ผู้พิชิตซอมบี้

เมื่อกองกำลังเคลื่อนพลมาถึงฐานที่ตั้งของกลุ่มโจรดาบใหญ่ก็เกิดการปะทะกันหนักหน่วงผู้บาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วนหัวหน้าของกลุ่มโจรดาบใหญ่ได้กระโจนออกมาสู้รบอย่างกล้าหาญอลันเมื่อเห็นตัวหัวหน้าเข้าสู่สมรภูมิก็รีบเข้าไปปะทะ

การปะทะนั้นทำให้สั่นสะเทือนไปทั่วหล้า!!

สวรรค์ถล่มปฐพีทลายบริเวณรอบๆไร้สิ่งมีชีวิตมีเพียงแค่คน 2 คนที่ยังคงอยู่

นั่นก็คือหัวหน้ากลุ่มโจรดาบใหญ่ และอลัน อัจฉริยะฟ้าประทาน!!

หัวหน้ากลุ่มโจรดาบใหญ่ล้มลงไปพร้อมกล่าวคำพูดนึงด้วยความหวาดกลัว

“สะ..สัตว์ประหลาด”

แล้วก็สิ้นใจตายไปอย่างหวาดกลัว

“ต่อหน้าข้ายอดอัจฉริยะ อลัน อัจฉริยะที่เหลือก็ไม่นับเป็นอะไรได้”

อลันเงยหน้าพร้อมกับพูดด้วยท่าทีอหังการ

ตุ้บ

“ยอดเยี่ยมยิ่งนักอลัน”

ลูคัสเดินมาตบไหล่ของอลันพร้อมพูดอย่างภาคภูมิใจในตัวของอลัน

“เป็นเรื่องปกติท่านพี่ไม่ใช่เรื่องน่ายกย่องอะไรหรอก”

อลันยังคงพูดด้วยท่านิ่งเฉย

“สักวันข้าอลันจะเป็นผู้ยึดครองทั้งทวีปนี้เอง!!”

.

.

“ใช่ตามหลักแล้วก็ควรเป็นเช่นนี้....”

“แต่ว่านั้นมันอะไร?”

อลันกระทืบเท้าพร้อมหันหน้าไปมองลูคัสด้วยท่าทีโกรธเกรี้ยวพร้อมกับชี้ไปยังฐานของกลุ่มโจรบนภูเขาที่กำลังลุกไหม้โชติช่วง

“ภูเขาที่กำลังลุกไหม้”

ลูคัสมองหน้าอลันพร้อมกับตอบกลับไป

จินตนาการของเจ้าช่างไม่ธรรมดา

แม่ง!ในการต่อสู้สะท้านภพว่ะ?

แม่งๆๆๆมาถึงไม่ทันไรแค่นักธนูยิงถล่มรอบสองรอบพวกมันก็วิ่งหนียังกับมดแตกรัง

พวกที่วิ่งลงเขามาไม่ทันสู้ก็โดนทหารราบสังหารสิ้นแล้ว!!

หัวหน้าที่กล้าหาญ?

ถุ้ย!!

แม่งวิ่งหนีคนแรกอีก!!

ท่านพี่ลูคัสปาหอกใส่แทนที่จะหลบได้ดันโดนปาทะลุหัวใจตายคาที่อีก!!

รองหัวหน้า?รองหัวหน้าข้าก็เผลอตบทีเดียวตาย!!

“ท่านพี่นี่ไม่เรียกการสู้รบแล้วนี่มันล้างบางฝ่ายเดียวชัดๆ!!”

อลันพูดกับลูคัสด้วยความหงุดหงิด

“ก็ดีแล้วไม่ใช่รึ?”

การต่อสู้เป็นไปอย่างราบรื่นก็ดีแล้วไม่ใช่หรือ?

“แต่ๆๆ”

อลันอยากเถียงกลับแต่ก็ไม่รู้จะเถียงกลับยังไง

อ่าาาาาาาา

เส้นทางสุดยอดจอมยุทธ์ของข้าาาาาาา!!

“รายงานท่านลูคัสท่านอลัน การต่อสู้ได้จบลงแล้วขอรับ!!”

ทหารเข้ามารายงานอย่างภาคภูมิใจ

“จำนวนผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตจากการสู้รบล่ะ”

“ไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตครับท่าน!!”

