เมื่อฉันต้องรับบทนางร้าย

ไม่นานหลันหลันจึงได้รู้ว่าสาเหตุที่ทำให้องค์ชายสามหยางหยวนป่วยคืออะไรเด็กหญิงรีบเดินทางเข้าวังไปพร้อมกับบิดาทันที

“หลันหลันเจ้ารู้แล้วหรือสาเหตุที่ทำให้องค์ชายสามไม่สบายนั่น….”

“เจ้าค่ะ!จะบอกอย่างไรดี หยวนหยวนมักจะมีอาการอ่อนเพลียง่าย ปวดศีรษะ หงุดหงิดง่ายเบื่ออาหารและท้องผูก เบื้องต้นก็พอจะคาดเดาได้แต่ลูกได้นำเลือดของหยวนหยวนมาเพื่อตรวจให้ละเอียดแล้วจึงพบว่า...หยวนหยวนมีพิษของตะกั่วในตัวค่อนข้างเข้มข้นเจ้าค่ะ”

“ค่อนข้างเข้มข้นงั้นหรือ”

“เจ้าค่ะเดิมสารตะกั่วก็มีพิษอยู่แล้ว ผู้ที่วางยานี้ต้องการทรมานให้หยวนหยวนค่อย ๆตายเจ้าค่ะและคนที่วางยาจะต้องกะปริมาณยานี้เป็นอย่างดีเพื่อให้เขาตายโดยไม่เป็นที่สงสัยของใคร”

“อื่มฟังจากที่เจ้าเล่ามา คนที่ต้องการเอาชีวิตองค์ชายสามดูเหมือนจะเป็นคนใกล้ตัว”

“เจ้าค่ะหยวนหยวนเองก็สงสัยเช่นนั้นเหมือนกันแต่ทุกอย่างกลับไร้หลักฐานดังนั้นจึงต้องรอต่อไป”

“แล้วเจ้ามีวิธีการรักษาแล้วเช่นนั้นหรือ”

“เรื่องการรักษาท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงเจ้าค่ะลูกได้วางแผนการเอาไว้อย่างแนบเนียน เพียงแต่อาจต้องใช้ระยะเวลาสักหน่อยในการรักษา”

“เจ้าเองก็ต้องระวังตัวด้วยเพราะดูเหมือนเรื่องนี้อาจมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ไม่น่าไว้ใจ”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ”

หลันหลันได้เดินไปตำหนักจี้เหยาก่อนจะไปตำหนักองค์ชายสามทุกอย่างที่นางกำลังทำหญิงสาวได้บอกจี้เหยาคร่าว ๆ เพื่อมิให้เขาเข้าใจผิด

“หลันหลันเจ้าจำเป็นต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของพี่สามด้วยหรือ”

เด็กชายแปดเอ่ยถามด้วยใบหน้าที่ทำให้หลันหลันถึงกับอมยิ้ม‘ไหนบอกว่าโตแล้วแต่ทำไมกลับทำหน้าน้อยใจเหมือนเด็กเช่นนี้ ฮิฮิ’

“ข้ามิได้อยากเข้าไปยุ่งเรื่องอื่นๆ ข้าเพียงอยากรักษาอาการของหยวนหยวนเท่านั้น”

“หยวนหยวน?นี่เจ้าสนิทกับเขาจนถึงกับเรียก...”

“ข้ากับเขาเป็นสหายกันการมีสหายเพิ่มขึ้นสักคนก็คงจะดีกว่าการมีศัตรูมิใช่หรือ”

“แล้วพี่สามเห็นเจ้าเป็นสหายหรือไม่”

“แน่นอนว่าย่อมต้องเห็นข้าเป็นสหายอย่างแน่นอน”

หวงฝูและขันทีซูมองหน้ากันก่อนจะส่ายหน้าไปมา‘เรื่องทำไหน้ำส้มแตกนี่ต้องยกให้องค์ชายแปดจริงๆ’

“เป็นแค่สหายใช่หรือไม่”

“แน่นอนว่าเป็นเช่นนั้น”

หลันหลันยิ้มหวานส่งไปทางจี้เหยาองค์ชายแปดหยางจี้ หรือจี้เหยาอดที่จะคลายยิ้มออกมาไม่ได้ในที่สุด ‘ดูเหมือนข้าจะคิดไปเองแต่นางฉายความงดงามมากขึ้นทุกวัน เรื่องนี้ข้าจะวางใจไม่ได้เสียแล้ว’

“เช่นนั้นเจ้าสัญญากับข้าได้หรือไม่”

“สัญญาอะไรหรือ”

“สัญญาว่าเจ้าจะไม่ปิดบังข้าไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม”

“แน่นอนข้าสัญญา”

