ท่ามกลางคืนมืดมิดพระจันทร์เต็มดวงในค่ำคืนนี้สวยงามเหมือนวันที่ผ่านมา เหล่าคนมากมายต่างนอนหลับอย่างมีความสุข
เหล่าสัตว์เล็กสัตว์น้อยออกหากินตอนกลางคืนดั่งปกติทั่วไป
คลื่นในมหาสมุทรกระทบโขดหินบนชายฝั่งเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา เหล่าฝูงปลาว่ายน้ำเล่นอย่างสงบสุข
คืนนี้ทุกอย่างเป็เหมือนคืนปกติที่ผ่านมา ทุกชีวิตล้วนดำเนินการตามวิถีชีวิตของตน
จนกระทั่งบนท้องฟ้าตอนนี้ได้มีดวงไฟสายรุ้งกำลังพุ่งลงมาด้วยความรวดเร็ว ออร่าสีรุ้งที่ปลดปล่อยออกมาได้ปกคลุมทั่วท้องฟ้า
ไม่มีใครรู้ว่าแสงสีรุ้งนี้คืออะไร? แต่มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาสามารถรับรู้ เส้นทางที่ดวงไฟสีรุ้งผ่านไปได้ถูกเปลี่ยนแปลงจากเดิมอย่างสิ้นเชิง
บนพื้นดินที่ดวงไฟสีรุ้งผ่าน ได้เกิดการแยกออกกลายเป็เหวลึกขนาดใหญ่ ส่วนเหล่าสิ่งมีชีวิตที่อยู่ภายใต้ดวงไฟสีรุ้งได้กลายเป็ผุยผงหายไปกับสายลม...
แม้แต่นิกายโบราณที่อยู่มานานหลายหมื่นปีก็ไม่อาจต้านทานมันได้ ประมุขนิกายที่ได้รับการยกย่องอย่างสูงจากเหล่าเซียน ได้สลายหายไปก่อนที่เขาจะรู้ตัวด้วยซ้ำ
ในค่ำคืนนี้เป็การสูญเสียเหล่าเซียนจากนิกายใหญ่มากกว่า1พันปีที่ผ่านมา..
ผลกระทบของดวงไฟสีรุ้งไม่เพียงแต่ส่งผลบนพื้นดินเท่านั้น ในมหาสมุทรยังได้เกิดคลื่นขนาดใหญ่สูงหลายร้อยเมตร มันได้ถล่มนิกายกับหมู่บ้านบริเวณชายฝั่งจมหายไปในพริบตา
แม้แต่สิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใต้มหาสมุทรอย่างเผ่าเงือก ก็ไม่สามารถรอดพ้นภัยพิบัติครั้งนี้ เมืองใต้บาดาลของพวกเขา ได้เผชิญกับคลื่นบ้าคลั่งใต้น้ำถล่มราบเป็หน้ากอง
ส่วนสิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกลู้เาไฟต้องเผชิญกับการปะทุของมันเหมือนเทพพิโรธ หินขนาดใหญ่พวยพุ่งออกมาเหมือนสายฝนอุกกาบาต มันได้เปลี่ยนบริเวณรอบๆหลายร้อยกิโลเมตรเป็ทะเลเพลิง..
ในค่ำคืนนี้พื้นดินมากมายของโลกได้ถูกเปลี่ยนแปลงกลับหัวกลับห่างจนไม่สามารถจำเค้าโครงได้
นอกจากนี้ขุมอำนาจทั่วโลกยุทธภพยังเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ จากการหายไปของเหล่านิกายใหญ่ และมันยังเป็สัญญาณของการสิ้นสุดความสงบสุขตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ตามปกติแล้วแต่ละพื้นที่จะมีเหล่านิกายใหญ่คอยควบคุมความสงบสุข ทำให้พวกนิกายที่เก็บซ่อนความชั่วร้ายต้องอยู่กันเงียบๆ
แต่ตอนนี้สมดุลนั้นได้หายไปแล้ว พวกเขาสามารถทำตามใจตัวเองได้อีกครั้ง แถมมันยังเป็โอกาสสำหรับนิกายต่างๆที่จะขึ้นมาเป็ใหญ่
นี่จะเป็ยุคสมัยที่ยุทธภพจะต้องลุกเป็ไฟ!!
