หลันหลันวิ่งกลับบ้านด้วยความเร็วสูง นางเห็นเหมยฮวายืนรออยู่ทางเข้าไปลานหลังบ้านอย่างกระวนกระวายใจ
“พี่หลันหลันไม่เป็ไรใช่ไหม ทำไมไปนานนักเ้าคะ”
“ข้างบนมีของที่กินได้เยอะมาก ข้าเห็นแล้วอยากเก็บไปหมด ข้าเลยใช้เวลามากไปหน่อย เ้าหิวหรือยัง”
“ยังเ้าค่ะ ข้า...” เหมยฮวาปฏิเสธแต่เสียงท้องของเด็กหญิงร้องประท้วงขึ้นมา
หลันหลันมองสาวน้อยที่ใบหน้าแดงระเรื่อ แล้วหัวเราะอย่างเอ็นดูนางตั้งใจจะทำอาหารและเพิ่มพลังงานทุกคนในเรือนไว้ก่อน ส่วนปัญหาที่ทิ้งไว้ทีู่เาค่อยจัดการทีหลัง
“เ้าเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว คงหิวมาก ไปกันเถอะ ข้าจะทำของอร่อยให้เ้ากิน” หลันหลันจูงมือเหมยฮวาแล้วเดินเข้าบ้าน
“เ้าไม่เป็ไรใช่ไหม ข้านึกว่ามีเื่อะไรเกิดขึ้นเสียแล้ว เห็นเหมยฮวาบอกว่าเ้าขึ้นเขาไป”
หลันหลันเห็นความร้อนใจที่ไม่ได้เสแสร้งของลุงหยวนแล้ว พลันรู้สึกอบอุ่นใจ ถ้าไม่มีคนเหล่านี้เธอคงจะเคว้งคว้างไร้ที่ไปแล้ว
“ข้ากับเหมยฮวาจับปลาได้หลายตัวเลยเ้าค่ะ แล้วตอนที่ข้าขึ้นเขาก็ได้เห็ดกับผลไม้ป่ามาด้วย ยังไงวันนี้เราก็รอดแล้ว เดี๋ยวข้าจะรีบทำอาหาร เรากินน้ำแกงปลา ผัดหน่อไม้ไปก่อน อาจจะไม่ได้เป็อาหารชั้นดี แต่ข้ารับรองว่าท่านต้องอิ่มท้อง”
หลี่หยวนซีฟังคำเด็กสาวแล้วก็อึ้งไป ถ้าไม่เอาไปเทียบกับอาหารที่เคยกินในจวน หรือตอนที่ยังเปิดโรงหมออยู่นั้น ในสถานการณ์เช่นนี้ เกรงว่าอาหารที่ยายหนูตรงหน้าหามาจะดีที่สุดแล้ว
“ท่านไปบอกท่านป้าหลี่ว่าอีกครึ่งชั่วยามให้ออกมากินข้าวกัน ตอนข้าไปค้นห้องเก็บของ เจอชุดโต๊ะกินอาหารด้วย เดี๋ยวรบกวนท่านกับเหมยฮวายกมาวางไว้ที่ใต้ต้นท้อนั่น ต่อไปเราได้กินข้าวร่วมกันตรงนั้น”
คำว่ากินข้าวร่วมกันทำให้หัวใจของหลี่หยวนซีรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมา เป็ความอบอุ่นที่เขาไม่ได้ััมานานแล้ว เขาตอบรับอย่างกระตือรือร้น
“งั้นต้องลำบากเ้าแล้ว”
“เหมยฮวาตามท่านลุงหยวนไปจัดการเื่โต๊ะอาหารนะ เดี๋ยวข้าจะเข้าครัว”
“เ้าค่ะ” เหมยฮวารับคำอย่างว่าง่าย
หลันหลันเข้าครัวที่ว่างเปล่า ตอนนี้นางใจชื้นขึ้นที่อย่างน้อยก็มีวัตถุดิบทำอาหาร ที่นี่ไม่มีเครื่องปรุง จะให้อร่อยเลิศรสคงเป็ไปไม่ได้ แต่ว่าปลาสด ๆ พวกนี้คงทำให้น้ำแกงหวานเป็ธรรมชาติได้
