โลกหมื่นมิติ

   “เกือบไปแล้วไอ้บ้าเอยระดับทองคำม่วงขั้นสูงสุดที่มีสายเลือดมังกรจางๆนี้มันจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว”ไผ่หอบหายใจพร้อมกับบ่นออกมาขณะนั่งอยู่บนต้นไม้

   “แต่ก็ถือว่าประสบความสำเร็จละนะ”จากนั้นไผ่ก้มลงมองดอกบัวชะตาวิญญาณระดับSใบมือด้วยรอยยิ้ม

   ย้อนกลับไปเหตุการณก่อนหน้านี้หลังจากที่ไผ่เหวี่ยงอสรพิษตัวนั้นไปไกลนับร้อยเมตรแล้วไผ่จึงรีบเข้าไปเก็บดอกบัวชะตาวิญญาณที่อยู่ในสระอย่างรวดเร็วจากนั้นก็รีบวิ่งหนีทันที

   เมื่ออสรพิษเห็นเช่นนั้นมันก็โกรธอย่างมาจึงไล่ล่าไผ่ทันที แม้ว่าตัวของมันจะใหญ่แต่ความเร็วของมันก็เร็วมากเช่นกันแม้แต่ไผ่เองก็ยังเกือบหนีไม่พ้น 

   หลังจากวิ่งหนีเข้าไปในเขตของสัตว์อสูรตัวอื่นทำให้อสรพิษและสัตว์อสูรตัวนั้นต่อสู้กันทันที ทำให้ไผ่สามารถหนีรอดมาได้อีกทั้งยังแอบเก็บสมุนไพรที่สัตว์อสูรเข้าของอาณาเขตเฝ้าเอาไว้มาอีกด้วย

   ตอนนี้ไผ่รู้แล้วว่าเมื่อต้องเจอกับสัตว์อสูรที่มีระดับเดียวกันหรือสูงกว่าที่มีสายเลือดที่แข็งแกร่งตัวเขาเองก็ยังไม่สามารถเอาชนะพวกมันได้เช่นกันยกเว้นแต่ว่าตัวเขาจะสามารถหาทักษะระดับสูงมาได้

   ไม่เช่นนั้นเต็มที่เขาก็สามารถสู้ข้ามระดับได้แต่กับพวกที่มีสายเลือดธรรมดาทั่วไปเท่านั้น

   ในตอนนี้ไผ่ไม่คิดจะออกค้นหาสมุนไพรเพิ่มแล้วเนื่องจากเขาไม่ต้องการตกเป็นเป้าหมายของทุกคน ตอนนี้เขายังไม่สามารถเป็นศัตรูกับทุกคนได้เนื่องจากเขายังไม่ได้แข็งแกร่งมากพอเหมือนกับที่แสดงให้คนอื่นๆเห็น

   ไผ่จึงได้แต่นั่งรออยู่บนต้นไม้เงียบๆเพื่อให้เวลาของดินแดนลึกลับหมดลงเท่านั้น

   ผ่านไปอีกครึ่งวันดินแดนลึกลับสั่นสะเทือนเล็กน้อยจากนั้นไผ่ก็ถูกส่งออกมาปรากฎตัวอยู่ที่ด้านหน้าทางเข้า

   เมื่อออกมาแล้วไผ่ได้เดินไปหาพวกหลินเฟยเพื่อบอกลา “ผมต้องขอตัวก่อนเอาไว้พวกเราเจอกันใหม่ เรื่องที่ผมบอกไปพวกพี่จะมาเมื่อไหร่ก็ติดต่อผมมาได้เลย”

   “เข้าใจแล้วอีก3-4วันพี่จะติดต่อไปยังไงก็ต้องรบกวนด้วย”หลินเฟยตอบกลับอย่างตื่นเต้น

   “ถูกต้องเอาไว้พวกเราจะไปรบกวนน้องชายนะ”โจวหลิงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม

   “ไม่รบกวนเลย”ไผ่พูดขึ้น

   “เอาไว้พวกเราเจอกันไหม ส่วนเรื่องที่คุยกันเอาไว้ถ้าพวกคุณพร้อมก็ติดต่อมาได้เลยนะ”ไผ่หันไปพูดกับลีน่าและปีเตอร์ แม้ว่าจะไม่ค่อยชอบท่าทางของปีเตอร์แต่อีกหายยังไม่ได้ทำอะไรให้เขาขุ่นเคืองไผ่จึงไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

   “ขอบคุณคุณชายมากค่ะ อีกไม่เกินเจ็ดวันพวกเราคงจะต้องรบกวนคุณชายแล้ว”ลีน่าพูดพร้อมทั้งโค้งตัวทำความเคารพ

