[New Life] อิสระของชีวิต

[33] เดินหน้า
เซ็ทที่ตามสอบเสร็จขอตัวกลับก่อนเวลา เนื่องจากว่ายังต้องเข้าไปคุยกับลุงโชคเรื่องตารางงานหลังจากกลับมา ที่ต้องมาสอบก่อนก็เป็นเพราะว่ากลัวทางโรงเรียนจะไม่ยอมให้จบอย่างไรก็ตาม เขาไปเกาหลีตั้งแต่ต้นเดือนมิถุนา นี่ก็เกือบจะสิ้นเดือนพฤษจิกาใกล้จะปลายปีเข้าไปทุกที แถมเขายังค่อยๆ มีฐานแฟนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อีกต่างหาก หลายๆ บริษัทคงอยากได้เขาไปร่วมงานไม่ก็ไปเป็นพรีเซนเตอร์พอตัว {หลงตัวเอง}‘เขาเรียกเดาความน่าจะเป็นโร’...มีหวังตารางงานที่ลุงโชคคัดไว้ให้คงกองท่วมหัวแล้ว ...ซึ่งก็จริงอย่างที่คิด“นี่มัน...อะไรเนี่ย?”“งานไง อย่าเข้าใจผิด ที่เตรียมไว้แล้วต้องทำน่ะกองนี้ ส่วนไอ้กองนั้นคืองานที่ติดต่อเข้ามาหลังซีรี่ย์เริ่มออนแอร์ ยังไม่ได้ตัดสินใจ” ลุงโชคชี้นิ้วไปทางกองกระดาษสองกองที่มีขนาดต่างกันอย่างเห็นได้ชัด เซ็ทนั่งลงตรงกันข้าม เขามองไปยังความแตกต่างของทั้งสองฝั่งแล้วก็เลิกคิ้ว“รายการโทรทัศน์ อีเว้นท์โฆษณา ถ่ายแบบนิตยสาร โชว์ตัว สัมภาษณ์ ยิบย่อยจังแหะ”“ขนาดยูทูปเบอร์ดังๆ ยังมีติดต่อเชิญเอ็งไปถ่ายรายการด้วยเลย”เซ็ทเปิดตั้งกระดาษกองโตแบบผ่านๆ กวาดตาอ่านก็พอรู้แล้วว่าทำไมมันถึงได้ยังกองเป็นตั้งอยู่แบบนี้ คงกะว่าถ้ามีเวลาก็อาจได้ช่องทางโชว์ตัวแบบฟรีๆ แต่คงต้องเลือกที่รายการดีๆ หน่อย“จะให้ไปเหรอ?”“ไว้ก่อน อย่างที่รู้ว่าฉันจะปั่นเอ็งให้ตีตลาดระดับโลก การที่เลือกรับงานเล็กๆ มันอาจจะทำให้เอ็งมีชื่อเสียงในประเทศไวขึ้นก็จริง แต่มันไม่ได้สร้างผลดีระยะยาวเท่าไหร่ ตัวชิ้นงานที่ทำมันบ่งบอกถึงระดับความสามารถและภาพลักษณ์นี่นะ”“งั้นลุงจะให้ทำอะไรก่อนล่ะ?”“ที่ต้องทำให้สำเร็จก็นี่” ลุงโชคยื่นกระดาษรายละเอียดงานชิ้นสำคัญชิ้นต่อไปมาให้ “แบรนด์ Perfume จะสร้างแบรนด์ย่อยชื่อว่า Scent สำหรับตีตลาดวัยรุ่น”“โฮ่ แล้วเขาเลือกผมเป็นพรีเซนเตอร์?”“ใช่”“เห...?”แบรนด์ผลิตภัณฑ์น้ำหอมระดับต้นๆ ของเอเชีย ถึงกับจะเลือกศิลปินหน้าใหม่วัยสิบหกคนหนึ่งมารับหน้าที่สำคัญขนาดนั้นเชียว ถึงจะเป็นแค่พรีเซนเตอร์ไม่ใช่แบรนด์แอมบาสเดอร์ก็เถอะ แต่นั่นก็หมายถึงภาพลักษณ์ของสินค้าของตัวเองแล้วนะ“ไม่ต้องมามองอย่างนั้น ฉันไม่ได้เล่นเส้นให้เอ็งโว้ย ทางนั้นเขาติดต่อมาเอง”“ยังไม่ได้พูดไรเลย งานเป็นถ่ายโฆษณากับถ่ายแบบสินะ”‘โร ฝากหาข้อมูลสินค้า ภาพลักษณ์ของแบรนด์ ข้อมูลรายละเอียดทุกอย่าง เบื้องลึกเบื้องหลังอื่นๆ ที่ติดต่อเข้ามาด้วย’{รับทราบ ยังขี้ระแวงเหมือนเดิมนะเซ็ท}“ใช่ ถ้าทำได้ดีอาจได้รับเลือกเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์ แต่ถ้าทำได้ไม่ดีมีโดนปลดกลางอากาศแน่”“จะพยายามไม่ให้ลุงผิดหวังน่า แล้วงานอื่นๆ ที่สำคัญเป็นพิเศษมีอันไหนอีก?”