ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

“แน่ใจหรือว่าวิธีนี้จะใช้ได้?”คืนที่มืดมิดห้องด้านหลังร้านช่างตีเหล็กในเมืองนู่ลั่ง ถังฮวนกำลังมองไปที่ซานซานที่อยู่ตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ
นี่เป็นคืนที่สอง หลังต่อสู้กับโม่เย่มาแล้วเมื่อเย็นวานพวกเขากลับมาที่ลานบ้าน ชายชราในชุดสีเขียวซึ่งซานซานเรียกเขาว่าท่านปู่ลู่ได้จับโม่ตั๋นแล้วเอาตัวกลับมาที่ร้านทางตอนเหนือของเมือง อย่างไรก็ตามสำหรับวิธีการโยกย้ายพลังหยางบริสุทธิ์ ชายชราแซ่ลู่และหญิงชราแซ่ฉางที่กลับมาในภายหลังก็ไม่ทราบวิธีการ
ถังฮวนเองก็ไม่รีบร้อน แม้ว่าเขาจะยังไม่รู้ที่มาของซานซาน แต่ก็รู้ว่านางต้องมีผู้ทรงอำนาจอยู่เบื้องหลังแน่จนกว่านางจะอธิบาย นางเองคงคิดหาวิธีเกี่ยวกับเรื่องนี้
อย่างไรก็ตามถังฮวนคิดว่า แม้ว่าจะเร็วขนาดไหนก็คงต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามหรือสี่วัน แต่คาดไม่ถึงว่าเพียงคืนเดียว ซานซานก็นำข่าวดีกลับมาบอกถึงสองเรื่อง
หนึ่งคือหลังจากที่พยายามอย่างหนัก ในที่สุดแล้วโม่ตั๋นก็หนีออกไปได้แน่นอนว่านี่เป็นการจงใจปล่อย แล้วส่งใครสักคนติดตามนางไปอย่างเงียบๆ อาจจะค้นพบร่องรอยของโม่เย่ได้ จากนั้นจึงเปิดเผยร่องรอยของนางเป็นครั้งคราว โดยธรรมชาติแล้วการดึงความสนใจของราชวงศ์ซาหลงมาที่นางจะเป็นเรื่องง่ายกว่า
ข่าวดีเรื่องที่สองคือ ซานซานค้นพบวิธีที่จะเคลื่อนย้ายพลังหยางบริสุทธิ์แล้ว
“มันต้องมีประโยชน์แน่นอน!”ซานซานพยักหน้าหงึกหงัก ใบหน้างามกลายเป็นสีแดงเหมือนคนกำลังพร่าเบลอ แต่ดวงตาสีดำสดใสของนางเต็มไปด้วยความสุข ไม่อาจเก็บงำความตื่นเต้นไว้ได้
ถังฮวนเกิดความลังเล “วิธีนี้เสี่ยงเกินไป หากมันล้มเหลว...”
“ถ้าล้มเหลวนั่นหมายถึงชีวิตของข้า”ซานซานกัดฟันแน่น นางมองไปที่ถังฮวนด้วยแววตาที่เปล่งประกาย
“ 'พลังหยางบริสุทธิ์' นี่ทรมานข้ามาเกือบยี่สิบปี ตราบใดที่ข้าสามารถขับไล่มันออกไปได้ มันก็เป็นความเสี่ยงที่คุ้มค่าที่สุด ถังฮวนตอนนี้ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว หากเจ้าไม่สามารถทนได้ เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องฝืนทำ มิเช่นนั้นเจ้าเองก็อาจเสียชีวิตได้”
“เจ้าไม่ต้องห่วงข้าหรอก”ถังฮวนยิ้ม
“เมื่อเจ้าตัดสินใจแล้วงั้นเราก็เริ่มกันได้เลย!”ทันใดนั้นตาของถังฮวนก็จับจ้องไปที่กล่องไม้ขนาดใหญ่ในห้อง กล่องนั้นยาวประมาณสองเมตร กว้างหนึ่งเมตร วัสดุเป็นแบบเดียวกันกับกล่องไม้ที่อาจารย์ทิ้งไว้ ไม้ชนิดนี้เรียกว่า ‘ทองพันชั่ง’ และใส่บางสิ่งไว้ในกล่องเพื่อเพิ่มการป้องกันความร้อนได้
