Magic X Knight REVERSE

“เรเรีย”เด็กหนุ่มเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ สายตาจับจ้องไปยังของคุ้นตาในมือของเธอ วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการประลอง การที่คนตรงหน้าได้รับสิ่งนั้นด้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ไม่มีใครสามารถหยุดคู่ของเด็กสาวได้ในการประลอง‘เธอเองก็ไปงานนั้นเหมือนกันหรอ’กำลังจะพูดออกไปอยู่แล้วเชียวทว่าบุคคลที่เดินตามมาด้านหลังกลับแทรกขึ้นมาเสียก่อน“มายืนอะไรตรงนี้...หืม”สองคู่หูผมดำบัดนี้ยืนเผชิญหน้ากับสาวผมทอง เรเรียไม่ยอมเปลี่ยนสีหน้าแต่เห็นได้ชัดว่าเจ้าตัวกำลังฝืนอะไรบางอย่าง พลางทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรทว่า...“เสร็จรึยังลิเรีย เรารีบไปหาอะไรกินกันเถอะเมี๊ยว”ไม่มีใครอื่นนอกจากเมริด้าสาวน้อยเพื่อนร่วมห้อง1ที่มักทำตัวเลียนแบบแมว จากตอนแรกที่เหมือนจะเอ่ยอะไรบางอย่าง เด็กสาวปรากฏทีท่าลำบากก่อนเลือกเก็บมันไว้และเดินผ่านทั้งสองไปราวกับคนไม่รู้จักกัน“นี่...เมื่อกี้ใช่คนนั้นรึเปล่า เด็กห้อง10น่ะ”“อืม”“กำลังดังเลยนี่นา อ๊ะ ว่าแต่ข้างๆนั่นใช่องค์หญิงมิเนอร์วา ประธานนักเรียนใช่รึเปล่า ทำไมพวกเขาถึงอยู่ด้วยกันล่ะ”“...พวกเขา...เป็นพาร์ทเนอร์กัน”“เอ๋!! จริงหรือเนี่ย”เสียงสนทนาของทั้งคู่ไม่ดังมากแต่เพราะเป็นช่วงโพล้เพล้ทำให้มีคนไม่กี่คนจะเดินผ่านแถวนั้น เชสยืนหยุดนิ่งไม่ไหวติงจนสองสาวหายลับไป“เป็นอะไรรึเปล่า”สาวผมดำเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวลต่างจากปกติอย่างชัดเจน เห็นคู่หูยืนนิ่งจึงอดเป็นห่วงไม่ได้“เปล่า ช่างมันเถอะ”เจ้าของเสียงตอบไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง สองเท้าก้าวรวดเร็วเข้าหอพักปล่อยมิเนอร์วาให้หัวใจสั่นไหวทิ้งไว้อยู่คนเดียวเบื้องหน้ารูปปั้นยักษ์‘ปวดฉี่ว้อย!!!’ เวลาผ่านไปไวเหมอนโกหกเพียงแต่ไม่นานก็มาถึงวันที่31 วันสุดท้ายของปีซึ่งทางสถาบันประกาศให้เป็นวันหยุดซึ่งเริ่มตั้งแต่และจะยาวไปจนถึงวันที่7ที่จะไม่มีการเรียนการสอนใดๆ เพราะอย่างที่รู้ว่าวันที่4-6จะมีการจัดงานฉลองสถาบันโดยในช่วงนี้ผู้ไม่มีกิจธุระใดๆสามารถลากลับบ้านได้เพื่อฉลองปีใหม่ แต่ใช่ว่าวันปิดเทอมทำให้ไม่ค่อยมีใครเลือกที่จะกลับบ้านสักเท่าไหร่เพราะแค่เวลาในการเดินทางก็ใช้ไปแล้วเกินครึ่งก๊อกๆไม่รู้ทำไมเหมือนช่วงนี้จะมีคนมาเคาะประตูห้องเขาบ่อยขึ้นผิดหูผิดตา