เซ็ทว่าเรียบๆ ทำท่าเป็นอ่านรายละเอียดในกระดาษไปพร้อมๆ กับพูดคุยอย่างเรียบง่าย ราวกับงานที่กำลังจะตัดสินอนาคตของเขาไม่ได้สลักสำคัญขนาดนั้น เล่นเอาลุงโชคแอบฉุนหน่อยๆ แต่ก็เพราะเห็นจนชินเลยจำใจปล่อยผ่าน“นี่เป็นแบรนด์เสื้อผ้าอันดับท็อปของที่อเมริกา เป็นแบรนด์ดังอันดับโลก เขากำลังรับสมัครนายแบบนางแบบเป็นชาวเอเชียหนึ่งคู่ สำหรับงานแฟชั่นโชว์คอลเล็กชั่นใหม่ครั้งต่อไป”เซ็ทอ่านข้อความในกระดาษแล้วก็ต้องวางมันลง“เดี๋ยวนะลุงอย่าบอกนะว่าจะให้ผมไปสมัคร?”เซ็ทถึงกับเลิกคิ้วสูง จะบอกว่าลุงโชคกล้าได้กล้าเสี่ยงก็ใช่ แต่สำหรับหน้าใหม่ไร้ผลงาน ก็ไม่ต่างจากบ้านที่ไม่ได้อัดหน้าดิน ยังไม่ทันตั้งเสาเข็มก็จะสร้างบ้านเสียแล้ว...แถมคนสร้างบ้านก็คือเจ้าของงาน อีกฝ่ายจะรับคนไม่มีฐานอะไรเลยไปทำงานตัวเองล่มเรอะ“เปล่า”“อ้าว แล้วอะไรของลุงเนี่ย?”“สมัครให้ไปแล้วต่างหาก แถมรอบคัดเลือกผ่านใบสมัครเอ็งก็ผ่านด้วย บอกไว้ก่อนนะฉันไม่ได้เส้นอะไรทั้งนั้น ถึงจะพอมีเส้นสายในเอเชียอยู่บ้าง แต่ไม่ได้เส้นใหญ่ขนาดนั้น”“เอาจริงดิ นี่ลุงเอาอะไรไปสมัครเนี่ย?”“รูปตอนถ่ายนิตยสาร JM กับวีดีโอตอนเอ็งเดินวนไปวนมาในบริษัทเนี่ยแหละ”“โกหก...ของแบบนั้นเนี่ยนะ?”เซ็ทเบ้ปากมองบน ถึงจะรู้ตัวว่าตัวเองมีบุคลิกภาพที่ดีเพราะมันเป็นสิ่งที่ติดตัวมาแถมยังเสริมสร้างมาตลอด แต่กับแค่คลิปเดินไปเดินมาในบริษัทจะทำให้เข้าตากรรมการช่วงสมัครด้วยเอกสารได้เนี่ย ...ก็น่าตลกไปนะบางที{ตรวจสอบแล้ว ไม่ใช่คลิปตอนคุณเดินไปมาหรอก แต่เป็นคลิปตอนเรียนคอร์สเสริมสร้างบุคลิกภาพหน้ากล้อง ชั่วโมงสอน...เดินอย่างไรให้จิกกล้องแตก...น่ะเซ็ท}คำตอบของโรพอให้เซ็ทแอบถอนหายใจยาว เพราะขืนผ่านด้วยของง่อยๆ แบบนั้นจริง เซ็ทก็คงมองระดับของแบรนด์ต่ำลงมาไม่หน่อยล่ะ‘งั้นก็พอเข้าใจ ตาลุงนี่ก็ขยันพูดให้ตลก’{คงตั้งใจทำให้คุณไม่คิดมากกับงานนั่นแหละ}‘จะคิดดูถูกแทนน่ะสิ’“รอบคัดเลือกเดินจริงต้นเดือนกุมภาปีหน้า ก็ไม่ได้หวังว่าจะได้ แต่แค่จะให้ไปลองเก็บเกี่ยวประสบการณ์ให้มากที่สุดน่ะนะ ยังไงช่วงนี้ก็หัดเดินแบบไว้เยอะๆ ด้วยล่ะ”“เข้าใจล่ะ จะไปลองเก็บมาให้เยอะที่สุดก็แล้วกัน