กล่องนี้เป็นของที่ซานซานเพิ่งนำมาแม้ว่ากล่องไม้จะถูกแยกออกจากกันโดย 'ไม้แยกวิญญาณ' แต่ก็ยังมีความหนาวเย็นรุนแรงไหลออกมาจากด้านใน เห็นได้ชัดว่าสิ่งของที่อยู่ภายในนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
“อิ๋ง!”เสี่ยวเป่าเดินวนเวียนไปรอบๆ กล่องไม้ บางครั้งก็เอื้อมมือเล็กๆ เกาฝากล่องด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังรู้ตัวว่าถูกถังฮวนจ้องอยู่แล้ว เสี่ยวเป่าก็ร้องเรียกอย่างร่าเริง ดวงตาสีฟ้าเผยแววคาดหวังและความตื่นเต้นเหมือนมนุษย์อย่างมาก
“ซานซานเจ้าพร้อมนะ!” ถังฮวนก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วนั่งลงข้างกล่องไม้นั้น
“ลงมือเถอะ”ซานซานรับคำด้วยเสียงแผ่วเบา
ทันใดนั้นซานซานก็เงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วโยนเม็ดยาสีเขียวในฝ่ามือเข้าปากตัวเองแล้วกลืนลงไป จากนั้นนางค่อยๆ ดึงเข็มขัดออก ชายเสื้อคลุมสีดำตกลงไปที่พื้น ตอนนี้จึงไม่มีเสื้อผ้าใดๆ ปกปิดร่างกายของนางไว้อีก ร่างอันบอบบางของนางที่สวยและสง่างามเปิดเผยให้เห็นเต็มตา
แม้ว่าจะยืนอยู่ข้างหลังถังฮวนแต่ซานซานก็ยังอายสุดขีด ใบหน้างามของหญิงสาวดูเหมือนกับลูกพีชสุก ราวกับว่าบีบเบา ๆ จะทำให้น้ำรั่วออกมา อย่างไรก็ตามซานซานสามารถสงบความคิดวุ่นวายลงได้อย่างรวดเร็ว นางอดทนต่อความกลัว และขยับขาเรียวงามก้าวไปที่ถังฮวน
“อิ๋ง?”เสี่ยวเป่ามองไปที่ซานซานด้วยความสงสัย ดูเหมือนว่ามันจะไม่เข้าใจว่าทำไมนางถึงได้ทำเช่นนั้น
ถังฮวนรับรู้ได้ถึงฝีเท้าอันแผ่วเบาของซานซานแล้วมองไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัวและแล้วทิวทัศน์ที่สวยงามน่าหลงใหลก็เข้าสู่สายตาทันที ถังฮวนอดไม่ได้ที่จะคิดจนสมองปั่นป่วนทว่าทันใดนั้นเขาก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนลมหายใจออกมา พยายามบังคับสายตาออกจากร่างที่สมบูรณ์ไร้ที่ตินั้น เพื่อควบคุมสติอารมณ์
อย่างไรก็ตาม สายตาของถังฮวนทำให้ซานซานรู้สึกอายมากขึ้นก่อนหน้านี้สองครั้ง แม้ว่านางจะเปลือยร่างกายต่อหน้าถังฮวนแต่ทุกอย่างก็เกิดขึ้นโดยที่นางไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้นางกำลังเปลื้องเสื้อผ้าออกข้างชายคนหนึ่งทั้งที่ตนมีสติสมบูรณ์ ความเขินอายในใจของนางแผ่ออกไปนับครั้งไม่ถ้วน
ทันใดนั้นใบหน้าของซานซานก็แดงขึ้นและสวยงามมากขึ้น
“เริ่มล่ะนะ!”ถังฮวนสงบลงอย่างสมบูรณ์ เขาปลดล็อคกล่องไม้แล้วยกฝาขึ้น
“จงมา!”ครู่ต่อมา ปรากฏความเยือกเย็นจนกระดูกคล้ายกับจะกลั่นตัวเป็นสสาร ได้แผ่ไปทั่วทุกทิศทางโดยมีกล่องไม้เป็นจุดศูนย์กลาง เพียงพริบตาความเย็นที่น่ากลัวก็แผ่ซ่านไปรอบๆ ตัวเขา ทุกมุมห้องดูเหมือนจะกลายเป็นถ้ำน้ำแข็งในทันที
