“ซิ่วอิง ตรงนั้นเกิดเื่อันใดขึ้น ทำไมคนมุงเต็มไปหมด” เสียงเล็กจากเด็กหญิงผู้หนึ่งถามขึ้นด้วยความสงสัย เพราะนาน ๆ ทีถึงได้ออกมาเที่ยวในเมือง จึงรู้สึกสงสัยใคร่รู้ทุกสิ่งทุกอย่าง
“ฟางหรง เ้าไม่ต้องรู้ทุกเื่หรอก วันนี้ท่านพ่อให้เ้ามาทำธุระกับเถ้าแก่ร้านหยกไม่ใช่หรือ ไปช้าเดี๋ยวก็โดนดุอีกหรอก” ซิ่วอิงที่ดูโตกว่านางสักสามปีตักเตือน
“เอ๋! นาน ๆ ทีได้ออกมาเที่ยวในเมืองบ้าง ช้าไปนิดหน่อย ท่านลุงไม่กล้าว่าอะไรนางหรอกน่า เ้าก็จริงจังเกินไปแล้ว” หนิงเหอผู้เป็น้องสาวของนางโต้แย้งอย่างมีเหตุผล
“ใช่ ๆ หนิงเหอพูดถูก เ้าเคยเห็นท่านพ่อดุข้าหรือ” ฟางหรงยิ้มร่าแล้ววิ่งไปทางนั้นพร้อมกับหนิงเหอ
“พวกเ้าสองคนนี่ เล่นเป็เด็กไปได้ เมื่อไรจะโตเสียที” ซิ่วอิงบ่นเสียงดังก่อนรีบตามทั้งสองคนไป
ฟางหรงเดินแหวกฝูงชนที่กำลังมุงดูเสิ่นชิว นางมุดลอดช่องว่างเข้าไปจนเข้าถึงตัวเขาในไม่ช้า เืที่ไหลรินบนใบหน้าทำให้นางใ ทั้งยังเสื้อผ้ายับเยิน มีแต่รอยเท้าฝากฝังไว้ทั่วร่าง ฟางหรงทำใจเห็นคนที่อายุพอกันกับนางมีสภาพเช่นนี้ไม่ได้จริง ๆ นางจึงแตะไปที่ตัวเขา เรียกเบา ๆ เผื่อเขาจะตื่น
“นี่ นี่ เ้าได้ยินข้าหรือไม่” ฟางหรงจับที่ไหล่เขา เมื่อเห็นว่าเด็กชายที่นอนอยู่ไม่ขยับตัว นางจึงรีบบอกให้หนิงเหอและซิ่วอิงช่วยพยุงตัวเขา
“พาไปที่หมู่บ้านเราดีกว่า แม่เฒ่าน่าจะช่วยเขาได้” นางบอกซิ่วอิงและหนิงเหอ
ทั้งสามคนพาเสิ่นชิวเข้ามาที่หมู่บ้าน ผู้คนในนั้นต่างรีบวิ่งมาดูเหตุการณ์ รวมถึงบิดาของลู่ฟางหรง ผู้นำหมู่บ้านที่กำลังยืนรอนางอยู่ทางเข้า สีหน้ายิ้มแย้มเปลี่ยนเป็ซีดเซียว
“ฟางหรง เกิดเื่ใดขึ้น แล้วเ้าพาผู้ใดมาที่หมู่บ้านของเรา”
“ไม่มีเื่ใดหรอกท่านพ่อ เพียงแค่ข้าเจอเด็กคนนี้ที่ตลาด แล้วนึกสงสารเขา ท่านแม่เฒ่าช่วยเขาได้หรือไม่”
ลู่ฟางหรงตอบพ่อของนางเสร็จก็ชะเง้อมองหาแม่เฒ่า ผู้มีวิชารักษาเก่งกาจที่สุดในหมู่บ้าน
“พาเขาไปที่บ้านข้า” แม่เฒ่าพูดขึ้น เพียงแค่ปรายตามอง นางก็รู้ได้ว่าเขาเจ็บป่วยที่ตรงไหน จึงหันไปบอกให้คนดูแลเอาสมุนไพรสามตัวจากสวนท้ายหมู่บ้านมาให้นางทำยารักษา
ครั้นได้ยาขนานหนึ่งจากแม่เฒ่า เสิ่นชิวจึงได้นอนหลับรักษาตัวสามวันสามคืน ร่างกายเริ่มฟื้นฟูดีขึ้นกว่าที่เคยเป็ ตอนสาย ๆ เสิ่นชิวได้สติ ค่อย ๆ ลืมตา ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้เขางุนงง กระพริบตามองอยู่สองสามครั้ง