หญิงสาวอยู่ในตำหนักจี้เหยาไม่นานก็ต้องไปตำหนักองค์ชายสามก่อนออกจากตำหนักเด็กชายเดินเข้ามาหาหลันหลันก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นและจุ๊บแก้มหลันหลัน

“นี่คือบทลงโทษที่เจ้าไปข้องเกี่ยวกับชายอื่น”

ยังมิทันที่หลันหลันจะตั้งตัวแก้มของหลันหลันอีกข้างก็ถูกประทับด้วยริมฝีปากของจี้เหยาอีกครั้ง

“ครั้งนี้คือให้เจ้ารู้ไว้ว่าเจ้าเป็นสตรีที่มีเจ้าของแล้วและ...ข้าก็หวงเจ้ามากด้วย”

พูดจบร่างน้อย ๆของจี้เหยาก็รีบเดินไปยังลานฝึกในทันทีทิ้งให้หลันหลันยืนจับแก้มที่มีความอบอุ่นของเด็กชายที่ทิ้งเอาไว้‘เอ๊ะ! เด็กคนนี้ชักจะแก่แดดขึ้นทุกวันหรือเป็นฉันที่ใจอ่อนและหวั่นไหวให้กับเด็กคนนี้กันแน่นะ’ แม้จะไม่มั่นใจในคำตอบของตนเองแต่หญิงสาวก็มิได้รั้งรออยู่นานกลับรีบสาวเท้าไปยังตำหนักองค์ชายสามในทันทีการรักษาเป็นไปอย่างค่อยเป็นค่อยไปแต่ล้วนถูกเก็บไว้เป็นความลับโดยขันทีกู่จะมารับยาให้องค์ชายสามที่ตำหนักองค์ชายแปดแต่จะมีสิบวันครั้งที่หลันหลันจะเข้าไปตรวจอาการและความคืบหน้าของการรักษา

ใกล้วันมงคลขององค์รัชทายาทและองค์ชายรองพระราชพิธีถูกกำหนดให้จัดขึ้นในวังทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้อย่างเพียบพร้อมต่างจากงานสมรสขององค์ชายพระองค์อื่นที่เคยมีมาลานพิธีถูกตกแต่งอย่างสวยงามรวมถึงเก้าอี้ทองสองตัวที่ถูกจัดวางไว้เป็นองค์ประธานสูงสุด

“หลันหลันเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน”

หลันหลันที่เดินชมลานพิธีพลันหยุดเท้าลงเมื่อมีผู้เอ่ยชื่อเรียกตนจากด้านหลังหญิงสาวค่อย ๆ หันกลับไปมองก่อนจะย่อตัวคำนับในทันที

“องค์รัชทายาทองค์ชายรอง”

“เจ้ายังไม่ตอบเสด็จพี่องค์รัชทายาทเลยว่าเจ้ามาได้อย่างไรกัน”

“หลันหลันเพียงมาเดินเล่นรอท่านพ่อเท่านั้นเจ้าเพคะไม่คิดว่าจะพบองค์รัชทายาทและองค์ชายรองที่นี่”

บุรุษทั้งสองมองหน้าเด็กหญิงที่แตกเนื้อสาวเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้ม‘นางช่างเติบโตมาอย่างงดงามจริงๆ’

“ในเมื่อพบเจ้าที่นี่ก็ดีเหมือนกันไปเดินเล่นกับพวกข้าสิ”

“เพคะ”

ทั้งสามค่อย ๆเดินไปรอบ ๆ บริเวณที่จัดงานแม้องค์รัชทายาทและองค์ชายรองจะมิค่อยได้คุยอะไรกับหลันหลันมากนักแต่ทั้งสองกลับอยากหยุดเวลาไว้ตรงนี้และอยากให้เด็กหญิงเบื้องหน้าอยู่ตรงนี้กับตนให้นานที่สุดก็ว่าได้

“องค์รัชทายาทองค์ชายรองทางกรมพิธีการต้องการหารือเรื่องงานอีกสักเล็กน้อยพะยะค่ะ”

“อื่ม!ได้! เดี๋ยวจ้าจะตามไป”

ทั้งสองหันมาเอ่ยลาหลันหลันก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็วแม้เด็กหญิงจะมิรู้แต่ทั้งสองพี่น้องกลับมองตากันอย่างรู้ใจ ‘ต่อไปนี้ข้าจะฝังเจ้าไว้ให้ลึกจนสุดใจจะมิมีใครรู้ว่าเจ้าเคยอยู่ที่ตรงนี้ ในใจข้า...เพื่อความปลอดภัยของตัวเจ้าเอง’