หลันหลันไม่รอช้านางรีบจุดเตา เื่เตาแบบโบราณนี้ก็ไม่มีปัญหา นางเคยใช้บ่อยๆ ตอนที่ออกรายการเรียลลิตี้
ไฟเริ่มลุกขึ้นแล้ว นางก็ใส่ฟืนเข้าไปเพื่อเลี้ยงไฟ ก่อนวิ่งไปที่บ่อน้ำตักน้ำมาวางไว้ข้างเตาจนเต็ม แล้วเดินไปที่ตู้ที่วางติดผนังในห้องครัว หลันหลันเปิดตู้ หยิบหม้อกับกระทะเก่าเก็บที่นางค้นมาได้ก่อนหน้านั้นออกมา วางกระทะลงบนเตา แล้วเติมน้ำจนเต็ม เอาผ้าผืนเก่ามาโยนลงไป แล้วใช้กิ่งไม้ดันมันไปมา เพื่อขัดกระทะให้สะอาด นางนึกถึงฝอยขัดหม้อ และฟองน้ำล้างจานขึ้นมาทันที
ชีวิตในชาติก่อนช่างสะดวกสบาย หลันหลันขัดกระทะจนคราบออกหมด ทั้งยังต้มน้ำทิ้งหลายรอบจนมั่นใจว่าอุปกรณ์ทำครัวสะอาดมากพอแล้ว นางจึงเริ่มลงมือทำอาหารมื้อสำคัญในชีวิต
เมื่อครู่ตอนที่นางเดินกลับบ้าน พบพริกกับขิง แถมยังมีต้นหอมอีกนิดหน่อยขึ้นอยู่ริมรั้ว และพืชผักสวนครัวอีกนิดหน่อย เมื่อก่อนคงมีใครปลูกเอาไว้ และเพราะใกล้กับแหล่งน้ำ พวกมันเลยไม่ได้แห้งตายไปหมด กลับยังพอมีเหลือรอดให้นางโชคดีได้ใช้ประโยชน์ได้
นางวางแผนไว้ว่า หลังจากปรับพื้นที่ด้านหลังเรือนแล้ว จะย้ายทั้งพริกทั้งขิง และสำรวจดูว่ายังมีผักสวนครัวอื่นๆ เหลืออีกไหมมาปลูกให้ดี หลังจากนั้นค่อยหาพืชผักสวนครัวชนิดอื่นมาเพิ่ม หลันหลันฮัมเพลงอย่างสบายใจ อย่างน้อยนางก็ไม่ต้องถึงกับต้องต้มปลากันน้ำเปล่า ๆ
หลันหลันอยากทำน้ำแกงปลา เมนูง่าย ๆ ที่ทั้งอบอุ่นและสามารถบำรุงร่างกายได้อย่างดี ปรกติแล้วถ้ามีน้ำมัน หลันหลันจะอุ่นน้ำมันให้ร้อน แล้วเอาปลาลงไปทอดกับขิง
ในแต่ยามที่เครื่องปรุงไม่มีสักอย่างแบบนี้ นางทำได้เพียงโยนขิงไปคั่วไฟร้อนๆ สักพักพอให้น้ำมันระเหยออกมา แล้วโยนปลาลงไปกดทั้งเนื้อและหนังปลานาบไฟ นับหนึ่งถึงสามเพียงแค่อึดใจ ให้พอมีกลิ่นหอมไฟนิดหน่อย ไฟร้อน ๆ ไม่ต้องกลัวติดกระทะ จากนั้นก็ใส่น้ำไปจนเต็ม แล้วปิดฝาตุ๋นเอาไว้
รอเวลาสักพักน้ำแกงปลาสีขาวนวลก็จะพร้อมขึ้นโต๊ะแล้ว ยิ่งทำก็ยิ่งมันมือ แม้จะเริ่มเหนื่อยขึ้นมานิดหน่อย เพราะร่างของหลันหลันในเวลานี้ ก็เป็แม่นางน้อยผอม ๆ ที่ยังโตไม่เต็มวัย ทว่าจิตใจของนางเบิกบานยิ่งนัก
