เช้าวันรุ่งขึ้น นาข้าวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความตื่นเต้น เมื่อเธอได้เห็นเ้าบอนนี่นอนขดตัวอยู่ข้างๆ ด้วยความน่ารัก นาข้าวยิ้มและลูบตัวมันเบาๆ “เ้าตื่นแล้วเหรอ” เสียงเ้าชายฟินิกซ์ดังขึ้นมาจากอีกฝั่งของห้อง นาข้าวจึงหันไปมองตามเสียง “อ้าวท่านฟินิกซ์ เข้ามาั้แ่เมื่อไหร่คะ” เธอถามด้วยความสงสัย
“ข้าเพิ่งเข้ามา ตั้งใจว่าจะพาเ้าบอนนี่มาส่งให้ แต่เ้าได้ตื่นเสียก่อน” เ้าชายตอบด้วยรอยยิ้ม
ทันใดนั้น เ้าบอนนี่ก็ลืมตาโพลงขึ้นมา มันะโลงจากเตียงแล้วรีบวิ่งไปที่หน้าต่าง ส่งเสียงร้องแปลกประหลาดที่นาข้าวไม่เคยได้ยินมาก่อน เธอรู้สึกถึงความผิดปกติ จึงรีบวิ่งไปดูที่หน้าต่าง และต้องใเมื่อเห็นเงาของบุคคลหนึ่งยืนอยู่ที่ชายป่า มองตรงมาที่เธอ...นั่นก็คือกริฟฟิน เขากลับมาแล้ว!
แต่สิ่งที่ทำให้นาข้าวใยิ่งกว่า คือสีหน้าของเ้าชายฟินิกซ์ที่มองออกไปนอกหน้าต่าง เขาดูตกตะลึงอย่างที่นาข้าวไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อเขาหันกลับมามองนาข้าว เ้าชายก็รู้สึกประหลาดใจที่คำพูดของเธอกลายเป็ความจริง
“นั่นไงท่านฟินิกซ์ กริฟฟินกลับมาแล้ว!”นาข้าวพูดด้วยความตื่นเต้น
“จริงด้วย เราลงไปหากันดีกว่า” เ้าชายตอบ แล้วทั้งสองก็รีบลงไปหากริฟฟินที่ด้านล่างปราสาท ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากชายป่า
ขณะที่พวกเขากำลังเดินไปหากริฟฟิน นาข้าวก็ไม่ลืมนึกถึงจีน่า “จีน่าต้องดีใจมากแน่ๆ ถ้าได้รู้ว่าเขากลับมา” เธอคิด ก่อนจะหยุดที่หน้าห้องของจีน่าแล้วเคาะประตู “จีน่า! ตื่นรึยัง” เสียงของนาข้าวเรียกด้วยความดีใจ
จีน่าเปิดประตูออกมา “นาข้าวนั่นเอง มีอะไรหรือถึงมาเรียกข้าแต่เช้า” จีน่าถามด้วยความสงสัย และหันมองเ้าชาย
“กริฟฟินกลับมาแล้วนะ พวกเราไปหาเขากันเถอะ!”นาข้าวตอบด้วยรอยยิ้มกว้าง
จีน่ารู้สึกใจฟูขึ้นมาทันที แต่ก็แปลกใจที่กริฟฟินเขากลับมาอย่างที่นาข้าวเคยกล่าวไว้“เอ่อ! ท่านกริฟฟินกลับมาถึงแล้วจริงๆหรือ?” จีน่าเอ่ยถาม
“ใช่ ข้าเห็นกับตา เรารีบไปหาเขากันเถอะ” เ้าชายฟินิกซ์ตอบ
ในขณะที่นาข้าวกำลังเดินลงไปหากริฟฟินด้วยความดีใจ เ้าบอนนี่ก็วิ่งมาพันแข้งพันขาของนาข้าว จนเธอเสียหลักและสะดุดเข้ากับขาตัวเอง ร่างของเธอเริ่มพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เธอพยายามรักษาสมดุล แต่ดูเหมือนจะไม่ทันแล้ว
ทันใดนั้น กริฟฟินเดินออกจากพุ่มไม้ที่อยู่ระหว่างทางลงมา เขาเห็นนาข้าววิ่งพุ่งเข้ามา “นี่นาย! หลบไปเดี๋ยวนี้เลย!”นาข้าวะโเตือน แต่ก็ไม่ทันแล้ว เธอชนเขาเข้าอย่างเต็มแรงจนทั้งคู่ล้มลงกับพื้น
