เมื่อเย่ชิงหรั่นและฉีหงซิงกลับมาถึงบ้าน ก็เป็เวลาเกือบเที่ยงแล้ว เธอเดินไปที่ห้องครัว
ภายในครัวเป็เตาที่ใช้ฟืนแบบโบราณ เธอซึ่งเกิดในศตวรรษที่ 21 อย่าพูดถึงการใช้มันเลย เธอไม่เคยเห็นมันด้วยซ้ำ
เธอพยายามค้นหาความทรงจำของเ้าของร่างเดิมก็พบว่า เธอไม่เคยใช้มันเหมือนกัน บ้านของเธออยู่ในเมือง พวกเขาใช้เตาถ่านหินมันง่ายและสะดวกกว่านี้มาก
เธอถอนหายใจและะโเรียกสามีของเธอ “พี่หงซิง มาช่วยฉันจุดไฟหน่อยค่ะ”
ฉีหงซิงรีบเดินเข้ามาช่วยสอนเธอจุดไฟ เขาไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เธออยู่คนเดียวต้องฝึกใช้เตาให้ชำนาญ เพื่อที่จะสามารถทำอาหารกินเองได้
ฉีหงซิงเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ขีดไฟที่วางอยู่บนตู้ใส่ของ นั่งยองๆ หน้าเตา จุดกาบข้าวโพดแห้งอย่างระมัดระวัง เมื่อไฟค่อยๆ แรงขึ้น เขาก็โยนมันลงไปในเตา ซึ่งภายในเตามีฟืนชั้นดีวางอยู่ เมื่อจุดไฟเสร็จ เขาก็ลุกขึ้นมาถามเธอ "คุณพอจะทำตามได้ไหม"
เธอมองแล้วคิดว่ามันไม่ได้ยากจนเกินไป จึงพยักหน้า "อยากกินอะไรคะ ฉันจะทำให้"
ฉีหงซิงส่ายหัวเบาๆ "อะไรก็ได้ ผมไม่เลือกกิน ทำตามที่คุณชอบ"
เมื่อได้ยินเขาพูดแบบนี้ เธอก็หันไปมองส่วนผสมที่มี แล้วพบว่ามันยากจนมาก จนไม่สามารถทำอะไรที่เธอชอบได้เลย
จริงๆ แล้วของที่ฉีหงซิงเตรียมไว้มันดีมากแล้ว หากเทียบกับคนอื่นๆ ในยุคนี้ มันมีทั้งไข่ 5 ฟอง ข้าวสาร 2 กิโลกรัม แป้งสาลี 1 กิโลกรัม มันเทศประมาณ 20 หัว รวมไปถึงกะหล่ำปลีและผักกาดขาว แต่เย่ชิงหรั่นซึ่งอยู่ในยุคที่พัฒนาแล้วไม่สามารถปรับตัวได้จริงๆ
เธอเรียกหาระบบเลี้ยงลูกในใจของเธอ แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ เธอลูบท้องของเธอเบาๆ ลูกของฉัน เมื่อไหร่คุณจะมาเกิด?
ฉีหงซิงเห็นเธอลูบท้องก็คิดว่าเธอหิว “ทำไมเราไม่ไปหาอะไรกินที่ร้านอาหารของรัฐในเมือง แล้วแวะซื้อหมูกลับมาบ้างล่ะ ผมยังมีคูปองเนื้อเหลืออยู่บ้าง”
เมื่อคำนึงถึงความร้อนของแดดข้างนอก เธอก็ปฏิเสธทันที “ไม่เป็ไรค่ะ ฉันจะทำกับข้าวง่ายๆ กินที่บ้าน มันจะเสร็จเร็วๆ นี้ค่ะ”
หลังจากนั้นเธอผลักเขาออกจากห้องครัวทันที ห้องครัวแคบมากจนการยืนอยู่ด้วยกันสองคนเป็เื่ที่อึดอัด
เมื่อพวกเขาทานข้าวเสร็จ ฉีหงซิงก็ออกไปช่วยพ่อแม่ของเขารับคะแนนงาน
เมื่อเช้านี้ตระกูลฉีลางานใน่เช้าเพื่อต้อนรับลูกสะใภ้คนใหม่ ตอนบ่ายก็ออกไปทำงาน ไม่มีใครอยากหยุดงาน เพราะถ้าคุณมีคะแนนงานน้อย เมื่อถึงเวลาจ่ายเงินและรับผลผลิตใน่สิ้นปี คุณจะมีอาหารน้อย และคุณจะกินไม่พอ
แม้แต่เด็กอายุสามสี่ขวบก็ต้องช่วยครอบครัวทำงานแม้จะได้รับคนละหนึ่งหรือสองคะแนนงาน มันมีผลต่อความอิ่มท้องของครอบครัว!
เย่ชิงหรั่นเติบโตขึ้นมาในเมือง พ่อของเธอ ‘เย่เซียวจง' เป็วิศวกรในโรงงานทอผ้า แม่ของเธอ 'กงเจิน' ทำงานเป็นักบัญชีในโรงงานทอผ้าเช่นกัน
พวกเขาได้รับเงินเดือนทุกเดือน เย่ชิงหรั่นมีหน้าที่เรียนหนังสือเท่านั้น เธอไม่เคยัักับการทำงานเกษตรกรรมเลย
พ่อแม่ของเธอจึงเลือกฉีหงซิงที่เป็ทหาร เพื่อให้ลูกสาวของพวกเขาไม่ต้องทำงานหนัก และได้รับเงินทุกเดือน ถึงแม้จะเหงาเพราะผู้ชายไม่อยู่บ้าน แต่ก็สบายเช่นกัน
เย่ชิงหรั่นกลับไปนอนพักผ่อนในห้องเพื่อเก็บแรงไว้ต่อสู้คืนนี้ เธอต้องทำงานหนัก! เพราะฉีหงซิงมีเวลาอยู่กับเธอแค่สิบวัน แล้วเขาต้องกลับไปทำงานต่อ
ถ้าสิบวันนี้เธอยังไม่ท้อง เธอจะต้องรอจนถึงเมื่อไหร่กว่าจะมีโอกาสได้รับรางวัลจากระบบเลี้ยงลูก
1K
