[อ่านฟรี]มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey

หลายวันถัดมา...

ห้องทำงานมาร์ทติน

ปัง!

เรียวมือบางตบลงไปยังบนโต๊ะทำงานของมาร์ทตินที่กำลังดูเอกสารอยู่อย่างจัง

"หมายความว่าไง จะบอกว่าไม่มีข่าวคราวงั้นเหรอ"

"ไม่เจ็บมือหรือไง"

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ"แพรววาพูดขึ้นก่อนที่มาร์ทตินจะถอนหายใจออกมาแล้วจ้องเธอ

"ฉันบอกว่ายังไม่มีข้อมูล อีกอย่างพอร์ทก็ยังไม่กลับมา"

"..."

"ส่วนลูกน้องคนอื่นก็ไม่มีอะไรรายงานมาด้วย"

"งั้นนายต้องออกไปหาข้อมูลกับฉัน นายรับปากแล้ว"

"ตอนนี้ฉันมีงานเยอะ"

"ไหนนายบอกว่าจะออกไปหาข้อมูลถ้าฉันหายดี"

"ตอนนี้ฉันเปลี่ยนใจแล้ว"

"นี่นาย..."แพรววารู้สึกเจ็บใจที่โดนหลอก หลายวันมานี้เธอยอมกินข้าวกินปลาเพื่อที่จะรักษาตัวเองให้หายดี

"หากฉันไม่พูดเช่นนั้นเธอก็ว่านอนสอนง่ายหรือไง"

"นายหลอกฉัน"

"..."

"ได้งั้นฉันจะไปเอง"

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

แอ๊ด~

"ไม่ทราบว่าฉันผมมารบกวนการสนทนาหรือเปล่า"พอร์ทพูดขึ้นเมื่อได้ยินเสียงสนทนาทั้งสองดังออกไปยังนอกห้อง

"ไม่เลยมาได้จังหวะพอดี เธออยากรู้ข่าวของพี่ชายนะ"มาร์ตินใช้นิ้วโป้งชี้ไปทางแพรววา

"ตอนนี้แดเนียลปลอดภัยดีครับ เขาฝากบอกมาว่าอย่าเป็นห่วงเลย แต่โชคไม่ดีที่มีคนเข้ามาเลยได้คุยเพียงแค่นี้"

"งั้นเหรอคะ"แพรววาถอดสีหน้าลง แม้จะโล่งใจไปบ้าง แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี

"เจ้านั่นคงต้องการ Immortal"

"ใช่ครับ เลยคิดว่าแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจะมี ไม่สิบางทีเขาต้องการให้ผลิตมากกว่าโดยเอาน้องสาวข่มขู่"มาร์ทตินจ้องมองมาทางแพรววา

"..."

"นายหายไปหลายวันคงไม่ได้ข้อมูลมาเพียงเท่านี้หรอกใช่ไหม"

"ครับ ในอีกหนึ่งอาทิตย์จะมีการซื้อขาย Immortalที่เกาะแห่งหนึ่งที่อยู่ทางทิศตะวันออก ซึ่งเป็นเขตการปกครองของคิดส์"

"หึ"

"แต่ยังมีข้อมูลไม่แน่ชัดว่าคิดส์จะซื้อกับใคร"

"ตามสืบต่อไป"

"ครับ"แดเนียลรับคำสั่งก่อนที่จะหันมาปลอบใจแพรววาที่เคร่งเครียด"อย่าเป็นห่วงเลยครับ ตราบใดที่แดเนียลยังมีประโยชน์ต่อพวกเขา แดเนียลคงไม่เป็นอะไรง่ายหรอกครับ"

"..."

"จริงสิครับในช่วงเวลาที่ผมจับสังเกตการณ์ฉันเจอบุคคลที่คาดไม่ถึงด้วย"

"..."

"คราม"ริมฝีปากหนาพูดขึ้นเบาๆ ก่อนที่มาร์ทตินจะแค่นหัวเราะออกมา

"มีหลักฐาน?"

"ผมไม่อยากสงสัยหรอกหากเขาไม่ปรากฏตัวให้ผมเห็นและที่สำคัญกว่านั้นคือ ตอนนี้ทุกคนยังไม่รู้ไม่ใช่หรือครับว่าใครคือหัวหน้าทางทิศใต้เป็น..."

แกร๊ก~

ปืนของมาร์ทตินถูกชัดขึ้นมาเล็งพอร์ทที่ต้องหยุดพูดเพียงเท่านั้น

"ฉันไม่สนใจหรอกใครคุ้มกะลานาย หากมาปราบปรามกันอีก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน"

"..."