แสงแดดยามบ่ายส่องเข้ามาในห้องพร้อมกับรุ่นพี่หน้าคุ้นผู้ที่มักรับภารกิจเฝ้าหอ“มีอะไรเปล่าครับ”น้ำเสียงยานครางจากความเบื่อหน่ายส่งไปหารุ่นพี่ตรงหน้าซึ่งมีปฏิกิริยาตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด“น้องชายมีคนเอาของมาส่ง รออยู่ข้างล่างแหนะ”“อ๋อ ครับ”‘แค่ของมาส่งทำไมต้องตื่นเต้นกันด้วยฟระ’ทว่าไม่นานเมื่อเขาลงมาถึงได้รู้ว่าทำไมรุ่นพี่คนนั้นถึงแสดงความตื่นเต้นออกมา ไม่ช่แค่เขาเท่านั้นยังคงนักเรียน4-5คนที่ยืนมองผู้มาส่งของตาไม่กระพริบ ชุดสูทและเนคไททำจากเนื้อผ้าชั้นดีบบริเวณปกเสื้อมีสัญลักษณ์ B ปักไว้เชสจำได้ทันทีว่ามันคือสัญลักษณ์ของร้านและของตระกูลช่างตัดเสื้อที่ไปวันก่อนตระกูลบรัมเมล“สวัสดียามบ่ายครับท่านเชส กระผมเป็นตัวแทนของร้านนำชุดที่สั่งไว้มาส่ง ต้องอภัยในความล่าช้าด้วยครับ”เขาคือ1ในสามคนที่เคยวัดตัวเชสเมื่อวันนั้น“ครับ ขอบคุณ”“ไม่ทราบสะดวกลองเลยไหมครับ ถ้ามีจุดไหนไม่พอใจกระผมจะได้แก้ทันทีเลย”“เอ่อ ครับ”เขารับสูทสีกลมเข้ามาสวมก่อนจะจบด้วยกระดุม ขนาดเสื้อด้านในเป็นเสื้อเก่าและมีคราบหมองคล้ำทว่าสูทตัวนี้กลับขับให้เขาดูดีขึ้นอีกหลายระดับ บัดนี้แม้แต่ผู้สัญจรผ่านไปมานอกหอที่ไม่ได้รู้เรื่องด้วยยังต้องหยุดมองเขาอย่างหลงไหลพอดีเป๊ะกับร่างกายโดนไม่ต้องแก้สิ่งใด ถ้าจำไม่ผิดชายชราเจ้าของร้านบอกว่าจะตัดเผื่อแต่ออกมาแบบนี้เหมือนตัดให้พอดีกับเขาไม่มีผิด“สมมากเลยครับ ไม่ทราบว่ามีตรงไหนไม่สบายตัวบ้างไหมครับ”เชสส่ายหน้ารัวๆความรู้สึกเหมือนกำลังนอนบนเตียงนุ่มๆไม่มีผิด“ไม่มีปัญหาอะไรแล้วเช่นนั้นกระผมขอตัวนะครับ ส่วนนี่เป็นเสื้อเชิ้ต กางเกง รองเท้าหนัง เข็มขัดและเนคไท”สนทนากันอีกสองสามผู้ส่งของก็ขอตัวกลับก่อนปล่อยเชสถือของพะรุงพะรังท่ามกลางคนนับสิบจ้องเขาตาเป็นมัน“นั่นคนจากร้านตระกูลบรัมเมลใช่ไหม”“น้องชายพี่ขอดูหน่อยได้เปล่า”“นายให้พวกเขาตัดชุดให้ได้ยังไงน่ะ”“ขอฉันยืมสักวันได้ไหม”“ฉันขอซื้อต่อ...”กระแสไฟฟ้าวิ่งพล่านไปทั่วทั้งเท้าพริบตาต่อมาผู้ซึ่งเคยยืนตรงจุดนั้นกลับหายไปในพลิกตา พอพักหอนี้เป็นหอของพวกห้องรั้งท้ายทำให้ไม่มีใครมองตามการเคลื่อนไหวนั้นทันแม้สักคนเดียว งานเลี้ยงจัดขึ้นที่คฤหาสน์ของดยุคเลย์นาด ณ เวลา19.30น. เชสเคยไปเหยียบมันครึ่งหนึ่งเลยรู้ว่ามันใหญ่แค่ไหนบริเวณชั้นล่างกว้างพอจุคนได้เกินครึ่งพันเสียอีกเวลา19.15น. รถม้าหรูคันเล็กมุ่งหน้าตรงจากโรงเรียนเข้าสู่พื้นที่อาศัยของชนชั้นสูง กลางทางพบรถม้าหายคันกำลังมุ่งไปทางเดียวกัน