เกิดใหม่กับระบบ คนขับราคะ

ผมกลับขึ้นรถของตัวเองแล้วเอนหลังพิงพนักอย่างอ่อนล้า แต่ก็รู้สึกโล่งใจอย่างที่สุดในเวลาเดียวกัน

ผมทำสำเร็จแล้ว... การเผชิญหน้ากับอันตรายครั้งแรก จะว่าไปแล้วมันก็ไม่ได้ยากเลย หากว่าผมมีอำนาจที่เหนือกว่าพวกเขาอยู่ในมือ

แต่จังหวะนั้น ผมก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า ลืมถามคำถามที่สำคัญที่สุดไปเลย นั่นคือ ใครเป็นคนจ้างพวกเขามา

“ระบบ... ส่งโทรศัพท์ของไอ้พวกนั้นมาให้ฉันทีสิ” ผมเอ่ยบอกไปเสียงเรียบ 

ทันใดนั้น

โทรศัพท์มือถือสองเครื่องของชายฉกรรจ์ ก็ปรากฏอยู่ในมือของผมทันที ราวกับเสกได้ ผมมองดูหน้าจอโทรศัพท์เครื่องหนึ่ง ก็พบว่ามันถูกใส่รหัสล็อคเอาไว้

แต่ไม่กี่วินาที รหัสล็อคนั้นก็ถูกปลดล็อคโดยระบบ

“โห่... แกทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ” ผมพึมพำออกมาอย่างประหลาดใจเล็กน้อย กับความสามารถที่เกินจินตนาการของระบบ ก่อนจะกดเข้าไปดูรายการเบอร์โทรล่าสุด ข้อมูลระบุว่าเพิ่งมีการคุยโทรศัพท์กันไปได้ไม่นานนัก โดยใช้เวลาสนทนานานเกือบสามนาที

คงเป็นเบอร์นี้แน่นอน ผมตัดสินใจไม่ลังเล ลองกดโทรกลับไปยังเบอร์ล่าสุดนั้นทันที

ตู๊ด... ตู๊ด...

ผมรออยู่สักพัก ปลายสายก็รับโทรศัพท์ พร้อมกับเอ่ยคำถามด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรน

“เป็นยังไงบ้าง... จัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

ทันทีที่ผมได้ยินเสียง คำถามที่ผมคาดเดามาตลอดก็ถูกหักล้าง ผมต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความประหลาดใจ

เพราะว่ามันคือเสียงของ กุลนิภา ไม่ใช่เสียงของตาแก่ธนกฤต อย่างที่ผมคิดเอาไว้

แต่ความประหลาดใจนั้นก็อยู่ได้ไม่นานนัก ผมไม่ได้แปลกใจอะไรมากนัก เพราะเธอเองก็เคยใช้วิธีจ้างคนไปเล่นงานรุ่งทิวามาก่อนแล้ว นี่แสดงว่าเธอยังคงไม่สำนึก

ผมตัดสายทันที พร้อมกับเปิดโหมดเครื่องบินบนโทรศัพท์ เพื่อให้เธอไม่สามารถโทรกลับมาได้

ผมจะโทรกลับเอง... เมื่อผมพร้อม

จากนั้นผมก็ขับรถต่อไป โดยใช้เวลาเดินทางเกือบหนึ่งชั่วโมง รถของผมก็เลี้ยวเข้ามาจอดที่บ้านพักหลังหนึ่ง

บ้านหลังนี้อยู่ไกลจากตัวเมืองกรุงเทพพอสมควร เป็นบ้านพักตากอากาศของกุลนิภา ตามคำบอกเล่าที่ผมเพิ่งถามชายวัยกลางคนมา

บ้านพักหลังนี้ตั้งอยู่ในพื้นที่ที่ค่อนข้างโดดเดี่ยว รอบ ๆ บริเวณเป็นพื้นที่โล่งกว้าง ซึ่งประกอบด้วยผืนนาที่เพิ่งถูกเกี่ยวข้าวไปจนหมดแล้ว กับบางส่วนที่เป็นป่าหนาทึบสลับกันไป

ส่วนบ้านหลังอื่น ๆ ที่พอจะเห็น ก็อยู่ห่างออกไปจากบ้านของกุลนิภาราวหนึ่งร้อยกว่าเมตร 

บ้านหลังนี้ดูจากภายนอกก็เหมือนเป็นบ้านพักตากอากาศธรรมดา ๆ ที่มีโครงสร้างเรียบง่าย 

ผมก้าวเดินเข้าไปภายในตัวบ้านอย่างระมัดระวัง ทันทีที่เข้ามาแล้ว ผมก็พบกับห้องนั่งเล่นที่อยู่ด้านหน้า บรรยากาศภายในดูเงียบสงบ เฟอร์นิเจอร์ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ และพื้นผิวต่าง ๆ ก็ดูสะอาดเอี่ยมอ่อง แสดงให้เห็นว่า บ้านหลังนี้ไม่ได้ถูกปล่อยทิ้งร้าง แต่มีคนเข้าออกอยู่เป็นประจำ