เพราะชาติก่อนในตอนที่เริ่มต้นอาชีพนั้น นางก็ไต่เต้ามาจากนักชิมเล็ก ๆ ที่เขียนบทความลงในเว็บไซต์สาธารณะ ลงคลิปง่าย ๆ จนมีผู้ติดตามมากมาย แล้วค่อยก้าวเข้าสู่วงการนักชิมอย่างเต็มตัว ซึ่งหนึ่งในบทความที่นางมักจะเขียนเสมอก็คือการทำอาหารง่าย ๆ ที่เน้นถูกปาก ถูกใจ แต่ไม่ซับซ้อน
แบบที่บางทีวัตถุดิบไม่ครบ แต่ก็ยังทำออกมาได้ไม่ขี้เหร่นั่นเอง การทำครัวในวันนี้ทำให้หลันหลันนึกถึงตนเองในคราวนั้น เป็ธรรมดาที่นางจะอารมณ์ดีมาก ถึงกับฮัมเพลงของนักร้องไอดอลชาวเกาหลีที่ตนชื่นชมออกมา
พอฮัมเพลงไปได้สักครึ่งท่อน หลันหลันก็ถอนใจหนัก นึกขึ้นได้ว่าเพิ่งโดเนทร่วมโปรเจกต์ขึ้นป้ายไฟ สุขสันต์วันเกิดของน้องว่านไจ๋บนตึก 19 ชั้นไปหมาด ๆ มันต้องเป็ภาพที่อลังการ เห็นแล้วใจฟูอย่างแน่นอน
เฮ้อ...เวลานี้ก็ได้แต่เสียดาย คงไม่มีโอกาสได้เห็นอีกแล้ว
หลันหลันหันมาคว้าเห็ดป่าสารพัดออกมาจากตะกร้า นางหั่นด้วยมีดที่เจอในตู้เช่นกัน (แม้สภาพตอนแรกทื่อมาก นางต้องขัดกับน้ำร้อนตั้งนาน แล้วเอาไปลับกับหินตั้งนานถึงพอทำใจใช้ได้) หลันหลันโยนเห็ดลงไปในน้ำ ล้างให้สะอาด
ก่อนที่จะหันคว้าเอาหม้อตุ๋นเล็ก ๆ (แน่นอนว่านางเจอในตู้ติดกำแพงนั้นเช่นกัน) ที่ทำความสะอาดเอาไว้แล้ว ตั้งบนเตาเล็ก ๆ ด้านข้าง (เตานี้เป็สมบัติของท่านหมอหยวนไว้ใช้ต้มยาให้หลันหลันยืมมา) นางยกน้ำแกงปลาที่ตุ๋นจนเดือดเทลงไป ก่อนปิดฝานางหันต้นหอมโยนลงไปด้วย จากนั้นจึงปิดฝาแล้วตุ๋นต่อไป
จากนั้นหันมาล้างกระทะให้แห้ง เพื่อทำเมนูผัดเห็ดป่ากับพริก ขิง ยามนี้นางคิดถึงเกลือ ซีอิ๊ว และน้ำตาลใจจะขาด แต่ตอนนี้คงได้แต่ดึงรสชาติอาหารแบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ แบบนี้ไปก่อน เห็ดจำนวนมากถูกผัดน้ำในคราวเดียว ก่อนใส่พริกลงไป
นางคิดเล็กน้อยก่อนตักเห็ดจำนวนหหนึ่งใส่ลงไปในหมอตุ๋นน้ำแกงปลา หวังให้กลิ่นและรสของผักเ่าั้ ทำให้รสชาติของน้ำซุปกลมกล่อมยิ่งขึ้น เมื่อชาติก่อนเวลาทำอาหารก็เป็เช่นนี้ หลันหลันมักไม่ทำตามวิธีการในตำราทุกอย่าง นางมักชอบเต็มนั่นนิด ผสมนี่หน่อย แบบนี้อยู่เป็ประจำ
บางครั้งก็ได้ผลลัพธ์ที่แย่ บางครั้งก็ดี ทว่าทำให้นางรู้สึกถึงสีสันในโลกของอาหาร การจะเป็หลันหลัน ยอดนักชิมนั้นไม่ง่ายดายเลยสักนิด
519
