Ep12: ความรักที่ถูกขโมย
ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนที่ด้วยความเงียบเชียบและรวดเร็ว ราวกับกำลังนำผมขึ้นสู่บัลลังก์ที่เคยเป็ของผม ผมยืนนิ่ง จ้องมองไปยังตัวเลขชั้นที่กะพริบขึ้นไปเรื่อย ๆ 77... 78... 79...
ความตึงเครียดไม่ได้มาจากเสียงปืน หรือเสียงไซเรนเตือนภัยอีกต่อไป แต่มาจากความเงียบที่กดดัน ซึ่งเป็วิธีของ ID-10 ในการควบคุมเกม
ติ๊ง!
ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 80 ห้องบัญชาการหลัก
พื้นที่นี้เป็ห้องโถงกว้างขวางที่ถูกออกแบบให้มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองทั้งเมือง ประดับด้วยกระจกใสสูงจากพื้นจรดเพดาน ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงผลข้อมูลขององค์กรอยู่เต็มไปหมด
และตรงกลางห้อง... ID-10 กำลังยืนรออยู่
เขาหันหลังให้ผม จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกใส รูปร่างของเขา... การยืนของเขา... ชุดสูทที่สวมใส่... ทุกอย่างสมบูรณ์แบบจนน่าขนลุก เขาไม่ได้มีรอยแผลที่ขมับซ้ายเหมือนผม
"นายมาถึงแล้ว... ณัฐ" ID-10 พูดโดยไม่หันมามอง "ฉันรู้ว่านายจะเลือกทางนี้... ทางที่อันตรายที่สุด"
ผมก้าวออกจากลิฟต์อย่างช้า ๆ มือของผมกำปืนพกแน่น และอีกมือซ่อนชิปความทรงจำไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม
"นายเอาชีวิตของฉันไป ID-10... นายขโมยทุกอย่าง"
ID-10 หันมาอย่างช้า ๆ บนใบหน้าของเขาไม่มีรอยยิ้มเย้ยหยันอีกต่อไป มีแต่แววตาที่เยือกเย็นและจริงจัง
"ฉันไม่ได้ขโมย ณัฐ... ฉันแค่ รับ่ต่อ ในชีวิตที่นายพยายามทำลายทิ้ง" เขาตอบ "ชีวิตที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน... ที่้าอยู่เหนือทุกคน"
ID-10 เดินนำผมไปยังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ที่ทำจากหินแกรนิตสีดำ บนโต๊ะมีรูปถ่ายกรอบเล็ก ๆ วางอยู่
มันคือรูปถ่ายของ ผม (หรือเขา?) ที่กำลังโอบกอด วิรินทร์ อยู่ริมทะเล ทั้งคู่ยิ้มแย้มมีความสุข
"นายอาจจะจำความรักไม่ได้... แต่ฉันจำได้" ID-10 พูด "ฉันจำได้ว่านายกับวิรินทร์รักกันมากแค่ไหน... ฉันจำได้ว่านายเกือบจะเปิดโปงโครงการฟีนิกซ์เพื่อหนีไปกับเธอ... แต่สุดท้าย... นายก็เลือกอำนาจ"
คำพูดของเขาทิ่มแทงใจผม ความทรงจำที่กลับมา บอกว่าผมทรยศวิรินทร์... แต่ความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอตอนนี้มันซับซ้อนกว่านั้น
"วิรินทร์... เธอโกหกฉันเื่ลูกสาว" ผมพูดด้วยน้ำเสียงที่เ็ป
"แน่นอนสิ! มันคือกลยุทธ์ไง ณัฐ!" ID-10 หัวเราะเบา ๆ "เธอรู้ว่านายเป็คนไร้ความรู้สึก ถ้าไม่มี แรงจูงใจทางอารมณ์ นายจะไม่มีทางดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอดเลย... เธอเพียงแค่ใช้ความรักที่เคยมีเป็เครื่องมือ"
ID-10 มองผมด้วยความสงสาร "นายไม่เข้าใจความรักหรอก ณัฐ... แต่ฉันเข้าใจ เพราะฉันได้รับความทรงจำของนายอย่างสมบูรณ์ และฉันก็ได้รับ ความเ็ป ที่นายทิ้งวิรินทร์ไว้เื้ัไปด้วย"
"นาย้าอะไรจากฉัน ID-10!" ผมตะคอก
"ฉัน้าให้เรา รวมเป็หนึ่ง ณัฐ! นายมีชิปความทรงจำหลัก... ฉันมีร่างกายและสมองที่ถูกปรับปรุงให้สมบูรณ์แบบ... เรามาถ่ายโอนข้อมูลกัน... เรามาเป็ ณัฐ ศิรินันท์ คนเดียวที่จะไม่มีวันผิดพลาดอีกต่อไป! เราจะให้วิรินทร์กลับมา... เราจะปกครองอาณาจักรนี้ด้วยกัน!"