ผมไม่ได้เดินดูรอบ ๆ เพราะไม่คิดจะอยู่นานเกินไป ผมเดินตรงไปยังห้องนั่งเล่นแล้วทรุดตัวนั่งลงที่โซฟาอย่างสบายอารมณ์

“ระบบ... ดึงตัวพวกมันออกมา”

ทันใดนั้น ร่างของชายฉกรรจ์ทั้งสองคนก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง และถูกจัดให้นั่งอยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้ามของผม ในสภาพที่ถูกมัดมือมัดเท้าและปิดปากอยู่

ถึงตอนนี้... พวกเขาก็ยังคงผวาผมไม่เลิก ดวงตาที่เบิกกว้างจ้องมาที่ผมอย่างตื่นตระหนก

หลังจากผมแกะเทปที่ปิดปากของพวกเขาออก ทั้งคู่ก็พากันร้องขอชีวิตอย่างไม่คิดถึงศักดิ์ศรี “ปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกเราจะบอกทุกอย่าง ยอมทำทุกอย่าง” 

“หุบปาก!”

ผมบอกพวกเขาเสียงเรียบ ใบหน้าแสดงความหงุดหงิดเล็กน้อยต่อการร้องขออย่างพร่ำเพรื่อ พวกเขาทั้งสองคนก็เงียบกริบทันทีเมื่อสิ้นเสียงผม

“ไอ้หน้าเข้ม” ผมหันไปพูดกับชายวัยกลางคนที่นั่งตัวสั่นอยู่ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่บนรถ ผมได้แค่ถามถึงข้อมูลเรื่องจุดนัดพบมาเท่านั้น ไม่ได้ถามรายละเอียดอื่น ๆ 

“บอกรายละเอียดทั้งหมดมา” ผมสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ชายวัยกลางคนปากสั่นระริกไม่เลิก ดวงตาจ้องมองปืนในมือผมอย่างไม่วางตา ความกลัวบดบังทุกความคิด

“ใจเย็น ๆ หน่อยสิวะ” ผมเอ่ยเสียงนุ่มลงเล็กน้อย แต่ยังคงความเย็นชาไว้ “ฉันไม่ทำอะไรพวกแกหรอกน่า...คนที่ฉันจะทำก็คือเจ้านายของพวกแกต่างหาก คราวนี้... บอกข้อมูลมาทั้งหมด ได้รึยัง”

ผมพูดไปเพื่อให้เขามั่นใจว่าหากยอมบอกข้อมูล พวกเขาจะรอด แต่นั่นก็เป็นเพียงกลยุทธ์เพื่อให้ได้สิ่งที่ผมต้องการเท่านั้น

“เอ่อ...” ชายอายุน้อยเอ่ยขึ้นแทน แล้วหันไปมองหน้าลูกพี่ของเขาที่นั่งตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ น้ำเสียงตะกุกตะกัก

“เอ่อ... คุณนาย... จ้างพวกเราให้มา... ทำร้ายคุณครับ”

“พูดดี ๆ บอกให้ละเอียด” ผมเอ่ยเสริมด้วยท่าทางสบาย ๆ

ชายอายุน้อยมองสบตา ก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วพูดต่อ “เธอสั่งให้เรา ทำให้คุณบาดเจ็บสาหัสที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่... ไม่ให้ถึงตายครับ แล้วเธอยังบอกอีกว่า หากสามารถลักพาตัวคุณได้ ก็ยิ่งดีครับ...” 

“แล้วบ้านหลังนี้ล่ะ” ผมเอ่ยพลางกวาดสายตามองรอบ ๆ ภายในบ้านอย่างช้า ๆ แล้วเสริมอีกว่า “ส่วนมากใช้ทำอะไร ใช้เป็นที่พัก หรือเป็นฐานลับสำหรับงานสกปรกแบบนี้น่ะเหรอ”

“มะ... ไม่รู้ครับ” ชายอายุน้อยตอบตะกุกตะกัก “ผมเพิ่งมาได้ไม่นาน แล้วนี่ก็เป็นงานแรกที่ผมรับทำให้เธอครับ”

เขาหันไปขอความช่วยเหลือจากลูกพี่ ผมสังเกตเห็นสายตา จึงหันไปถามชายวัยกลางคนแทน

“แก... ไอ้หน้าเข้ม” ผมจ้องตาเขาอย่างกดดัน “แกคงอยู่กับคุณนายของแก มานานแล้วใช่ไหม พูดหน่อยสิวะ ให้แต่ลูกน้องพูดมันไม่เท่เลยว่ะ” ผมใช้คำยั่วยุ

