คลั่งไคล้แฟนเด็ก

        “เป็นไงคะ สนุกไหม” จิณณวัตถามแฟนสาวที่เพิ่งขึ้นมาจากการดำน้ำร่วมชั่วโมง ดูท่าแล้วเธอจะชอบมาก

        “สนุกที่สุดเลยเจเจ พี่ชอบมาก” นับดาวยิ้มจนตาหยี เธออยากลงไปดำเล่นอีกหลายชั่วโมงด้วยซ้ำ

        “เอาไว้ครั้งหน้าเจเจจะพามาอีกโอเคไหมคะ” เขาดันตัวเธอให้ขึ้นไปบนเรือก่อนขึ้นบันไดตาม เพราะตอนนี้หมดเวลาดำน้ำที่จองไว้แล้ว

        เมื่อนับดาวและจิณณวัตขึ้นเรือเรียบร้อยพนักงานจึงขับเรือกลับฝั่ง นับดาวถอดแว่นกันน้ำและชุดดำน้ำออกโดยมีจิณณวัตคอยช่วยเหลือ

        “โอเค เจเจถ่ายรูปไว้เยอะเลยเหรอ หันไปทีไรเจเจก็เอาแต่จับกล้อง” ก่อนที่จะมาดำน้ำกันจิณณวัตไปหาร้านเช่ากล้องแถวที่พัก พอมีกล้องอยู่ในมือเขาก็ถ่ายรูปไม่หยุดราวกับเห่อของเล่นใหม่

        “ค่ะ ถ่ายรูปคนสวยที่ทำตัวเหมือนเด็ก ๆ” เขาตอบพลางถอดชุดของตัวเองไปด้วย เมื่อนึกถึงสีหน้าตื่นเต้นของเธอตอนที่เจอฝูงปลาหรือปะการัง แล้วรีบว่ายมาสะกิดเขาให้หันไปดูด้วยกันก็อดขำไม่ได้

        “แล้วเด็กคนนี้น่ารักไหมคะ” นับดาวเอียงคอถามยิ้ม ๆ

        “น่ารักกว่านี้ไม่มีอีกแล้วค่ะ” จิณณวัตบีบไปที่พวงแก้มของแฟนสาวอย่างเอ็นดู

        “อวยเก่งจริง ๆ”

        เมื่อเรือมาจอดยังท่าแล้วจิณณวัตกับนับดาวก็เดินจูงมือกันเข้าไปที่พักเพื่อไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

        “พี่สวยไหม” นับดาวออกจากห้องน้ำมาด้วยเดรสยาวตัวบางโชว์แผ่นหลังขาวเนียนพร้อมกับหมวกใบใหญ่สีชมพู

        “สวยสิคะ” จิณณวัตรีบเงยหน้าจากหน้าจอมือถือขึ้นไปตอบ

        “งั้นก็ไปกินข้าวกัน ตอนนี้พี่หิวมากเลย” นับดาวเดินไปหยิบโทรศัพท์ที่ชาร์จไว้และกระเป๋าตังค์ที่วางข้าง ๆ กัน

        “ทาครีมกันแดดหรือยังคะ” จิณณวัตเอ่ยถามแฟนสาว เพราะกลัวว่าถ้าลงไปข้างล่างแล้วพอนึกขึ้นได้เดี๋ยวจะรีบวิ่งหน้าตั้งขึ้นมาใหม่

        “ลืมอีกแล้ว ขอบคุณนะที่เตือน” เธอวางของในมือลงที่เดิม แล้วเดินไปหยิบครีมกันแดดจากบนโต๊ะเครื่องแป้งมายื่นให้จิณณวัตช่วยทา

        หลังจากเตรียมตัวเสร็จแล้วทั้งสองคนก็เดินลงไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารริมชายหาด ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงกว่า ๆ แต่ละร้านจึงมีลูกค้าไม่มาก เมื่อเจอร้านที่ถูกใจนับดาวก็จูงมือแฟนหนุ่มเข้าไปนั่งในร้านทันที

        “มีแต่เมนูน่ากินทั้งนั้นเลย” นับดาวมองเมนูในมือจิณณวัตที่มีรูปภาพตัวอย่างอาหารที่ดูน่าอร่อยจนเลือกไม่ถูก