"ที่เขาลือกันว่ามาเฟียทิศเหนือรักเพื่อนมากกว่าใครคงจะจริงสินะ"พอร์ตพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินจากไป

ปัง!

แพรววาจ้องมองมาร์ทตินที่ชักสีหน้าไม่พอใจก่อนเลือกที่จะค่อยๆ ย่องออกจากห้อง

"คิดจะไปไหน?"

"เอ่ยคือว่า...ฉ...ฉันจะไปเอาน้ำชามาให้นายดื่มไปแล้วจะได้สดชื่น"

"..."เมื่อเห็นเขาไม่ตอบอะไรเธอจึงรีบใช้จังหวะนั้นออกมาจากห้องทันที

"เกือบไม่รอดแล้วไหมล่ะ"แพรววาพูดพึมพำก่อนที่จะเหลือบไปเห็นพอร์ทที่ใช้ก้อนหินโยนไปมา

"พี่"

พอร์ทหยุดชะงักไปเมื่อเห็นแพรววายืนอยู่หน้าหลังของเขาตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้

"คุณแพรววา"

"เรียกแค่แพรวเถอะค่ะ เหมือนที่แพรวเรียกพี่ว่าพี่เฉยๆ"

"จะดีหรือครับ เฮียร์จะไม่เล่นงานผมจนตายหรือครับ"

"ฉันกับเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกันคะ นอกจากหน้าที่"

"งั้นหรือครับ เข้าใจแล้ว ว่าแต่แพรวมาหาผมคงเป็นเรื่องแดเนียลถึงนะครับ"แพรววาส่ายหน้าไปมาจนพอร์ตเริ่มสงสัย

"แพรวมาหาพี่ต่างหาก"คำพูดของแพรววาสร้างความตกใจให้กับพอร์ตอย่างมากคาดไม่ถึงว่าแพรววาจะมาหาเขา

"มาหาผม?"

"แพรวแค่อย่าบอกว่าอย่าใส่ใจคุณมาร์ทตินเลย"

"หึ"พอร์ทแค่นหัวเราะแม้เขาจะคาดไม่ถึงว่าเธอจะมาปลอบใจเขาก็ตาม

"แพรวจริงจังนะคะ"

"ครับ ผมรู้แต่ผมถูกสั่งมาช่วยเหลือเขา เรื่องแค่นี้ผมไม่ใส่ใจหรอก"

"หากเป็นเช่นนั้นแพรวจะโล่งใจค่ะ"

"คาดไม่ถึงเลยนะครับว่าแพรวจะใส่ใจผม"

"เพราะพี่ถึงทำให้แพรวตัดสินบางอย่างได้ไงคะ"

"???"

"..."แววตาไม่ตอบขนาดที่เธอเผยรอยยิ้มให้กับพอร์ต รอยยิ้มนั้นมันช่างเจิดจรัสเหลือเกิน ไม่รู้ว่านานเพียงใดที่เขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้มานานแล้ว

"ผมว่าเราเข้าไปในคฤหาสน์เถอะครับ ตอนนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว เหมือนฝนจะตกด้วย"พอร์ตพูดขึ้นขนาดที่สายตาจับจ้องไปยังบนฟ้าที่มีเมฆสีเทาปกคลุมไปทั่วท้องฟ้า

"อื้ม พี่เคยบอกอยากมีน้องสาว หรือว่าพี่เป็นลูกคนเดียวค่ะ"

"ป่าวครับ ผมมีน้องสาวตอนนี้เธออยู่ในที่ไกลมากๆ"

"ไกล?"

"ครับ เธอป่วยแม้ผมอยากทำหน้าที่ดูแลเธอมากขนาดไหนก็ตาม แต่ผมก็ไม่สามารถช่วยอะไรเธอได้นอกจากยืนมองเธออยู่ห่างๆ"

"เพราะเหตุนี้พี่ถึงเข้ามาเสี่ยงชีวิตเพื่อหาเงินไปช่วยชีวิตน้องสาวสินะ"

"ครับ แม้จะต้องแลกชีวิตก็ตาม"พอร์ตพูดขึ้นก่อนที่จะหยุดชะงัก

"ไหนบอกจะไปเอาชา?"มาร์ตินถามขึ้นขนาดที่มองไปทางพอร์ต

"..."แพรววาเบิกตากว้างเพราะเธอกับลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย

"คาดไม่ถึงเลยนะ ว่าจะมาอยู่กับไม่มีที่ซุกหัวนอน