   ในขณะที่ไผ่กำลังจะหันหลังจากไปน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยวก็ดังขึ้น

   “เจ้าคิดว่าหาเรื่องตระกูลหม่าของเราแล้วจะจากไปง่ายๆอย่างนั้นรึ”หม่าคุนเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ติดตาม แต่ครั้งนี้ด้านข้างของเขามีชายวัยกลางคนสองคนยืนอยู่ด้วย จากที่ไผ่สัมผัสได้ชายคนนี้จะต้องอยู่ในระดับจันทราอย่างแน่นอน

   “หม่าคุนอย่างให้มันมากเกินไปคิดว่าพวกเรากลัวตระกูลเจ้าหรือยังไง”หลินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

   “ถูกต้องเจ้าที่สู้ไม่ได้และพ่ายแพ้แล้วไม่ยอมรับแล้วยังคิดจะฟ้องผู้อาวุโสให้ช่วยงั้นรึ เจ้าไม่อายหรือยังไง”โจวเทียนก้าวมาด้านหน้าแล้วเอยด้วยความโกรธ

   ไผ่ยืนมองด้วยแววตาเย็นชาจิตสังหารของเขาค่อยๆรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

   “พวกเจ้าคิดจะว่าจะหยุดข้าได้รึไง”หม่าคุนพูดพร้อมทั้งส่งสัญญาณให้กับผู้ติดตามของเขา

   ผู้ติดตามทั้งสี่คนระดับทองคนม่วงต่างเดินมาด้านหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับพวกหลินเฟย

   จากนั้นชายวัยกลางคนด้านข้างของหม่าคุณเดินมาด้านหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเจ้าตระกูลหลินและตระกูลโจวถ้าไม่อยากตายก็ถอยไปซะ ข้าจะลงโทษผู้ที่บังอาจดูหมิ่นตระกูลหม่าของเรา”

   “เจ้าแก่หม่าเหลียงเจ้าจะเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ของรุนเยาว์ทำไม เจ้าไม่อายรึไงที่ต้องลงมือกับรุ่นเยาว์”ชายวัยกลางคนปรากฎตัวขึ้นด้านหน้าของหลินเฟย

   “ก็สมกับเป็นสันดารของตระกูลหม่าดีละนะ”ชายวัยกลางคนอีกคนที่ปรากฎตัวด้านหน้าโจวเทียนและโจวหลิงพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย

   “ผู้อาวุโสหลินอู่ทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ละครับ”หลินเฟยเอยขึ้นอย่างสับสนเมื่อเห็นชายวัยกลางคนปรากฎตัวขึ้น

   “ผู้อาวุโสโจวหลาง”โจวเทียนกับโจวหลิงเรียกชื่อพร้อมกัน

   “ผู้นำตระกูลส่งผมมาดูแลความปลอดภัยครับ นายน้อยคิดว่าการกระทำของนายน้อยผู้นำตระกูลจะไม่รู้หรอครับ”หลินอู่หันมาอธิบายให้หลินเฟยฟัง

   “หลินอู่ โจวหลางข้ากำลังสงสัยเลยว่าเมื่อไหร่พวกเจ้าจะโผล่หัวออกมา”หม่าเหลียงเห็นทั้งสองคนปรากฎตัวแล้วเอยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

   “ข้าแค่ไม่อยากเข้าไปยุ่งกับการเก็บเกี่ยวประสบการณ์ของเหล่ารุ่นเยาว์ก็แค่นั้น”หลินอู่ไม่แปลกใจกับคำพูดของหม่าเหลียง

   “พวกเจ้าตระกูลหลินกับตระกูลโจวถอยไปดีกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า”หม่าเหลียงพูดกับหลินอู่และโจวหลางก่อนจะจ้องไผ่ด้วยสายตาเย็นชา

   หลินอู่กับโจวหลางเองก็ไม่อยากมีปัญหากับตระกูลหม่าจึงลังเล หลินเฟยเห็นว่าทั้งสองคนลังเลจึงพูดขึ้น “ผู้อาวุโสอย่าปล่อยให้พวกมันทำอะไรน้องไผ่เด็ดขาด น้องไผ่เป็นผู้มีพระคุณของพวกเรา”

   “ใช่แล้วผู้อาวุโสน้องชายมีเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตพวกเราเอาไว้”โจวหลิงรีบพูดเสริมทันที

   “หมายความว่ายังไง”โจวหลางพูดขึ้นอย่างเคร่งครึม