ตอนที่แปดสิบเอ็ด เส้นทางจอมยุทธ
ตัวผมนั้นไม่คิดว่าตนเองจะเป็นอัจฉริยะในการฝึกคาถาหรือวรยุทธต่างๆแต่เชื่อว่าตนเองยู่ในสถานะที่ดีกว่าคนอื่นๆตตรงที่มีทรัพยากรสนับสนุนและความรู้จากอนาคตพอสมควร
นึกถึงแม้กระทั่งนายทองดีฟันขาวในตำนานนั้น
นิสัยและชะตาชีวิตแบบเดียวกับพระเอกโชวเน็นที่เก่งกาจในด้านมวยตั้งแต่เด็กไปเจอนายน้อยหาเรื่องที่เก่งกว่าตนทะเลาะและจากสำนักมาไปหาสำนักฝึกวิชาต่างๆทั้งหมัดมวยและการแสดงงิ้ว
จนสามารถสำเร็จวิชาดาบได้ภายในสามเดือน
ซึ่งข้อมูลนี้ได้มาจากแหล่งข้อมูลที่น่าเชื่อถือคือผู้สูงอายุร่วมสมัยกับการเข้าทรง
แสดงว่าอัจฉริยะแห่งยุทธนั้นไม่ได้มีขีดจำกัดแค่วิชาของสำนักเดียวแต่เรียนวิชาหลายสำนัก
ที่สามารถเสริมจุดเด่นแก่ตนเองมากขึ้นกว่าสำนักเดียว
เจิดคิดว่าวิชาของบาบูและบาบอนที่สอนกระบวนท่าต่างๆหรืออาจารย์คงนั้นก็ดีอยู่
แต่ที่เขาจะเพิ่มขึ้นมาคือแนวคิดของบรู๊ซลีคือการยืดหยุ่นร่างกายเตรียมความพร้อมและเอาแต่ส่วนดีที่เหมาะสมเข้ามารวมในกระบวนท่าของตนเองที่เหลือก็ตัดไป
คิดว่าน่าจะลองติดต่อเจ๊กฮงว่ามีใครจะสามารถสอนพลังลมปราณหรืองิ้วให้ผมได้บ้างแบบนายทองดีที่สามารถฝึกการตีลังกาข้ามศีรษะได้
ฟึ่บ
ผมกระโดดหนึ่งที
ก็สูงกว่าพื้นกว่าสิบเมตร
สิบห้าเมตร
ยี่สิบเมตร
ยี่สิบห้าเมตร
ขึ้นไปถึงจุดสูงสุดที่ผมพยายามจะกระโดดแบบเบาๆ
หรือที่มันโม้ในตำนานว่าตีลังกาทีละ 100 โยชน์(1,600 กิโลเมตร)เป็นเรื่องจริง?
อย่างนั้นมันเดินทางได้รอบโลกภายในวันเดียวเลยนะนั่น
และผมก็ร่วงลงมาอย่างแรงเช่นกันจนผมไม่ทันคิดเรื่องอื่นต่อไป
ตึง
ม้วนข้อเก็บคองอเข่าพยายามลดแรงกระแทกที่ตกลงสู่พื้น
ผมท่องคาถาลอยตัวกลางอากาศแต่ท่องได้ไม่เร็วพอก่อนที่จะตกถึงพื้น
ผมเจ็บพอสมควรแต่กล้ามเนื้อและกระดูกไม่เป็นอะไรเพราะมีวิชาคงกระพัน
หัวใจผมเต้นตึกตักเล็กน้อย
รู้สึกเหมือนตนเองคือซูเปอร์แมนของก็อปปี้เกรดเอ
ที่พลังนั้นได้มาไม่ครบชุดของซูเปอร์แมนที่ยังเหาะเหินโดนอากาศไม่ได้
“ลูกพี่สุดยอด”
“ลูกพี่เก่งที่สุด”
ไอ้ห้อยไอ้โหนกล่าวชื่นชม
“คราวนี้ไอ้ขามต้องแพ้พี่แน่นอน”
ไอ้เจ้าสองคนนี้กล่าวพร้อมกันอย่างอารมณ์ดี
ผมล่ะไม่กล้าบอกพวกมันเลยว่ากระสุนของไอ้ขามหรือวิชาหมัดมวยของไอ้ขามนั้นเจาะวิชาคงกระพันของเสือป่านเข้า
อย่าว่าแต่ผมที่ยังฝึกไม่สำเร็จเลยพับผ่าสิ
เส้นทางจอมยุทธยังอีกไกลนัก