เดาได้ไม่ยากว่าพวกเขาต้องการไปที่ไหน“ในงานฉันจะพานายไปแนะนำกับแขกบางคนเตรียมไว้ซะ หลังจากนั้นถ้าฉันไปไปที่อื่นพยายามอยู่ใกล้คนรู้จักเอาไว้ พวกยูจีนเองก็มางานนี้ด้วยเหมือนกันและน่าจะถึงก่อนเรา”ไม่วายเอ่ยกำชับให้ทำตัวดีๆห้ามก่อเรื่องภายในงาน“ไม่เห็นต้องห่วงขนาดนั้นหรอกน่า ฉันไม่ใช่เด็กแล้วนะ”มีน่าไม่ยอมลดท่าทีจ้องเขาเขม็งพร้อมย้ำครั้งสุดท้าย“ห้าม ก่อ เรื่อง”พร้อมกับที่รถม้าหยุดเบื้องหน้าคฤหาสน์ดยุค“ทำตามที่ซ้อมกันไว้”เจ้าหญิงให้สัญญาณสารถีเปิดประตูรถม้าเปิดออกเผยคฤหาสน์หลังงามที่ถูกบูรณะเสร็จไม่นาน แสงสว่างสาดไปทั่วบริเวณแขกเหรื่อหลายชีวิตทยอยลงจากรถม้ามุ่งตรงเข้าสู่งานเชสลงจากรถม้าก่อนจะหันกลับมายื่นมือมาเบื้องหน้ามิเนอร์วา หญิงสาวผู้โตกว่าในชุดเดบูตองต์เดรสสีSapphire บริเวณอกสวมสร้อยไข่มุกสีขาวตัดกับสีเสื้อ มือทั้งสองข้างสวมถุงมือขาวยื่นออกไปจับมือของเชสก่อนจะก้าวเท้าด้วยส้นสูงทันทีที่สาวงามเผยตัวต่อหน้าทุกคน สายตาเหล่านั้นพลันจ้องมองเธอกับตาเดียวจนลืมแม้แต่คู่ของตัวเองข้างกายความมั่นใจเข้าสู่จุดสูงสุดมิเนอร์ประทับข้างกายเชส แขนของสุภาพบุรุษยืนให้องค์หญิงแห่งอาณาจักรจับ สองคนจ้องอย่างพร้อมเพรียงเข้าสู่งานท่ามกลางความสนใจของทุกคน“ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้องมากพิธีหรอก ท่านอาอยู่ไหนล่ะ”ชายหน้าประตูกล่าวทักทายมิเนอร์วา ดูเหมือนทั้งสองคนจะรู้จักกันมาก่อน“ท่านดยุคสนทนาอยู่ทางด้านนั้นพ่ะย่ะค่ะ”“ขอบใจ”ไม่เสียเวลาต่อ ทั้งคู่เดินตรงเข้าไปเพื่อพบเจ้าภาพงานในวันนี้...กลางวงล้อมกลุ่มขุนนางตำแหน่งสูง“ท่านอา”น้ำเสียงอ่อนหวานผิดจากทุกทีจนเชสเผลอหันขวับไปมอง‘เสียงสอง นี่คือเสียงสองสินะ!!’“อ้าว มิเนอร์วา หลายมาตั้งแต่เมื่อไหร่”ดยุคร่างท้วมดูใจดียิ้มกว้างเมื่อเห็นหลานสาวเดินตรงเข้ามา แม้บรรดาศักดิ์จะต่ำกว่าแต่เพราะดยุคเลย์นาดเป็นเชื้อพระวงศ์จึงไม่จำเป็นต้องทำความเคารพหรือต้องปฏิบัติตัวอย่างสุภาพด้วย“เพิ่งมาถึงเมื่อครู่ ไม่ได้พบกันนาน ท่านอาเป็นอย่างไรบ้างคะ”“ช่วงนี้ก็เรื่อยๆ ระทึกขวัญหน่อยๆ เสี่ยงตายนิดๆสีสันของชีวิตมาครบเลย ฮ่าฮ่าฮ่า”พอดยุคหัวเราะหลายชีวิตตรงนั้นพลันหัวเราะเสียงเบาด้วยเป็นมารยาท”“จะว่าไปคนข้างๆหลานนี่หน้าคุ้นนะ”“ท่านอาคงรู้จักอยู่แล้วนี่เชส เซอเซส พาร์ทเนอร์ของหนูเองค่ะ”“ว่าไงพ่อหนุ่มไม่ได้พบกันสักพักสบายดีไหม”“พอได้แหละลุงด—”ความเจ็บปวดแล่นจากแขนขวาแล่นเข้าสู้สมองไม่ต้องสืบว่าใครเป็นต้นเหตุ เหล่ตาไปมองหญิงสาวทำกับว่าเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น“ส สบายดีครับ ท่านดยุค”“งั้นหรอๆ ทำตัวตามสบายนะจะพูดจาเหมือนเดิมก็ได้ฉันไม่ว่า ยังไงฉันก็ติดหนี้ชีวิตเธอ”ดยุคอารมณ์ดียกมือแตะไหล่เขาสองสามครั้ง“ปีใหม่ทั้งที ทุกคนสนุกกับงานเถอะ” “เฮ้อ”เสียงถอนหายใจยาวพร้อมสีหน้าเหนื่อยอ่อนดังอยู่บริเวณมุมหนึ่งของงาน แก้วเครื่องดื่มในมือเหลือเพียงครึ่งเดียวยกขึ้นจิบเพื่อคลายความกระหายกลางดงขุนนางนับสิบชีวิตเขาต้องยืนปั้นหน้ายิ้มแสนเสแสร้งเอาไว้ตลอดเวลา ใช้เวลาและความพยายามอยู่นานกว่าจะเนียนหลบออกมาได้จังหวะนั้นเองแรงกระแทกเบาๆทำเอาเขาเซถอยไปเล็กน้อย“ข ขอโทษนะครับ ผมไม่ทันได้มอง”“ไม่หรอกครับ ผม—”เสียงขอโทษถูกเอ่ยทันทีที่รู้ตัวว่าชน เชสตอบรับก่อนเงยหน้าขึ้นมาบุคคลปริศนาและสองคนเบิกตากว้างไม่อยากเชื่อ ตรงหน้าของเชสนั่นคือชายปริศนาจากร้านสเต๊กเมื่อวันก่อน“พี่ชาย ไหงมาอยู่นี่ได้ล่ะเนี่ย”“ผมได้รับเชิญมาน่ะ น้องชายนั่นแหละมาได้ยังไง”“ว่าแล้วพี่ชายเป็นชนชั้นสูงสินะ ผมเข้ารอบจากการประลองเลยได้รับเชิญมาน่ะ”“งี้นี่เอง เก่งจริงๆนะ”พวกเขาพูดคุยกันอย่างถูกคอทั้งยังแนะนำตัวอย่างเป็นทางการทำให้เชสรู้ว่าชายปริศนาแท้จริงแล้วชื่อ วินสตัน บาโรนอฟ‘จะว่าไปนามสกุลคุ้นๆแหะ’ระหว่างที่กำลังสงสัยเสียงฮือฮาจากทางประตูเรียกความสนใจจากบางคนให้หันไปมอง เด็กสาวอายุราว16ปี ในชุดเดรสเปิดไหล่ข้างสีNavy Blue เดินเข้ามาในงาน สายตาถูกสะกดให้จ้องอยู่เช่นนั้นบริเวณหน้าอกมีส่วนเสริมของชุดลักษณะเป็นดอกกุหลาบสามดอกติดเอาไว้ บริเวณหน้าท้องปรากฏโบว์สีดำพันรอบพร้อมผ้าโปร่งขอบดำ ด้านล่างถุงน่องสีดำและรองเท้าส้นสูงสีเดียวกับชุดประดับด้วยโบว์สีดำสีเข้มเช่นนี้น่าแปลกใจทว่ามันกลับรับเข้ากับผมสีผมทองและนันย์ตาแดงฉานอันเป็นเอกลักษณ์ได้เป็นอย่างดี“เรเรีย...”
...................................................................................................................กว่าจะเสร็จต้องหาเรฟชุดอะไรด้วยนะเนี่ย ต้องงัดart book Type moonที่เคยซื้อไว้เมื่อนานนมมาแล้วมาเปิดเป็นเรฟ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 54 Ladies in Blue

คล้ายกับเรื่องMagic X Knight REVERSE ที่คุณอ่าน

Magic X Knight REVERSE

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 54 Ladies in Blue

คล้ายกับเรื่องMagic X Knight REVERSE ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้