เฮ้อ ก็คิดไว้แล้วอ่ะนะ

อลันถอนหายใจภายในใจ

จากที่ข้ามองแล้วมันก็ไม่น่าจะมีใครบาดเจ็บอยู่แล้วล่ะ

ถ้าจะมีผู้ได้รับบาดเจ็บและเสียชีวิตคงจะเป็นพวกโจรมากกว่ามั้ง

โดนพวกเจ้าสังหารจนเกลี้ยง.....

“ทางเรายังได้ตรวจพบเสบียงจำนวนมากอาวุธ แล้วก็ทาสด้วยขอรับ?”

ทาสงั้นรึ?

“ท่านพี่ลูคัสเราจะทำไงกับพวกทาสดีขอรับ?”

แม้ว่าเมืองไผ่เขียวจะยกเลิกระบบทาสไปแล้วแต่ที่อื่นในทวีปก็ใช่ว่าจะยกเลิกตามไปด้วย

“อืมมมม เรื่องนี้...”

ลูก้มหน้าพลางครุ่นคิด

พวกเรากำลังอยู่ระหว่างเดินทางเพื่อไปเอาสมุนไพรอยู่ด้วยซิการจะให้พาคนจำนวนมากไปด้วยคงไม่ดีเท่าไหร่

“ให้ทหารองค์ลักษณ์5นาย ทหารราบอีก 10นายคุ้มกันพวกเขากลับเมืองไผ่เขียว”

ส่งพวกเขากลับเมืองก่อนแล้วกันเมืองตอนนี้ไม่ได้ขาดแคลนอาหารแต่ขาดแคลนผู้คนมากกว่า

“บอกพวกเขาด้วยว่าพวกเรายกเลิกทาสแล้วต่อไปนี้พวกเขาเป็นพลเมืองของเมืองไผ่เขียว”

“ขอรับ!!”

ทหารรับคำก่อนเดินจากไป

“ท่านพี่พวกเราจะออกเดินทางต่อเลยหรือว่าจะหยุดพักก่อน?”

“เดินทางต่อเลย”

ลูคัสตัดสินใจทันที

เอริคได้ย้ำถึงความสำคัญของยาต้านซอมบี้ มากว่าควรที่จะสร้างให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด

ยิ่งสร้างเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งหมายถึงความปลอยภัยที่มากขึ้นเท่านั้น

“ทหารหลังจัดการเสร็จพวกเราจะเดินทัพต่อทันที”

“ขอรับ!!”

ทหารส่งเสียงรับคำสั่งด้วยเสียงอันดัง

.

.

หลังจากที่กองกำลังของลูคัสและอลันเก็บกวาดสนามรบเสร็จพวกเขาก็เดินทางมาถึงจุดหมาย

 “ท่านพี่?

“เจ้าปวดฉี่อีกรึไง?”

ลูคัสเหลือบมองไปที่อลันด้วยความรำคาญ

“แค่กๆท่านพี่ก็พูดไป”

อลันแกล้งทำเป็นไอก่อนจะชี้ไปที่ป่าทางด้านหน้า

“พวกเรามาถึงแล้ว”

“นั่นคือ ป่าหมาป่าขนเทา?”

ป่าหมาป่าขนเทาก่อนเกิดเหตุการณ์บุกของซอมบี้นั้นเดิมทีเป็นที่อยู่ของหมาป่าขนสีเทาจำนวนมากนักล่าสัตว์มักมาล่ามันเพื่อนำขนของมันไปขายจำนวนมากแต่คนที่มาล่าบางครั้งก็เป็นฝ่ายที่ถูกล่าเอง....

“ตอนนี้พวกมันคงไม่ใช่หมาป่าทั่วไปแต่ได้กลายเป็นอสูรแล้ว”

ลูคัสมองไปที่ป่าข้างหน้าด้วยความเคร่งเครียด

หมาป่าขนเทาแต่เดิมทีก็มีประสาทสัมผัสกลิ่นเป็นเลิศอยู่แล้วไม่รู้ว่าหลังจากที่พวกมันพัฒนาเป็นอสูรแล้วประสาทสัมผัสของพวกมันจะไปไกลขนาดไหน

บางทีพวกมันอาจจะรู้แล้วว่าเรามา..

“ พลโล่เคลื่อนตัวมาด้านหน้า!!”

ตึงๆๆๆ

พลโล่เดินขึ้นไปแนวหน้าก่อนจะตั้งโล่เพื่อรับแรงปะทะ

“นักธนูเตรียมยิงธนูเพลิง!!”

เอี้ยดดด

นักธนูง้างธนูจนสุดแล้วเล็งไปที่ป่าด้านหน้า

“เล็ง!ยิง!”