“นี่เ้าฟื้นแล้วหรือ เป็อย่างไรบ้าง แม่เฒ่า! ท่านมาดูนี่สิ เขาฟื้นแล้ว” ลู่ฟางหรงเรียกแม่เฒ่าด้วยความดีใจ นางมาคอยนั่งเฝ้าเขาทุกวันเพราะรู้สึกกังวลใจ
แม่เฒ่าเดินมาตรวจอาการของเขา กำชับว่าให้กินยากินข้าวอย่าได้ขาด แล้วนอนพักผ่อนเยอะ ๆ ก่อนจะเดินออกไปข้างนอก เสิ่นชิวกำลังมึนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า ชีวิตที่ผ่านมาเขาไม่เคยได้รับการดูแลที่ดีเช่นนี้จากคนอื่นมาก่อน
“ข้าอยู่ที่ไหน เ้าเป็ใคร” เสิ่นชิวถามขึ้น สายตามองไปรอบตัว ไม่เจอผู้ใดนอกจากนาง
“ข้าชื่อฟางหรง สามวันก่อน เ้านอนสลบอยู่ที่ตลาด ข้าเลยพาเ้ามาที่นี่ แล้วแม่เฒ่าก็ช่วยรักษาเ้า”
“ที่ตลาด สามวัน! ผ่านไปสามวันแล้วหรือ” สีหน้าของเสิ่นชิวเปลี่ยนไป สายตาของเขาลนลาน ใจเต้นรัวไม่เป็จังหวะ ใบหน้าของมารดาปรากฏขึ้น จากนั้นเขาก็วิ่งออกไปทั้งที่ยังไม่สวมรองเท้า แล้วหยุดยืนอยู่ที่หน้าหมู่บ้าน เสิ่นชิวหันซ้ายหันขวาไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ใดและเขาควรจะต้องวิ่งไปทางใดกันแน่
“รอข้าด้วย เ้าจะไปไหน” ฟางหรงะโเสียงดังตามหลัง
พลันได้ยินเสียงนาง เขาหันกลับไปถามอีกครั้ง “ที่นี่ที่ไหน ข้าต้องรีบกลับบ้าน” น้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่น
“หมู่บ้านของข้า ตลาดที่ข้าเจอเ้าไปทางซ้ายเรื่อย ๆ ก็ถึง เดี๋ยวข้าไปเป็เพื่อน”
เสิ่นชิวไม่รอนางพูดจบ เขาพุ่งตัวไปยังทางที่นางบอก กำลังที่มีทั้งหมดส่งไปที่ฝีเท้าของเขา เสิ่นชิวไม่สนใจสิ่งรอบข้าง แม้ฝ่าเท้าเหยียบก้อนหินจนได้แผล เขาแทบไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว ในใจนึกถึงแต่นางเพียงเท่านั้น สามวันที่เขาหลับไป นางจะเป็เช่นไรบ้าง
เมื่อมาถึงหน้าบ้าน เสิ่นชิวกลับไม่กล้าเข้าไปข้างใน ยามที่มารดาของเขาได้ยินเสียงประตูบ้าน นางมักจะเรียกขานให้เขาเข้าไปหา แม้ครั้งนี้เขาเปิดประตูเสียงดังกว่าปกติด้วยความร้อนรน แต่ไม่ได้ยินเสียงนางเลย ในใจเขาเต้นแรงขึ้นมากกว่าเดิม ค่อย ๆ ก้าวขาเดินเข้าข้างในอย่างช้า ๆ เขาปวดมวนท้อง คลื่นไส้ ความคิดในหัวตีกันไปหมด
“ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว” เสิ่นชิวพูดออกไปตอนกำลังเดินไปหานาง “ท่านแม่ ท่านหลับอยู่หรือ” เพียงแค่มองไปที่ร่างอันสงบนิ่งของนาง ในใจเขานึกอยากจะให้นางนอนหลับอย่างเช่นเคย เขาเดินเข้าไปใกล้ ๆ ถามนางอีกครั้ง “ท่านแม่ ข้าขอโทษที่รบกวนเวลานอนของท่าน แต่ว่า ท่านช่วยตื่นมาพูดคุยกับข้าได้หรือไม่”
ลู่ฟางหรงที่ตามมาถึงมองเห็นร่างของนางก็เข้าใจได้ทันที นางเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนแล้วจับที่เส้นชีพจร เมื่อแน่ใจแล้ว นางจึงหันมาหาเสิ่นชิว “นางจากไปแล้ว ข้าเสียใจด้วย”
เสิ่นชิวไม่อยากยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากลงมา จิตใจของเขาอ่อนแอลงอีกครั้ง คนที่สำคัญในชีวิตได้จากไปแล้ว
“ท่านแม่ ข้าขอโทษ ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านต้องรอ ขอโทษที่ทำให้ท่านทรมาน ข้าขอโทษ” เสิ่นชิวพร่ำพูดคำขอโทษกับร่างไร้ิญญาของนางอยู่นาน ภาพที่เกิดขึ้นต่อหน้าลู่ฟางหรง ทำให้นางรู้สึกสงสารเขาจับใจ ไม่รู้ว่าเหตุใดชีวิตเขาและนางถึงได้แตกต่างกันเพียงนี้ ทำไมคนคนหนึ่งถึงต้องพบเจอเื่ราวเลวร้ายขนาดนี้ นางทรุดตัวลงข้างเสิ่นชิวที่กำลังกอดร่างของท่านแม่อยู่ เอื้อมมือกอดเขาพลางปลอบประโลม
ไม่นานนัก บิดาของฟางหรง รวมถึงซิ่วอิง หนิงเหอก็มาถึงบ้านของเสิ่นชิว เขาเดินเข้ามาหาบุตรสาวแล้วแตะไหล่นางให้ถอยออกมา ก่อนจะค่อย ๆ พูดกับเสิ่นชิว
“ข้าเสียใจด้วยกับการสูญเสียครั้งนี้ แต่นางได้จากเ้าไปแล้ว นางคงไม่อยากเห็นเ้าต้องร้องไห้เสียใจถึงเพียงนี้หรอก หากเป็ไปได้จงมีชีวิตที่ดีเถิด นางจะได้หายห่วง” เสิ่นชิวได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองหน้าของมารดาอีกครั้งหนึ่ง “ข้าจะทำเช่นไรดีขอรับ” เสียงสะอึกสะอื้นถามขึ้น ดวงตาแดงก่ำมีน้ำใส ๆ คลออยู่
“ข้าจะช่วยเ้าทำพิธีจัดงานศพให้นางตามธรรมเนียมของหมู่บ้านข้า” เขามองเสิ่นชิวเหมือนเป็ลูกชายคนหนึ่ง
“ขอรับ” เสิ่นชิวพยักหน้าตอบเขา “ได้โปรดช่วยข้าด้วยขอรับ” เขาอ้อนวอน อย่างน้อยพิธีส่งดวงิญญาของนางก็ควรจะทำให้ดีที่สุดเพราะเป็สิ่งสุดท้ายที่เขาจะทำเพื่อนางได้
เช้าวันรุ่งขึ้น บิดาของฟางหรงจัดแจงทำพิธีส่งิญญาครั้งสุดท้ายตามธรรมเนียมของหมู่บ้านให้เสิ่นชิวตามสัญญา ก่อนจะมานั่งปลอบเสิ่น ชิวอีกครั้ง
“เสิ่นชิว หากเ้าไม่รู้จะไปที่ใด อยู่ที่หมู่บ้านนี้เถิด ข้ายินดี”
653