แต่ถ้าได้ขึ้นมาลุงก็เตรียมร้องไห้ด้วยความดีใจซะเถอะ”“เอ็งฟลุ๊กได้จริงๆ ขึ้นมาค่อยว่ากันก็แล้วกัน”ลุงโชคเบะปากปัดมือไปมา ไม่ได้คาดหวังสักนิดว่าเซ็ทจะได้งานนี้จริงๆ แค่ได้ไปลองดูบรรยากาศจริงตอนคัดตัวก็เป็นประสบการณ์ที่หาที่ไหนไม่ได้แล้ว แถมความจริงเซ็ทเองก็ไม่ได้คาดหวังด้วยเช่นกัน“นอกนั้นก็เป็นรายการทีวีที่ดังๆ ในไทย ยังไงก็ต้องหาฐานแฟนคลับในบ้านไว้เยอะๆ ล่ะนะ เพราะงั้นตารางงานพวกนั้นก็จะแน่นหน่อยล่ะ”“โอ้โห...นี่เผื่อยาวยันกลางปีเลยเหรอลุง?”เซ็ทอ่านตารางที่ลุงโชคทำให้แล้วก็แอบเหงื่อตก เป็นตารางที่ให้ความรู้สึกชีวิตวุ่นวายดี ถึงดูแต่ละชื่องานแล้วไม่ได้ยากอะไร แต่งานเยอะขนาดนี้ก็ไม่ให้ความรู้สึกน่าทำหรอกนะ“นี่มีเผื่อเวลาให้ผมไปเรียนบ้างมั้ยเนี่ย?”“ไปต่อรองให้ส่งงานครบกับสอบผ่านหมดก็จะได้เลื่อนชั้นมาทั้งที ก็ใช้โควต้าให้คุ้มซะสิ”“แปลว่าไม่ได้กะจะให้กลับไปเรียนเลยสินะ”“ผ่านช่วงขายดีไปก็กลับไปเรียนได้แล้ว”เซ็ทแยกเขี้ยว บันทึกข้อมูลงานไว้ในหัวตัวเองกับในฐานข้อมูลโรอีกที ป้องกันเจ๊เจสซี่ผู้จัดการมือใหม่จะหลงลืมจนทำตารางงานเขารวน จริงๆ ต้องบอกว่าลุงโชคเป็นผู้จัดการที่คอยเลือกงาน ประสานงานและจัดตารางให้ ส่วนเจ๊เจสซี่เป็นสไตล์ลิสต์ ช่างแต่งหน้าทำผม แล้วก็คนขับรถน่าจะถูกกว่า“งานละครก็มีติดต่อเข้ามาบ้าง แต่บทแบบเดิมๆ เนื้อหาแบบเก่าๆ ตบตีแย่งผู้ไร้สาระ ดูแล้วไม่มีความน่าติดตาม เล่นไปก็ชวนเสียชื่อเปล่าๆ”“งั้นจะไม่รับละครทีวี?”“ถ้าบทมันมีดีๆ เมื่อไหร่ก็น่าให้เอ็งรับเล่นอยู่ แต่ช่วงนี้ยังไม่มี ส่วนภาพยนตร์ถ้าฉันมองแล้วมันเวิร์กจะบอกเอ็งให้ไปลองคัดตัวอีกที”“ไม่มีปัญหา จะให้ไปคัดอะไรเมื่อไหร่ก็บอกละกัน”เซ็ทว่าพลางอ้าปากหาว จดจำรายละเอียดงานคร่าวๆ ที่ตัวเองต้องทำทุกชิ้นแล้วก็วางมันกลับที่ ลุงโชคเลยเปิดประเด็นต่อไปขึ้น“อ๋อ มีแพลนทำอัลบั้มละนะ ก่อนหน้านี้ยัยฝนมันคึกอะไรมาไม่รู้ แต่งเพลงไว้ให้เอ็งได้ตั้งห้าหกเพลง นี่ถ้านางพอใจทุกเพลงที่แต่งคงถึงยี่สิบ”“คงไม่มีเพลงรักหวานเลี่ยนใช่มั้ยลุง”“มีเพลงนึงที่จะหวานหน่อย แต่ไม่ได้หวานเลี่ยนขนาดนั้น เอ็งไปรอดูเองแล้วกัน”เซ็ททำหน้าแหยงๆ แค่คิดว่าตัวเองต้องร้องเพลงรักไร้สาระก็อยากจะแหวะขึ้นมายังไงก็ไม่รู้ แต่เซ็ทก็แยกออกว่าความพอใจส่วนตัวก็เรื่องหนึ่ง ยังไงงานก็คืองาน ...ไม่ว่าจะชอบไม่ชอบแต่งานก็ยังเป็นงานที่ต้องทำอยู่ดี‘สำหรับ-...-พวกเรา...-....อะไรที่ทำ-...-เหรอ?’