ใบหน้าของนาข้าวอยู่ตรงหว่างขาของเขาพอดี กริฟฟินร้องโอดโอยด้วยความเ็ป เขาทั้งเจ็บและจุกจนพูดไม่ออก “โอ้ย...นี่มันอะไรกันเนี่ย” กริฟฟินพึมพำออกมา นาข้าวที่นอนทับขาของเขาอยู่รีบเงยหน้าขึ้นด้วยความใ
“นี่นาย! เป็อะไรรึเปล่า ฉันขอโทษนะ มันเป็อุบัติเหตุ” นาข้าวรีบขอโทษ
ทันใดนั้น เ้าชายและจีน่ารีบวิ่งมาดูเหตุการณ์ ทั้งสองเห็นสภาพทั้งคู่นอนเจ็บตัวอยู่
“ท่านกริฟฟิน นาข้าว เจ็บตรงไหนรึเปล่า?” จีน่าถามด้วยความเป็ห่วง ขณะที่เ้าชายประคองนาข้าวลุกขึ้น
“โอ้ย...ข้าเจ็บอย่างบอกไม่ถูกเลย” กริฟฟินตอบเสียงแหบพลางเอามือกุมหว่างขา จีน่ารีบเข้าไปประคองเขา “ท่านกริฟฟิน เจ็บตรงนี้หรือ?” จีน่าถามพร้อมเอามือแตะบริเวณที่เขากุม กริฟฟินสะดุ้งตัวทันที
“นี่เ้าจะทำอะไร!”กริฟฟินร้องออกมาด้วยความใ จีน่าเองก็ใไม่แพ้กัน
“เอ่อ! ข้าขอโทษนะท่านกริฟฟิน ข้าลืมตัวเพราะเป็ห่วงท่าน” จีน่าพูดด้วยความเขินอาย
“ท่านกริฟฟินลุกขึ้นไหวไหม” เ้าชายถามด้วยความห่วงใย
“ข้าเริ่มดีขึ้นแล้วล่ะท่านฟินิกซ์” กริฟฟินตอบพลางหันไปมองนาข้าว “แล้วเ้าล่ะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ฉันไม่เป็ไร สบายมาก” นาข้าวตอบ แต่เมื่อเธอลุกขึ้นยืน เธอร้องเสียงดัง “โอ้ย...!”
เ้าชายรีบสำรวจร่างกายเธอและพบว่ามีาแที่หัวเข่า เืไหลเต็มขา “นาข้าว เ้าได้รับาเ็ที่ขา” เ้าชายพูดด้วยความใ
นาข้าวก้มดูาแ “เห้ย! นี่มันเืนี่หน่า ไม่...นะ ฉันต้องตายแน่ๆเลย เืมันไหลออกมาเยอะขนาดนี้ท่านฟินิกซ์!”
“เ้าก็เกินไปแล้วนาข้าว เืแค่นี้ไม่ทำให้เ้าตายหรอก” กริฟฟินพูดพร้อมกับอุ้มนาข้าวขึ้นไปยังปราสาทเพื่อทำแผล ทุกคนได้แต่มองตามด้วยความตะลึง
ระหว่างที่กริฟฟินอุ้มนาข้าวอยู่นั้น “นี่นาย! ปล่อยฉันลงเถอะ ฉันเดินเองได้” นาข้าวบ่นพร้อมกับบิดตัวไปมา
“เ้าเงียบไปเลย ข้าเป็คนทำให้เ้าได้รับาเ็ ข้าก็ต้องดูแลรับผิดชอบเ้าสิ” กริฟฟินตอบกลับ
“แต่ฉันเดินเองได้ ไม่เชื่อลองปล่อยดูสิ” นาข้าวท้า กริฟฟินมองหน้าเธอแล้วยิ้มจากนั้นเขาก็ปล่อยเธอลงทันที
“โอ้ย...นี่นายทำอะไรของนายเนี่ย” นาข้าวบ่นพร้อมเอามือจับเอว
“ก็เ้าบอกให้ข้าปล่อยเองนี่ แล้วเป็ไงไหนเ้าลองเดินดูสิ” กริฟฟินถามพร้อมกับยิ้มมุมปาก
เ้าชายและจีน่าที่เดินตามมาติดๆ ก็เห็นเหตุการณ์พอดี
“เกิดอะไรขึ้นหรือ? ทำไมนางอยู่ในสภาพนี้ล่ะท่านกริฟฟิน?” เ้าชายถามด้วยความสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอกท่านฟินิกซ์ นางแค่ปวดเอวเลยขอนั่งพักก่อน” กริฟฟินตอบพลางหันไปมองนาข้าวอย่างเ้าเล่ห์ นาข้าวเห็นท่าทีของเขาก็คิดในใจ “ทำเป็ได้ทีไปก่อนเถอะ เดี๋ยวเจอฉันเอาคืนแล้วจะรู้สึก” นาข้าวยิ้มหวานให้เขา “ไปกันเถอะ ฉันคงเดินไม่ไหวจริงๆแหละ”