เมื่อองค์รัชทายาทและองค์ชายรองจากไปแล้วหลันหลันยังคงเตรดเตร่อยู่บริเวณพิธีจัดงานอยู่นานสองนานก่อนจะแอบไปยังตำหนักที่ซื่อเหยาและซูซ่านเยว่พักอยู่

“พี่หญิงพี่ซ่านเยว่”

“หลันหลันเจ้ามาได้อย่างไรกัน”

“ข้าหลบทหารเข้ามาพวกพี่เป็นอย่างไรบ้าง”

“จะเป็นอย่างไรได้อีกนอกจากถูกอบรมเรื่องกฎระเบียบ ยังถูกอบรมเรื่องราวต่าง ๆ ในวังตั้งมากมาย”

“อีกทั้งยังต้องนั่งปักผ้าคลุมหน้าฝึกพิธีการจนเหนื่อย”

หลันหลันมองซูซ่านเยว่ที่บ่นอุบอิบแต่มือก็มิได้หยุดปักผ้าคลุมหน้าแม้สักน้อย

“ผ้าคลุมหน้าของพี่หญิงและพี่ซ่านเยว่ช่างงามยิ่งนัก”

“เจ้าอย่ามาชมให้ข้าเหลิงหน่อยเลยของอาเหยางดงามกว่าข้ายิ่งนัก”

“ของเจ้าเองก็งดงามไม่แพ้ข้านะ”

‘ในที่สุดนางเอกของเรื่องก็จะได้แต่งงานกับพระเอกเสียทีการตายของฉันก็ไกลออกไป ช่างเป็นเรื่องที่ดี’

“จริงสิเจ้าคะข้ามีสีเล็บสวย ๆ ติดทนนานพวกพี่อยากลองไหม”

หลันหลันนำสีเล็บออกมาก่อนที่จะบรรจงทาให้ทั้งสองอย่างตั้งใจ

“สีเล็บของเจ้าทั้งสดและสวยอีกทั้งยังเงางาม ข้ามิเคยเห็นสีเล็บเช่นนี้มาก่อน”

“เจ้าไปซื้อที่ใดหรือหลันหลัน”

‘จะให้บอกว่ามาจากโลกของข้าก็ไม่ได้ทำอย่างไรดี’ สมองน้อย ๆ กำลังทำงานอย่างหนักเพื่อหาคำตอบให้กับสิ่งสิ่งนี้

“พี่หญิงคงไม่ทราบท่านอาจารย์ของข้าได้นำมามอบให้ข้าก่อนที่ท่านจะจากไปฝึกตน มีเพียงขวดนี้ขวดเดียวก่อนจากไปข้าเคยลองถามอาจารย์ดูแล้วแต่กลับไร้ซึ่งคำตอบ”

ซื่อเหยาและซูซ่านเยว่มองหน้ากันก่อนจะอดทำหน้าเสียเายไม่ได้‘เรื่องนี้เป็นที่เล่าลือกันวงในว่าถิงหลันได้คำนับเทพอาจารย์เทพเซียน หรือว่าใครสักคนที่้ก่งกาจเป็นอาจารย์นางจึงมักมีของแปลก ๆ และได้ของประหลาดมาเสมอเห็นทีว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริงเสียแล้ว’ ซูซ่านเยว่คิดในใจ

“เช่นนั้นก็น่าเสียดายแต่หากเจ้าพบอาจารย์ของเจ้าอีก เจ้าช่วยขอมาให้ข้าสักขวดได้หรือไม่”

“ย่อมได้สิเจ้าคะพี่ซ่านเยว่”

หลันหลันยิ้มจนตาหยี‘จะให้บอกว่าซื้อไว้หลายขวดก็ไม่ได้เพราะไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเมื่อไหร่ ผู้หญิงกับความสวยงามในยุคนี้ยิ่งยอม ๆกันไม่ได้ เรื่องนี้ต้องขอโทษด้วยนะคุณนางเองทั้งสอง’

ทั้งสามอยู่คุยกันสักพักก่อนที่หลันหลันจะเอ่ยลาแม้ทั้งสองจะไม่อยากให้หลันหลันจากไปแต่ในวังนั้นมีกฎระเบียบมากมายที่ต้องปฏิบัติตามจึงได้แต่จำยอมให้นางจากไป

“อีกไม่นานข้าคงได้อยู่ในวังแล้วหากเจ้ามีเวลามาเยี่ยมพวกข้าบ่อย ๆ นะ”

“เจ้าค่ะ”

หญิงสาวหันมามองสตรีที่งดงามทั้งรูปร่างและจิตใจทั้งสองก่อนจะเดินจากไปอย่างช้าๆ ‘ขอให้พวกเธอทั้งสองโชคดีกับการเริ่มต้นใหม่ของชีวิตคู่นะซื่อเหยาซูซ่านเยว่’