เซ็ทตัวกระตุกนิดๆ เสียงในหัวที่ดูจะชัดเจนกว่าที่ผ่านมาเป็นเสียงของเด็กที่ฟังไม่ได้ศัพท์ เซ็ทยกมือขึ้นกุมศีรษะก้มหน้าลงเพื่อปิดบังท่าทาง โชคดีที่ลุงโชคตีความไปว่าเซ็ทไม่อยากร้องเพลงรักเหมือนปกติเฉยๆ“เอาน่า มันไม่ได้หวานเลี่ยนขนาดนั้นหรอก อย่าเครียดไป”‘...อึก...ใคร...เสียงของใคร’เซ็ทรู้สึกเจ็บลึกๆ อยู่ในอก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบอยู่ที่หัวใจ ทำคนอื่นมาก็มากพึ่งเคยต้องมารู้สึกเหมือนโดนทำเองก็ตอนนี้ มันเป็นความรู้สึกที่ไม่น่าพิศมัยแม้แต่น้อย {เซ็ท ดึงตัวเองขึ้นมา ลุงโชคกำลังพูดกับคุณอยู่นะ}‘...รู้แล้วล่ะน่า...โร’เซ็ทกัดปากตัวเองเพื่อเรียกสติ กลิ่นคาวเลือดที่อบอวลอยู่ในปากครู่หนึ่งทำให้เซ็ทหลุดออกจากภวังค์ความรู้สึกมาได้ เขาเงยหน้าขึ้นทำหน้าเหม็นเบื่อ“ถ้ามันเป็นงานก็จะทำให้ดีที่สุดนั่นล่ะน่า” เซ็ทว่าเหมือนเมื่อกี้ในหัวเขาไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้น และเพราะไม่ได้โกหกอะไรลุงโชคจึงจับพิรุธไม่ได้ “งั้นก็ดี ถ้าเอ็งจงใจทำออกมาแย่ๆ ฉันนี่แหละจะฟาดตูดเอ็ง”“ตลกเรอะลุง ...พร้อมจะให้ไปฝึกเต้นกับครูโต๋ตอนไหน หรือจะให้ไปฝึกร้องกับครูฝนเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน ส่วนวันอัดกับถ่ายเอ็มวีไว้ค่อยว่ากัน”“งั้นก็หลังจากนี้เลย”“หลังจากนี้?”“ไปถ่ายแบบให้ JM เสร็จ ก็ไปซ้อมที่ห้องได้เลย สองคนนั้นพร้อมสอนเต็มที่”เซ็ทได้รับการยืนยันจากลุงโชคแล้วก็บดฟันในปาก กลอกตาไปมากันจะๆ ต่อหน้านี่แหละ ไหนว่ามองกันเหมือนลุงหลาน คนเป็นลุงเขาทำกันอย่างนี้เหรอ? ...ใจคอนี่ไม่กะจะให้พักกันเลยใช่มั้ยเนี่ย!“ได้ๆ ไปก็ได้”เซ็ทก้าวเท้าออกจากห้องของลุงโชคเพื่อเดินไปทำงาน เจ๊เจสซี่คงเตรียมรออยู่ข้างล่างแล้ว เซ็ทเดินแวบเข้าห้องน้ำเพื่อบ้วนน้ำลายที่ยังมีเลือดผสมอยู่ในปากออก อ้าปากเช็กสภาพปากตัวเองกับกระจก เมื่อเห็นว่าไม่มีร่องรอยอะไรแล้วจริงๆ จึงได้เดินออกจากห้องน้ำไป

กว่าจะถูกปล่อยตัวกลับบ้านได้ก็เกือบเที่ยงคืน ครูฝนกับครูโต๋ที่เห็นว่าเขาจำได้ก็ต่างพร้อมใจกันอัดการเรียนการสอนมาให้เขาแบบจัดเต็ม ก็อยากถามอยู่ว่านี่กะจะให้พร้อมอัดเสียงถ่ายเอ็มวีกันในคืนเดียวเลยรึเปล่าเซ็ทเดินกลับขึ้นคอนโด ไฟในบ้านปิดหมดแล้วซึ่งก็ไม่แปลก ดึกขนาดนี้ใครจะยังตื่นรอ อลิซก็ยังเด็กไม่ควรนอนดึก แม่อรก็ควรพักผ่อนมากๆ อดัมก็ใช่ว่าไม่มีงานการทำสองขาถอดรองเท้าไว้ที่หน้าประตู วางของไว้บนโซฟาในห้องนั่งเล่น แล้วเดินกลับไปหาน้ำดื่มในครัว พอจะเข้าไปเปิดตู้เย็นก็ทันเห็นของที่แปลกตาที่ปกติไม่เคยมี เป็นกระดานไวท์บอร์ดแบบแขวนอันเล็กที่แขวนไว้กับที่ติดตู้เย็น มีปากกากับที่ลบกระดานเสียบอยู่ข้างๆ ...บนกระดานไวท์บอร์ดมีข้อความที่เขียนด้วยลายมือเป็นระเบียบ[เหนื่อยหน่อยนะเซ็ท ถ้าหิวมีกับข้าวที่แม่ทำไว้ เอาออกมาอุ่นกินนะลูก //แม่][กินเยอะระวังอ้วนพุงจะยื่น //พ่อ]เซ็ทอ่านประโยคง่ายๆ ที่ชวนอบอุ่นหัวใจ กับมองดูด้านข้างของกระดานที่เต็มไปด้วยรูปดาวกับหัวใจเต็มไปหมด น่าจะเป็นฝีมือของอลิซ แล้วก็ยิ้มออกมาน้อยๆ{เป็นครอบครัวที่น่ารักจริงๆ นะครับ} “ใช่”ในชีวิตก่อน เซ็ทไม่เคยได้รับอะไรแบบนี้ ทุกวันมีแต่ความตาย รอบตัวมีแต่ศพกับเลือด มันหนาวเหน็บและทรมาณ ความอบอุ่นที่เรียบง่ายความรักจากครอบครัวน่ะ...อึก!‘----ไป-...-อย่า-’เซ็ททรุดตัวลงกับพื้น มือสองข้างกุมศีรษะเอาไว้ ความรู้สึกหวาดกลัวแผ่อยู่ในอก เงาร่างของใครบางคนที่ยื่นมือมาตรงหน้า...ไม่ใช่คนเดิน...แล้วใคร?“...ให้ตายเถอะ...วันนี้สองรอบแล้วนะ”เซ็ทนั่งหอบหายใจแรงอยู่พักใหญ่ถึงได้สงบสติอารมณ์ได้ ไม่ใช่ทุกวันหรือทุกเวลาที่ภาพหลอนจะออกมาให้เห็น และก็ไม่ใช่ว่าทุกครั้งที่ภาพและเสียงเหล่านั้นออกมาแล้วเซ็ทจะปวดหัวจนแทบยืนไม่ขึ้นด้วยเซ็ทรู้ตัวเองดีว่าตัวเขาไม่ได้เจ็บป่วยอะไร เพราะเขาไม่สามารถ“...โร...บอกฉันหน่อยสิ...ภาพที่ฉันเห็นเสียงที่ฉันได้ยิน...จริงๆ แล้วนายรู้ทุกอย่างใช่รึเปล่า?”{ไม่ใช่ทั้งหมด}“...นายไม่บอกเพราะฉันต้องเป็นคนหาคำตอบเองสินะ?”{คุณเคยต้องการแบบนั้น}“อย่างน้อยก็ช่วยยืนยันสิว่าข้อสันนิษฐานของฉันมันถูก...สิ่งที่ฉันเห็นทั้งหมด...คือความทรงจำใช่มั้ย ...ฉันสั่งโร ไม่ใช่ขอร้อง และนี่ไม่ใช่คำสั่งที่ย้อนแย้งกับคำสั่งเก่าแน่”{...ตามนั้นครับ}เซ็ทกัดปากผ่อนลมหายใจ ตัดสินใจปล่อยผ่านไปอีกหน ไม่ไล่บี้อะไรเพิ่มให้เสียเวลาเปล่า เดินกลับไปอุ่นกับข้าวที่แม่อรเตรียมไว้มารองท้องก่อนจะไปนอน “มีอะไรที่ต้องรายงานบ้าง?” เซ็ทถามในขณะที่ตักกับข้าวเข้าปาก การกินอย่างสบายใจก่อนจะไปนอนหลับพักผ่อนก็กลายเป็นความเครียดได้{ได้ผลลัพธ์ของสิ่งที่คุณสั่งให้ตรวจสอบแล้ว การคาดเดาของคุณถูกต้อง}เซ็ทมองหน้าจอเบื้องหน้าไปกินข้าวไป ตารางค่ามวลสารของสิ่งที่โรตรวจสอบมาถูกแบ่งแยกให้สามารถดูได้ง่าย และเพราะมันดูได้ง่ายเซ็ทเลยเห็นถึงปัญหาที่จ่อตามมาเป็นกระบุง{ตรวจสอบทุกอย่างที่สามารถตรวจสอบได้ในขณะนี้แล้ว