ชายวัยกลางคนจ้องผมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น แต่ดวงตาคู่นั้นก็ยังคงแฝงไว้ด้วยความกลัวจนตัวสั่น เขาเปิดปากตอบอย่างไม่เต็มใจนัก

“ฉันก็ไม่รู้อะไรมาก เพราะไม่ได้ทำงานให้เธอตลอดเวลา ฉันรับเป็นงาน ๆ ไป เดือนหรือสองเดือนครั้งแล้วแต่เธอจะจ้าง”

เขาหยุดหายใจก่อนจะยอมเปิดเผยข้อมูลสำคัญ “ส่วนมากที่นี่ก็จะใช้เป็นที่จ่ายเงิน แล้วก็แลกเปลี่ยนข้อมูลกันเท่านั้น”

“นอกจากเรื่องของฉันแล้ว” ผมถามกลับอย่างสนใจทันที “ส่วนมากเกี่ยวข้องกับอะไร?” 

“เอ่อ... คือว่า...” ชายวัยกลางคนดูเหมือนจะไม่กล้าพูดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าการพูดถึงเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ผิดบาป แต่ผมก็ยังคงจ้องเขาด้วยสายตา จนในที่สุดเขาก็ยอมพูดออกมา

“เธอให้ฉันตามครอบครัวหนึ่งครับ เธอแอบชอบชายคนนั้น แต่เขา... เขามีภรรยาอยู่แล้ว”

เขาหยุดหายใจอีกครั้งแล้วต่อว่า “เธอจึงจ้างฉันให้ไปขับรถชนแล้วหนี หรือทำอะไรก็ได้ให้เขาได้รับบาดเจ็บ และ... หากว่าสามารถทำให้ภรรยาคนนั้นไม่รอดได้ก็ยิ่งดี...” 

“เลวมาก!” ผมตวาดเสียงดังออกมาอย่างหมดความอดทนและควบคุมอารมณ์ไม่ได้ “ทั้งแก... และเจ้านายของพวกแก พวกแกทำเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ไปได้ยังไงวะ!”

ผมไม่คิดว่ากุลนิภาจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้ ความเดือดดาลไหลเวียนอยู่ในทุกอณู

“แล้วเธอคนนั้นเป็นยังไงตอนนี้” ผมถามย้ำด้วยน้ำเสียงที่รุนแรงขึ้นอีก

“ได้ยินว่าเธอสมองกระทบกระเทือน...” ชายวัยกลางคนตอบอย่างไม่กล้าสบตาผม น้ำเสียงของเขาแสดงความสำนึกผิดออกมาเพียงเล็กน้อย “ตอนนี้เธอก็นอนเป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ที่โรงพยาบาล”

ผมที่ได้ยินเรื่องราวความชั่วร้ายของกุลนิภา ก็ไม่อยากที่จะฟังต่อแล้ว ผมจึงรีบวกกลับมาที่เรื่องของตนเองทันที

“แล้วมีใครอยู่เบื้องหลังงานนี้อีกไหม มีผู้จ้างวานคนอื่นอีกหรือเปล่า ตาแก่ธนกฤตล่ะ? มีส่วนร่วมกับการจ้างวานครั้งนี้ด้วยไหม” ผมถามอย่างคาดคั้น

“เขา... เขาไม่ได้เกี่ยวข้อง... เท่าที่ฉันรู้” ชายวัยกลางคนเอ่ยเสียงสั่น “แต่ระหว่างคุณนายกับเขา ฉันก็ไม่ทราบว่าได้คุยอะไรกันไหม” 

ผมพยักหน้ารับคำอย่างช้า ๆ ตอนนี้ผมแน่ใจแล้วว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมด 

สิ่งที่ผมจะทำต่อก็คือ การโทรหากุลนิภา โดยใช้โทรศัพท์ของลูกน้องเธอเอง ผมหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา แล้วเตรียมพร้อมกับชายทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟา

“หลังจากที่ฉันกดโทรออกเมื่อไหร่... คนที่จะพูดคือแกนะ ไอ้หน้าเข้ม” ผมหันไปสั่งชายวัยกลางคน

จากนั้นก็หันไปทางชายอายุน้อยแล้วเสริมว่า “ส่วนแก... หุบปากไว้ ถ้าเสียงแกดังออกมาแม้แต่นิดเดียว แกต้องเจอดีแน่”

ผมหันกลับไปมองชายวัยกลางคนอีกครั้งหนึ่ง สายตาของผมแฝงไว้ด้วยคำเตือนที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“แกฟังให้ดีนะ แกต้องพูดด้วยน้ำเสียงปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ บอกเธอว่าจับตัวฉันได้แล้ว จากนั้นก็ตามน้ำไป”

ผมเน้นย้ำถึงขั้นตอนสุดท้าย “แล้วให้เธอมาพบพวกแกที่นี่ ตามที่ตกลงกันไว้กับเธอ และถ้าแกเล่นตุกติกแม้แต่นิดเดียว...แกคงรู้นะ ”