“อิ๋ง?” (โอ้?)เสี่ยวเป่ากรีดร้องด้วยความตกใจ ร่างกลมสีฟ้าสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้ มันไม่กล้าที่จะอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกแม้แต่วินาทีเดียว เจ้าตัวเล็กใช้กรงเล็บทั้งสี่ของตนวิ่งไปที่หน้าต่างด้วยความเร็วที่สุด แล้วกระโดดออกไป
จากนั้นไม่นานก็มีกรงเล็บคู่นึงเกาะอยู่ที่หน้าต่าง ศีรษะสีฟ้าเล็กๆ ก็โผล่ขึ้นมา แล้วมองเข้าไปข้างในด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ถังฮวนที่แบกรับความรุนแรงของมันไว้ก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นโดยที่ไม่อาจลังเล ถังฮวนเริ่มใช้ 'ปราณสวรค์โลกา' ภายในจุดตันเถียนทันที “เตาหลอมเก้าสุริยัน” และกงล้อวิญญาณหมุนวนไปอย่างรวดเร็ว กระตุ้นความร้อนจากหม้อปราณแท้ทั้งหมดไหลเวียนผ่านร่างกาย จากนั้นการรุกรานจากความเย็นก็ถูกปิดกั้น
ถึงกระนั้นถังฮวนก็ยังรู้สึกเย็นยะเยือกอยู่บ้าง
“เย็นสุดขั้วไปเลย น้ำแข็งอาถรรพ์!”
ดวงตาของถังฮวนเป็นประกายด้วยความประหลาดใจ สายตาของเขาก็จ้องมองไปภายในกล่องข้างในเป็นก้อนน้ำแข็งที่เรียบเนียนราวกับหยก ไม่ว่าความยาว ความกว้างหรือความหนา มันพอดีกับกล่องไม้อย่างสมบูรณ์แบบ
มันคือ ‘น้ำแข็งอาถรรพ์’ ที่ถังฮวนเคยพูดถึงมาก่อน และยังเป็นที่มาของความหนาวเย็นที่น่ากลัวนั่น แม้ว่ามันจะดูใสและสว่างอย่างเห็นได้ชัด แต่มันก็ไม่ได้แตกต่างจากก้อนน้ำแข็งธรรมดามากนัก อย่างไรก็ตามหากดูใกล้ๆ จะพบว่ามีอากาศสีขาวอยู่ในก้อนน้ำแข็งหนานั้น
“ถังฮวน ข้า...เร็วเข้า...ไม่ไหวแล้ว....”
พลังของซานซานหายไปนานแล้ว ตอนนี้นางรู้สึกหนาวสั่น ความรู้สึกบนใบหน้าของนางไม่เพียงแต่หายไปอย่างรวดเร็ว แต่การเคลื่อนไหวของนางก็แข็งขึ้นเล็กน้อย หลังจากก้าวไปข้างหน้าเหมือนหุ่นเชิดแล้ว นางก็ไม่สามารถขยับได้อีกต่อไป ฟันที่ขาวราวหยกที่เหมือนเปลือกหอยสองแถวนั่นกระทบกันหลายครั้ง
“ข้าจะกอดเจ้าไว้!” ถังฮวนยืนขึ้น กอดซานซานคว่ำลง แล้ววางไว้ที่ ‘น้ำแข็งอาถรรพ์’ ที่เย็นสุดขีดนั่น
“ถัง...ฮวน...ข้า...ขอบใจ....”
ซานซานนอนหงาย ในเวลานี้นางไม่มีกะจิตกะใจที่จะเขินอายแล้ว หลังจากสะดุดยั้งคำพูดไม่กี่คำดวงตาของนางก็ปิดลง และไม่มีอะไรเกิดขึ้น จากนั้นไม่นานเกล็ดน้ำแข็งบางๆ ก็แผ่กระจายออกไปด้วยความเร็วที่แทบมองด้วยตาเปล่าไม่เห็น
เพียงแค่หายใจสั้นๆ สองครั้ง ร่างของซานซานก็กลายเป็นรูปสลักน้ำแข็งที่สวยงาม
-โปรดติดตามบทต่อไป-

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 85 น้ำแข็งอาถรรพ์

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

ปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 85 น้ำแข็งอาถรรพ์

คล้ายกับเรื่องปรมาจารย์นักหลอมอาวุธ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้