มีสิ่งที่มีองค์ประกอบคล้ายคลึงหรืออ่านค่าได้คล้ายกันกับอุกกาบาตนั่นไม่น้อยเลยทีเดียวเซ็ท}“ทั้งหมดกี่ชิ้น”เซ็ทถามเสียงเข้มขึ้น ภาพบนหน้าจอระบบขยับเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ความจริงที่ได้รับนั้นทำเอาเซ็ทยิ้มเครียด ปริมาณมันมากเกินกว่าที่คาดไว้ในตอนแรกซะอีก{ปัจจุบันที่พบมีทั้งสิ้น 27 ชิ้น โดยถูกเก็บอยู่ในสถานวิจัยในแต่ละประเทศ พิพิธภัณฑ์ต่างๆ บางชิ้นก็โดนอยู่ในทะเลหรือภูเขาที่ต่างๆ ครับ}“ไม่รวมที่ยังไม่พบสินะ?”{ครับ ในสถานที่ที่ไม่ได้รับการตรวจสอบ ผมไม่สามารถหาข้อมูลมาได้}“ถ้าเทียบเป็นสัดส่วนล่ะ?”{เซ็ท...มหาสมุทรพึ่งมีการสำรวจไปไม่ถึง 5% ในขณะที่มหาสมุทรคิดเป็น 71% ของโลก 29% คือพื้นที่ดินแดนที่ไม่ได้มีเทคโนโลยีเข้าไปสำรวจทั่วถึงทั้งหมด...อย่าถามคำถามไร้สาระที่คุณไม่ได้อยากรู้คำตอบเลย}“ปากร้ายเหมือนเดิม”เซ็ทกำมือแน่น ภัยพิบัติครั้งใหญ่ในวันล้างโลกนั่น เป็นไปได้มั้ยว่าจะยังมีอุกกาบาตแบบเดียวกันซ่อนอยู่ทั่วโลก แต่แล้วเซ็ทก็ต้องยิ้มเยาะตัวเอง ...คิดโง่ๆ ไปได้ ไม่ต้องใช้สมองยังรู้ว่าความเป็นไปได้นั้นมีเยอะมาก“ขนาดของมันทุกก้อนที่พบมารวมกันล่ะ?”{...ครึ่งหนึ่งของเหตุการณ์ falling star}เซ็ทนิ่งไปพักหนึ่ง โรคำนวนมวลสารที่น่าจะเกิดขึ้น ระยะการกระจาย เวลาในการดำรงอยู่ ผลกระทบต่างๆ และอื่นๆ ให้เสร็จสรรพ ในความเป็นจริงนั้นเซ็ทไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่เลย ความจริงที่ว่าต่อให้หนีไปที่ไหนในโลกก็ไม่มีทางหนีพ้นน่ะ“...แม่งเอ้ย”{มองในแง่ดีคือคงไม่มีใครไปป่นมันเป็นผงในช่วงเวลาที่ใกล้กันหรอกเซ็ท}“นั่นก็ใช่...โร นอกจากที่ภูเก็ต ในไทยยังมีที่ไหนอีกมั้ย?”{มีครับ อยู่ที่อุทธยานแห่งชาติจังหวัดเชียงใหม่}“...เหอะ ซวยซ้ำซ้อนซะจริง”เซ็ทปัดหน้าจอทิ้ง เก็บจานอาหารที่กินจนอิ่มไปล้าง ต่อให้ตัดสินใจปล่อยผ่าน แต่เซ็ทก็ยังคำนวนถึงทุกความเป็นไปได้ที่คนรอบตัวเขาจะปลอดภัย ...ซึ่งมันไม่มี ไม่มีเลยหากเกิดเหตุการณ์แบบเดียวกันหรือคล้ายกัน ขนาดในอดีตที่เทคโนโลยีก้าวหน้ากว่ามากยังไม่มีวิธีกำจัดมวลสารจากฝุ่นผงเหล่านั้นไปได้ ในยุคสมัยที่แทบไม่มีอะไรเลยแบบนี้ ...จะไปมีอะไรมาใช้ป้องกันไม่ให้เกิดการกลายพันธุ์ จะไปมีอะไรมารองรับเหตุร้ายที่จะตามมาเหมือนคลื่นที่ไม่มีวันหยุดซัดได้ {อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดล่ะเซ็ท ได้แต่คาดหวังว่ามันจะไม่ใช่ในเร็ววันนี้ รอคุณในชีวิตนี้หมดอายุขัยตายก่อนค่อยเกิดเหตุก็ว่าไป}“ขำมากมั้งโร”เซ็ทถอนหายใจยาว