ส่วนผู้ที่ต้องออกมารับผิดชอบกับเหตุการณ์ทั้งหมด กลับไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างในค่ำคืนนี้
"อ้ากกก"
"ช่วยยยยด้วยยยย"
"ข้ายังไม่อยากตาย"
"ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย"
เสียงกรีดร้องโวยวายของชายหนุ่มได้ดังก้องออกมาจากดวงไฟสีรุ้งบนท้องฟ้า บางครั้งก็ได้ยินเสียงสาปแช่งของชายหนุ่มที่กำลังพูดถึงชายชรา…
ั้แ่เขาก้าวผ่านประตูออกมา ร่างของเขาก็ตกลงมาบนท้องฟ้าโดยไม่ทันตั้งตัว แต่ยังโชคดีที่เขามีผู้ช่วยเปิดใช้งานโหมดป้องกันขั้นสูงสุด ไม่อย่างนั้นร่างของเขาคงดิ่งพสุธา
ออร่าสีรุ้งที่ปกคลุมร่างกายของเขามาจากโหมดป้องกันขั้นสูงสุด!!!
สำหรับผู้ช่วยของเขา มันเป็ความสามารถที่หลอมรวมจากชายชราทั้ง12คน ทำให้เขาได้รับผู้ช่วยเหมือนจาร์วิสของไอร่อนแมน มันมีความสามารถปกคลุมท้องฟ้าด้วยนิ้วเดียว
(โหมดป้องกันขั้นสูงสุดกำลังสิ้นสุดลง)
เสียงที่ไม่สามารถระบุได้ว่าชายหรือหญิงดังขึ้นมาในหัวของหลงเทียน ออร่าสีรุ้งรอบๆร่างกายของเขาก็เริ่มหรี่ลงอย่างช้าๆ
"เอ๊ะ…พลังงานหมดเหรอ"หลงเทียนลืมตาด้วยความใ ั้แ่เริ่มต้นเขาไม่กล้าลืมตาออกมามองบรรยากาศรอบๆเลย
เมื่อเห็นว่าความสูงกำลังลดลงเรื่อยๆ และด้านล่างยังถูกล้อมด้วยหุบเขามากมาย ภายในหัวของเขาก็พลันนึกถึงฉากสยองที่เขาเคยดูในหนัง ส่งผลให้เขาสลบไปอีกครั้ง
ร่างของเขาได้พุ่งชนูเาทะลุไปหลายลูกก่อนจะตกลงมาสู่พื้นดิน บริเวณที่เขาตกลงมานั้นเป็หน้าหมู่บ้านที่ถูกล้อมด้วยูเาขนาดใหญ่
หมู่บ้านแห่งนี้ถูกเรียกว่า"หมู่บ้านกลางหุบเขา"
แต่คนส่วนใหญจะเรียกมันอีกชื่อว่าหมู่บ้านต้องห้าม มันได้ชื่อนี้มาเพราะบริเวณหุบเขารอบๆเหล่านี้เป็ที่อยู่อาศัยของจักพรรดิอสูร!!!
