที่เห็นดังนั้นก็หัวเราะร่า พลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

        “ดี! อย่างน้อยเจ้าก็ไม่ปล่อยให้ความตื่นเต้นทำให้เสียเวลา!”

        เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนสีหน้าจะแปรเปลี่ยนเป็นจริงจัง

        “เจ้าบอกว่าต้องการประสบการณ์ในการเข่นฆ่า.. งั้นอาจารย์ก็จะแนะนำให้ไปยังเมืองนอกกฎหมายก่อนละกัน! ที่นั่นจะเต็มไปด้วยนักล่ามังกรที่โหดร้ายและน่าสะพรึงกลัว พวกมันทำได้ทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์และตัวของตนเอง!”

        “ทว่าภายในเมืองนอกกฎหมายเองก็เต็มไปด้วยทรัพยากรล้ำค่าและหายากมากมาย”

        “เผลอๆบางครั้ง เมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกินก็อาจมีปรากฏขึ้นมาเป็นบางครั้งเลยละ!”

        คำกล่าวนี้ทำให้หัวใจของหวงเยี่ยสั่นไหวเล็กน้อย

        เมล็ดพันธุ์มังกรกลืนกิน

        สิ่งที่สามารถเปลี่ยนแปลงเส้นทางของนักล่ามังกรได้ในพริบตา

        หวูเหยียนจีกล่าวสรุปอย่างชัดถ้อยชัดคำ

        “เป็นดินแดนสรวงสวรรค์สำหรับคนที่ต้องการลองฝีมือ และเมืองแห่งนั้นเองก็น่าจะเป็นที่เหมาะสมสำหรับการเข่นฆ่าที่เจ้าต้องการ!”

        “แต่จงจับเอาไว้ซะศิษย์รัก ชีวิตของตนเองน่ะ ยังไงก็ต้องดูแลมันด้วยตนเอง ไม่มีใครที่จะสามารถช่วยเหลือเจ้าได้ ยกเว้นตัวเจ้าเอง!”

        หวงเยี่ยยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น

        ในอกของเขาไม่ได้มีเพียงความตื่นเต้นจากพาหนะวิญญาณเท่านั้น แต่ยังมีความกระหายบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

        เมืองนอกกฎหมาย

        ดินแดนที่ไร้กฎเกณฑ์

        สถานที่ซึ่งความอ่อนแอไม่มีสิทธิ์ยืนอยู่ และดูเหมือนว่าเส้นทางที่ตนเองเลือกเดินกำลังจะเริ่มต้นขึ้นจริงๆแล้ว