ตั้งใจจะละทิ้งความเครียดแล้วกลับไปนอนพัก แต่ก็พลันนึกอะไรได้เสียก่อน เขาส่งเสียงเรียกเบาๆ“อเล็กซ์”แสงสีฟ้าขาวสว่างขึ้นมาเล็กน้อย ร่างของจิ้งจกตัวกระปิ๋วก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันพองลมในแก้มแล้วสะบัดหน้าหนีเซ็ทอย่างเห็นได้ชัด{มันงอนคุณแน่ะ}“เห็นก็รู้แล้วล่ะ”พันธะสัญญาสัตว์เลี้ยงสามารถเก็บสัตว์เลี้ยงในพันธะไว้ในช่องว่างมิติที่ไหนสักแห่งได้ตลอดเวลา แล้วก็สามารถเรียกมันออกมาได้ตลอดเวลาที่ต้องการเช่นกัน ตอนที่เก็บไว้อเล็กซ์จะรู้เวลาภายนอกรู้เรื่องของเจ้านายเหมือนตามติดอยู่กับตัว แต่ไม่จำเป็นต้องกินหรือนอน แล้วก็จะไม่มีการพัฒนาตัวเอง เป็นข้อกำหนดหลักๆเรื่องนี้เป็นสิ่งที่เซ็ทพึ่งได้รู้หลังจากต้องไปเกาหลีระยะยาวและคิดจะทิ้งอเล็กซ์ไว้ที่บ้าน ข้อความจากระบบถึงได้แจ้งเตือนให้ ...จะว่าสะดวกก็สะดวกในหลายๆ ความหมาย แต่จะชมว่าระบบมีประโยชน์ก็พูดได้ไม่เต็มปาก ในเมื่อไอ้ตัวนี้ก็เป็นสิ่งที่ได้มาจากทางระบบ ก็เป็นตัวภาระดีๆ นั่นแหละ ถ้าไม่มีอะไรไว้ซัพพอร์ทเลยก็น่าด่าให้ แถมกว่าจะบอกเซ็ทก็ทิ้งอเล็กซ์ไว้ที่บ้านอย่างบ่อย“มุกิ้ว!”อเล็กซ์กระแทกเสียงร้องเล็กๆ ของมันเพื่อสื่อให้รู้ว่ามันกำลังไม่พอใจอย่างมาก พอเซ็ทจะยื่นนิ้วไปแตะมันก็เดินหนี เซ็ทคิ้วกระตุกหน่อยๆ แต่เพราะรู้ว่าความผิดมาจากตัวเองก็เลยไม่คิดจะโกรธ“ฉันไม่ได้เรียกมันออกมากี่เดือนได้นะโร”{ประมาณสามเดือน}“หิวรึเปล่าอเล็กซ์?” เซ็ทว่าพลางไปหยิบมีดมาเฉือนที่ปลายนิ้ว เลือดสีแดงสดไหลหยดลงบนโต๊ะ “ขอโทษที่ยุ่งจนไม่ได้เรียกออกมาเลยนะ เอ้านี่ กินสิ ไม่หิวเหรอ?”เซ็ทยื่นปลายนิ้วที่ชโลมไปด้วยเลือดไปตรงหน้าเจ้าอเล็กซ์ จิ้งจกน้อยมองอาหารสุดล่อตาสลับกับเซ็ทไปมาแล้วก็สะบัดหน้าหนีอีกหน{ขี้งอนไม่ใช่เล่นนะเนี่ย}“อเล็กซ์ หายโกรธได้แล้ว ถ้าไม่กินจะไม่ให้กินละนะ แล้วถ้าไม่เลิกโกรธจะโกรธกลับด้วย”“มุกิ้วววว!!”อเล็กซ์หันกลับมาทำตาเคืองๆ มันใช้ปากเล็กๆ งับเลือดเซ็ทอย่างเอาเป็นเอาตายด้วยความไม่พอใจอยู่ลึกๆ แม้จะอยากเมินเซ็ทต่ออีกหน่อยแต่ก็กลัวจะอดอาหาร และที่กลัวไปกว่านั้นคือกลัวเซ็ทจะโกรธ กว่าจะอิ่มหนำพุงกางน้ำตาก็ไหลพราก“ฉันล้อเล่น ไม่โกรธหรอกน่า นายก็เลิกโกรธได้แล้ว”“มุๆๆๆ กิ้วววว!”อเล็กซ์ดิ้นพล่านเมื่อเซ็ทใช้นิ้วเขี่ยพุงกางๆ ของมันเล่น เห็นมันร้องอย่างอารมณ์ดีแล้วก็ค่อยหายรู้สึกผิดขึ้นมาหน่อย{คุณควรเอาใจใส่มันมากกว่านี้นะเซ็ท}“แล้วนายไม่เตือนล่ะโร”{...}ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโรก็ลืมเหมือนกัน ใครใช้ให้เจ้าอเล็กซ์มันมีออร่าจืดจางแทบไร้ตัวตนได้ขนาดนี้เล่า{ผมแค่ยุ่งกับงานที่คุณเอามากองไว้ให้ต่างหาก ไม่เหมือนคุณหรอกที่ว่างแต่ก็ลืม}“แก้ตัว”เซ็ทรู้แล้วว่าทำไมโรชอบแซะเขานัก เพราะมันสนุกที่ได้เห็นอีกฝ่ายพูดเถียงไม่ออกแบบนี้นี่เอง อยากแซะเขาก็ทำไป จะขยี้ก็ทำไป อย่าพลาดขึ้นมาบ้างนะโร เขาจะขยี้ให้ยับ เซ็ททำเสียงล้อเลียนเหมือนผู้หญิงแบบที่โรชอบทำ“สุดยอดผู้ช่วยก็ทำพลาดล่ะ แถมยังแก้ตัวกันซื่อๆ อีกต่างหาก ว้ายๆ”“มุกิ้วววว!”อเล็กซ์ร้องเสียงแหลมเหมือนจะบอกให้เซ็ทรู้ว่าเซ็ทลืมมันอีกแล้ว ซึ่งในเวลานี้สำหรับเซ็ทการล้อโรสำคัญกว่ามาก“โรตอแหลแหละ ว้ายๆ” {...ทุเรศน่ะเซ็ท}
‘อย่าใช้คำว่ายุ่งมาเป็นข้ออ้างของการไม่ใส่ใจ’
-----------------------มีคนถามอยู่บ่อยๆ ว่ากิ๊ฟของเซ็ทคืออะไร จริงๆ แล้วแมวแย็ปๆ เขียนไว้ในเรื่องเรียบร้อยแล้วค่ะแค่ไม่ได้บอกโต้งๆ ลองกลับไปสังเกตกันใหม่ได้น้า โรนั้นอย่าพลาดเซ็ทรอซ้ำอยู่ ให้อารมณ์เหมือนเมียน้อย (อเล็กซ์) งอนผัว (เซ็ท) ที่เอาแต่สนใจเมียหลวง (โร) ยังไงก็ไม่รู้ ท้ายตอนก็แบบว่า...อืม ผัวเมีย ถถถถ //แต่ใจเย็นนะคะ เรื่องนี้ไม่วาย และยังไม่ได้กำหนดนางเอกค่ะ 5555สำคัญ จากการขอคำแนะนำในหลายๆ คน รวมถึงพี่ๆ นักเขียนที่รู้จักกัน แมวขอโทษที่ต้องบอกว่าขออนุญาตไม่เปิดตอนแล้วนะคะ เพื่อความเป็นระเบียบเท่าเทียมของผู้อ่านที่ช่วยซื้อ สำหรับสายฟรีต้องขอโทษที่ต้องตามอ่านในเด็กดีแทน //กราบขอโทษยังไงก็ตามขอขอบคุณนักอ่านที่ช่วยสนับสนุน ช่วยสมทบทุน ช่วยให้กำลังใจ คอมเม้นต์ติชม รีวิว ทุกๆ อย่างที่ช่วยให้แมวมีกำลังใจจะเขียนและพัฒนาผลงานให้ดียิ่งๆ ขึ้นไป ขอบคุณมากค่ะ //บอกบ่อยแต่ก็จะบอกนะ ถถถถปล. สุดท้าย หากท่านใดว่าง แมวขออนุญาตนำเสนอนิยายเรื่องเก่าของตัวเองไว้อ่านฆ่าเวลา เป็นนิยายจีนย้อนอดีตที่เกือบจบแล้ว อาจจะมีคำผิดเยอะกว่าเรื่องนี้สักหน่อยเพราะเรื่องเก่าจริงๆ จะไม่ช่วยเปย์ก็ได้เพราะตอนติดเหรียญมีไม่มาก อ่านข้ามก็ยังรู้เรื่อง หรือไปหาอ่านนิยายชื่อเดียวกันในเด็กดีก็ได้ค่ะ ยังไม่ได้เปิดขาย ชื่อเรื่องว่า 秘蜜 หฤทัยจอมนางค่ะขอบคุณทุกคนมากค่ะ เจอกันใหม่ตอนหน้านะ //ยิ่งทอล์กก็ยิ่งยาว ถถถถ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[33] เดินหน้า

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[33] เดินหน้า

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้