ลูคัสออกคำสั่งให้ยิงถล่มป่าข้างหน้าทันที

เผาไล่พวกมันออกมาก่อนแล้วกัน

ถ้าไฟลุกลามก็ค่อยใช้วิชาเหมันต์เยือกแข็งมรณะดับทีหลัง

ฟิ้วๆๆๆๆๆ

ฉึกๆๆๆ

พึ่บพั่บๆๆ

เสียงเพลิงลุกไหม้ป่าดังอย่างต่อเนื่อง

บรู้วววววววววววววววววววว

กรรรรรรรรรร

โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เสียงหมาป่าหอนและคำรามดังขึ้นมาก่อนจะกรูกันวิ่งออกมาจากป่า

“พลโล่เตรียมปะทะ!!”

หมาป่าตัวนึงวิ่งไปที่พลโล่พร้อมกับเหวี่ยงกรงเล็บเข้าใส่

ปัง!

พลโล่ยกโล่ขึ้นมากันก่อนจะแทงดาบในมือสวนกลับไปที่ท้องของหมาป่า

เอ๋ง!

หมาป่าส่งเสียงร้องออกมาก่อนจะนอนจมกองเลือดตายไป

“ทหารราบทั้งหมดตามข้ามา!!”

อลันตะโกนสั่งการก่อนจะออกไปสู้แนวหน้า

กรรรรร

หมาป่าเห็นอลันวิ่งเข้ามามันก็กระโจนเข้าใสอลันหวังจะกินเขา

ฉับ!

อลันฟันหมาป่าจนร่างถูกแยกออกเป็นสองส่วนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว

“เข้ามาหมาน้อย”

อลันชี้ดาบไปที่ฝูงหมาป่าพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเย็นชา

ฉัวะ ฉับ ฉัวะ ฉับ

อ้ากกกกกกกกกกก

กรรรรรรรรรรรรร

การสู้รบดำเนินไปด้วยความดุเดือดเลือดสาดต่างกับตอนต่อสู้กับกลุ่มโจรอย่างมาก

พวกโจรแต่เดิมทีก็เป็นพวกชาวบ้านที่ออกมาปล้นเพื่อแก้ปัญหาอดยากแต่นานวันเข้าก็กลายเป็นทำเพื่อสนองความโลภของตัวเองเท่านั้นเมื่อเจอกับกองทัพที่แข็งแกร่งอย่างกองกำลังหมาป่าทลายสวรรค์ก็พ่ายแพ้อย่างง่ายดาย

แต่พวกอสูรนั้นไม่เหมือนกันพวกมันเติบโตในสภาวะที่โหดร้ายตั้งแต่เกิดพวกมันต้องพึ่งสัญชาติญาณเอาตัวรอดตลอดเวลา ทำให้พวกมันดุร้ายเป็นอย่างมาก

บรู้วววววววววววววววววววววว

เสียงหอนที่แข็งแกร่งน่าเกรงขามดังขึ้นมา

“หือ?ดูท่าจ่าฝูงจะออกมาแล้วนะ?”

“ข้าลุยเอง!!”

อลันฉีกยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“ระวังตัวด้วย”

ลูคัสเตือนออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“ตกลง!”

ตูมมมมมม

ร่างหมาป่าที่มีขนสีเทาเงินกระโจนออกมาจากป่ากระแทกพลโล่จนร่างแตกกระจาย

“โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

หมาป่าขนเทาเงินคำรามออกมาด้วยความโกรธ

“เห่าอยู่ได้น่ารำคาญ!!”

อลันพุ่งไปที่หมาป่าขนเทาเงินก่อนจะใช้วิชาเหมันต์เยือกแข็งออกมา

กระบวนท่าที่ 1 !นกนางแอ่นเยือกแข็งมรณะ !

หมาป่าขนเทาเงินสะบัดกรงเล็บไปที่อลันอย่างไม่เกรงกลัว

เคร้ง!

อสูรคลั่งขั้นที่ 2สูงสุด!!

ด้วยความแข็งแกร่งทางร่างกายมันคงไม่ได้ด้อยไปกว่าขั้นที่3 แน่

อลันกัดฟันแน่นก่อนจะเกร็งพลังใส่แขน

ปัง!

อลันและหมาป่าขนเทาเงินกระเด็นไปคนล่ะทิศทาง

“งานหยาบแล้วสิ”

อลันพูดออกมาพร้อมกับยิ้มอย่างกระหายเลือด

หมาป่าขนเทาเงินและอลันมองหน้ากันก่อนจะพุ่งเข้าปะทะใส่กันอีกครั้ง