มันคือข้อเสนอที่เย้ายวนจนแทบต้านทานไม่ได้ การกลับสู่ความสมบูรณ์แบบ ... การมีชีวิตที่เคยถูกขโมยไป
แต่ในขณะที่ผมกำลังจะคล้อยตาม... ภาพของ ID-06 ที่ถูกกำจัดเพราะ 'ความผิดพลาด' ก็วาบเข้ามาในหัว
ไม่... การรวมกันของเราจะสร้างปีศาจที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม
"ไม่ ID-10!" ผมปฏิเสธอย่างหนักแน่น "ฉันไม่ใช่คนที่นายรู้จักอีกต่อไป ยาโอเมก้าได้ลบความทะเยอทะยานบ้า ๆ ออกไปจากหัวฉันแล้ว... ฉันจะไม่มีวันกลับไปเป็คนเดิม!"
"โง่เขลา!" ID-10 พุ่งเข้าใส่ผมอย่างรวดเร็ว
การปะทะเริ่มต้นขึ้นทันที!
เขาเร็วกว่าที่ผมคิด! ทุกการเคลื่อนไหวของเขาคือ 'ณัฐที่ฝึกฝนมาอย่างสมบูรณ์แบบ' ไม่มีรอยาแ... ไม่มีอาการมึนงง... มีแต่ความแม่นยำที่ถูกโปรแกรมมา
หมัดแรก ของเขาพุ่งเข้าใส่หน้าผมอย่างรุนแรง ผมเบี่ยงตัวหลบได้ทัน แต่แรงปะทะทำให้ผมเซถลา
ผมตอบโต้ด้วยการเตะเข้าที่ขาของเขาอย่างแรง แต่เขาไม่สะทกสะท้าน!
"นายช้าเกินไป ณัฐ!" ID-10 พูดขณะที่เขาจับแขนผมและบิดมันอย่างรวดเร็ว ความเ็ปแล่นแปลบไปทั่วร่างกาย!
ในจังหวะนั้น ผมก็ใช้ทักษะที่ ID-09 พัฒนาขึ้นมา: การโจมตีด้วยความโกรธดิบ
ผมใช้หัวโขกเข้าที่ใบหน้าของ ID-10 อย่างรุนแรงจนเืไหลซึมออกมาจากคิ้วของเขา... เป็รอยแผลแรกบนใบหน้าที่สมบูรณ์แบบของเขา!
ID-10 ชะงักด้วยความใ เขาไม่เคยคาดการณ์การโจมตีที่ไร้รูปแบบและเต็มไปด้วยอารมณ์ดิบแบบนี้มาก่อน
"นาย... นายไม่เคยใช้ความรุนแรงแบบนี้!" ID-10 กล่าวด้วยความสับสน
"ID-09 ไม่ใช่คนที่นายโปรแกรมไว้!" ผมตะคอกกลับ
ผมรู้ว่าผมไม่สามารถเอาชนะเขาได้ด้วยพละกำลัง... ผมต้องใช้สมอง
ผมวิ่งไปยังจอภาพขนาดใหญ่ที่แสดงผลข้อมูลขององค์กร และเตรียมที่จะ ทำลายระบบทั้งหมดด้วยชิปความทรงจำหลัก...!
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
1K