        “พี่นับดาวอยากกินอะไรสั่งเลยค่ะ” เขากางเมนูลงบนโต๊ะ

        “เจเจไม่สั่งบ้างเหรอ” นับดาวเงยหน้าไปถาม หลังจากที่เมื่อกี้เธอเผลอสั่งไปสี่ห้าอย่างเพราะความหิว ก่อนจะนึกขึ้นมาได้ว่าเขายังไม่ได้สั่งอะไรเลย

        “ไม่เอาค่ะ จะกินกับคนสวย” จิณณวัตส่ายหน้า

        “แล้วกินพี่ด้วยหรือเปล่า หลังกินข้าวเสร็จแล้วอะ” นับดาวถามกลับอย่างหยอกล้อ

        “กินสิคะ งั้นกินข้าวเสร็จขึ้นห้องกัน” เขาเอ่ยชวนทั้งที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ก็ชวนไว้ก่อนเผื่อฟลุก

        “ไม่! แค่ล้อเล่นย่ะ” นับดาวยิ้มกว้างตอบทำให้จิณณวัตนั้นต้องอมยิ้มตามด้วยความเอ็นดู

        ทั้งสองคนรับประทานอาหารกลางวันกันเสร็จก็เดินทางไปเที่ยวเกาะใกล้เคียงในช่วงบ่าย ซึ่งเมื่อมาถึงก็เห็นนักท่องเที่ยวเต็มเกาะและมีคนท้องถิ่นเอาของมาขายมากมาย

        “น้ำมะพร้าวเย็น ๆ สักลูกไหมคะ” อากาศร้อนจนเหงื่อไหลตามกรอบหน้าจิณณวัตจึงหันไปถามแฟนสาว

        “เอาหนึ่งลูก”

        “คนสวยรอตรงนี้ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวเจเจไปซื้อให้” เขาเห็นคนต่อแถวเยอะที่ร้านก็ไม่อยากให้แฟนตัวเองเข้าไปเบียดให้ร้อนกว่าเดิม

        “ก็ได้” นับดาวมองตามแฟนหนุ่มที่ไปต่อแถมซื้อน้ำมะพร้าวให้เธอ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาถ่ายรูปเก็บบรรยากาศ แต่เมื่อเธอหันไปอีกครั้งก็เห็นเขากำลังยืนคุยอยู่กับใครสักคน

        “ฮ่า ๆ โอเค งั้นเราไปก่อนนะ” จิณณวัตบอกลาผู้หญิงคนนั้นก่อนจะเดินกลับไปหาแฟนสาว

        “ใครเหรอ” นับดาวถามพลางรับมะพร้าวในมือของจิณณวัตมาดูดน้ำ

        “อ้อ เพื่อนมัยเด็กค่ะ”

        “สวยไหม” เธอรีบถามต่อทันที

        “ก็สวยค่ะ แต่สวยสู้แฟนเจเจไม่ได้หรอก ทำไมคะ หึงแล้วเหรอ” จิณณวัตยิ้มกริ่มที่เดี๋ยวนี้เธอเริ่มขี้หวงไม่ต่างจากเขา

        “เปล๊า” นับดาวไม่ยอมรับ ทั้งที่ความจริงเธอรู้สึกหึงจนต้องถาม

        “จะเชื่อแล้วกันนะคะ” เขาเข้าไปจับมือเล็กเดินแล้วพาเดินเที่ยวเล่นบนเกาะ ทั้งคู่ถ่ายรูปและซื้อของกินกันไปตลอดทางอย่างเพลิดเพลิน

        “จะกลับแล้วนะคะ ซื้ออะไรอีกไหม” จิณณวัตเห็นว่าเรือมารับแล้วจึงเอ่ยถามแฟนสาว

        “ไม่เอาแล้ว วันนี้สนุกมากเลย ขอบคุณน้า” นับดาวกอดแขนแฟนเด็กที่พามาเที่ยวและยอมตามใจเธอทุกอย่าง

        “ไม่เป็นไรค่ะ แค่คนสวยชอบเจเจก็ดีใจ” จิณณวัตยิ้มกว้าง ก่อนจะพาเธอเดินไปขึ้นเรือเพื่อกลับที่พัก