เ้าชายรีบเดินเข้ามาหานาข้าว “เดี๋ยวข้าช่วยพาเ้าไปทำแผลเองนะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงห่วงใย
แต่กริฟฟินรีบเดินเข้ามา “ ข้าเป็คนทำให้นางเจ็บข้าขอรับผิดชอบพานางไปเอง” กริฟฟินกล่าวพร้อมกับย่อตัวลง เพื่อให้นาข้าวขึ้นหลังนาข้าวจึงรีบลุกขึ้นทำตามที่กริฟฟิน้า
และพวกเขาทั้งหมดก็พากันเดินกลับขึ้นไปบนปราสาท ในขณะที่นาข้าวอยู่บนหลังของกริฟฟินนาข้าวได้กระซิบเบาๆที่ข้างหูของเขา “นาย้าจะทำอะไรคิดว่าฉันไม่รู้เหรอ” แล้วเธอก็เอามือไปจับแถวบริเวณหน้าอกของเขา “นี่เ้าจะทำอะไรข้า” กริฟฟินพูดเสียงเบาพลางหันหน้าไปมอง
“เมื่อกี้นายแกล้งฉันก่อนตอนนี้ฉันจะเอาคืน” นาข้าวกล่าวพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างบีบเข้าไปที่หัวนมของเขาจนกริฟฟินร้องออกมา “โอ้ย...นี่เ้า! ทำอะไรของเ้าเนี่ย”เขากัดฟันพูดเบาๆและเอียงหน้าหันไปมองอีกครั้ง
เ้าชายที่เดินตามหลังมาได้เห็นท่าทางแปลกๆของทั้งสอง “พวกเ้ามีอะไรกันหรือเปล่า” เ้าชายเอ่ยถาม นาข้าวจึงหันหลังมา“ไม่มีอะไรค่ะท่านฟินิกซ์ สงสัยมดจะกัดกริฟฟินน่ะ ” กริฟฟินได้ยินอย่างนั้นเขาคิดในใจ “หนอยแน่ยัยตัวร้ายเ้าเล่ห์ไม่เบาเลยนะ” นาข้าวเธอยิ้มอย่างพอใจ
เมื่อพวกเขาเดินมาถึงที่พักเ้าชายสั่งให้คนเอากล่องยามาให้ เพื่อจะได้ทำแผลให้นาข้าว
แต่ทันใดนั้นเ้าบอนนี่ได้วิ่งเข้ามาหานาข้าวด้วยความรู้สึกผิดที่เป็ต้นเหตุทำให้เธอต้องเจ็บตัว “ไงเ้าบอนนี่แกหายไปไหนมา”นาข้าวถามพร้อมกับลูบหัวมันไปมา
กริฟฟินที่ได้เห็นเ้าบอนนี่ก็สงสัยว่ามันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงนาข้าวมองหน้ากริฟฟินแล้วเอ่ยถาม “นายมองอะไร นี่น่ะสัตว์เลี้ยงของฉันเอง”
เ้าบอนนี่เมื่อมันเห็นาแของนาข้าวมันจึงเข้ามาเลียแผลให้ “บอนนี่!นี่แกจะทำอะไร” นาข้าวกล่าวด้วยความใ ทุกคนมองด้วยความประหลาดใจกับสิ่งที่เ้าบอนนี่มันทำอยู่
เมื่อนาข้าวมองดูาแของตัวเอง เธอก็รู้สึกอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นว่าแผลของเธอหายดี ไม่มีแม้แต่รอยสักนิดเดียว “เห้ย...! เป็ไปได้ยังไงแผลฉันหายแล้ว”นาข้าวกล่าวออกไปด้วยความตะลึง “แกนี่มันสุดยอดจริงๆเลยเ้าบอนนี่รักษาแผลเก่งมาก” นาข้าวกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกภาคภูมิใจที่สัตว์เลี้ยงของเธอนั้นแสนวิเศษ
ในขณะที่ทุกคนได้พบกับเหตุการณ์วุ่นวายอยู่นั้นพวกเขาลืมไปเลยว่าการกลับมาของกริฟฟินคืออะไร และสิ่งที่นาข้าวเคยกล่าวเอาไว้มันเป็จริงขึ้นมาได้อย่างไร
3K