มันจึงไม่มีผู้บ่มเพาะคนใดที่กล้าเดินทางเข้ามาในหุบเขาแห่งนี้ ยกเว้นเหล่าเซียนที่กำลังท่องยุทธภพผ่านมานานๆครั้งเท่านั้น
สิ่งที่ทำให้หมู่บ้านนี้อยู่มานานหลายร้อยปีโดยไม่ถูกโจมตีจากพวกสัตว์อสูร เป็เพราะพวกเขาได้รับการคุ้มครองจากศาลเ้าในหมู่บ้าน
มันไม่ใช่ศาลเ้าธรรมดาทั่วไป แต่เป็ศาลเ้าที่มีเศษิญญาของเซียนอาศัยอยู่! ซึ่งมันจะคุ้มครองเฉพาะในบริเวณของหมู่บ้านเท่านั้น ทำให้ไม่มีสัตว์อสูรตัวใดกล้าเหยียบเท้าเข้ามา
…
หลังจากหลงเทียนตื่นขึ้นมาจากอาการสลบ สิ่งแรกที่เขาทำ คือตรวจสอบสภาพร่างกายของตัวเอง เมื่อเห็นว่าทุกอย่างยังปกติ เขาก็หัวเราะออกมาเสียงดัง
"ฮ่าๆ…ข้ายังไม่ตาย"
"เ้าพวกชายชราบ้านั้น เกือบทำให้ข้าต้องหัวใจวายอีกครั้งแล้ว"
"ไม่คิดจะเตือนข้าสักคำว่าจะตกลงมาบนท้องฟ้า"
"หรือว่าพวกเขาแก่แล้วความจำเลอะเลือน?"
หลงเทียนบ่นพึมพำด้วยความไม่พอใจ ถ้าเหล่าชายชราทั้ง12คนได้ยิน พวกเขาคงบ้าตายแน่ว่านี้คือผู้สืบทอดที่พวกเขาฝากอนาคตเอาไว้
สายตาของเขาได้กลับมาสนใจบรรยากาศรอบๆอีกครั้ง เขาก็ต้องแปลกใจว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ในบ้านที่ตกแต่งอย่างเรียบง่าย
แต่ความสงสัยของเขาอยู่ไม่นาน ได้มีร่างของชายชรากับชายกลางคนเปิดประตูเข้า
"คาราวะท่านผู้าุโ"
"คาราวะท่านผู้าุโ"
คนทั้งสองประสานมือก้มหัวลงอย่างพร้อมเพียง สายตาของคนทั้งครู่ที่มองมายังชายหนุ่มนั้นได้เต็มไปด้วยความเคราพ
สิ่งนี้ได้ทำให้หลงเทียนสับสนยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะเผยรอยยิ้มอายๆ"อ่า…พวกท่านทั้งสองไม่จำเป็ต้องเคราพข้าถึงขนาดนี้ก็ได้ ข้าเป็เพียงเด็กอายุ20ปีเท่านั้น"
ชายทั้งสองหันมองหน้ากันครู่หนึ่งโดยไม่จำเป็ต้องพูดอะไร แต่ในหัวของพวกเขากลับมีความคิดมากมายปรากฏขึ้นมา
“สมกับเป็เซียนผู้สูงส่งไม่อวดอ้างความสามารถของตัวเอง แม้ว่าเขาจะพึ่งทำลายูเารอบๆไปหลายลูกแล้ว”
“ถ้าพวกเราไม่สังเกตเห็นตอนที่ท่านกำลังพุ่งชนูเาเหมือนเต้าหู้ ข้าคงถูกหลอกด้วยรูปลักษณ์คนธรรมดาของท่านแล้ว”
“และที่ท่านมาแกล้งนอนสลบหน้าหมู่บ้าน..คงเป็บททดสอบของท่านที่อยากรู้จิตใจหมู่บ้านของเราสินะ!!!”
“ในเมื่อท่านาุโอยากเล่นบทคนธรรมดา ข้าจะต้องสนับสนุนการแสดงของท่านด้วย”
ชายชราเผยสายตาเฉียบคมเหมือนกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา"อะแฮ่ม...พวกเราเห็นนายน้อยกำลังนอนสลบอยู่หน้าหมู่บ้าน พวกเราจึงได้พานายน้อยเข้ามานอนพักข้างใน"
"อีกอย่างข้างนอกยังมีพวกชาวบ้านอีกหลายคนที่้าเข้ามาเยี่ยมนายน้อย"
" เฮ้อ…พวกเขาเ็ปหัวใจทุกครั้งเวลาเห็นคนอื่นาเ็ ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรกับพวกเขาเหมือนกัน"
1K
