True World โลกแท้จริง

' ต้องการอีก 5 หมื่นค่าประสบการณ์เพื่อจะเลเวลอัพ แต่ปัญหาคือพลังชีวิตและมานา '

นทีคิดแผนการเพื่อให้เขาหลุดจากค่าสถานะอันต่ำเตี้ยเรี่ยดินของเขาในระหว่างที่รอคอยการมาถึงของกันยาและพิมชนก เขาอยากจะออกไปเก็บเลเวลกับซอมบี้ที่นอนหลับใหลอยู่ตามมุมมืดใจจะขาดเพื่อจะทำภารกิจประจำวัน แต่มันติดตรงที่เขาในตอนนี้ไม่สามารถร่ายทักษะบาเรียได้ เพราะมันต้องใช้มานาถึงยี่สิบหน่วยในการร่าย ในขณะที่ตอนนี้เขามีเพียงแค่สิบห้าเท่านั้น

ต่อให้นทีสามารถจัดการซอมบี้ได้ด้วยการร่ายศรน้ำแข็งเพียงครั้งเดียว แต่หากเกิดการต่อสู้แล้วซอมบี้ตัวอื่น ๆ ที่หลับใหลตื่นขึ้น เขาก็จะวนลูปไปเหมือนตอนก่อนที่จะถูกเทเลพอร์ตไปยังบททดสอบอีกครั้ง ซึ่งเป็นภาพที่นทีไม่อยากพบเจอที่สุด สิ่งที่เขาทำได้ในตอนนี้จึงมีเพียงการอ่านอีบุ๊คเท่านั้น ในระหว่างที่เขาไถอีบุ๊คนั้นใจของเขาก็ล่องลอยย้อนคิดไปถึงบทสนทนาก่อนหน้า

ไลล่า : เกิดอะไรขึ้นกับนายน่ะ?!

นที : หืม..หมายความว่าไง?

ไลล่า : ไม่ต้องมาทำเป็นมึนนะ! ดูหน้าต่างปาร์ตี้สิ!

นทีมึนงงกับสิ่งที่ไลล่าเอ่ยถามแต่เขาก็ทำตามที่เธอบอกโดยเปิดหน้าต่างปาร์ตี้ขึ้นมา

สมาชิกปาร์ตี้ ฉันกับวันสิ้นโลก

ระดับ : กลาง สมาชิก 4/6

1. นที รบูลย์กิจวินิตร อายุ 18 ปี

LV 1 อาชีพ Apprentice Ruler 

HP 10/10 MP 15/15

2. ไลล่า พิลัยเดชารัตน์ อายุ 17 ปี

LV 13 อาชีพ Rookie Sharpshooter 

HP 230/230 MP 120/120

3. พิมชนก วิจิตรภักดี อายุ 24 ปี

LV 13 อาชีพ Neophyte Cleric 

HP 210/210 MP 320/320

4. กันยา พิทักษ์ไพจิต อายุ 25 ปี

LV 13 อาชีพ Novice Guardian

HP 480/480 MP 100/100

' เวรล่ะ! ลืมไปเลยว่าปาร์ตี้มันแสดงทั้งเลเวลและพลังชีวิต! '

ในตอนแรกนทีนั้นตั้งใจจะเก็บเรื่องนี้ไว้กับตัวเองเพราะเขาไม่อยากให้พวกสาว ๆ เป็นห่วงแต่เขาลืมไปเสียสนิทว่าพวกเธอสามารถดูสถานะพื้นฐานของเขาได้ เขาไม่สามารถหาคำอธิบายที่จะทำให้พวกเธอสบายใจได้ ในหัวของเขามีเพียงแค่ความผิดพลาดของระบบ แต่นทีก็รู้ดีว่าหากเขาอธิบายไปแบบนั้นไม่มีทางที่พวกเธอจะเชื่ออย่างแน่นอน

ไลล่า : เอาเถอะ...นายจะไม่บอกก็ไม่เป็นไร ขอแค่ให้นายจำเอาไว้ว่านายไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอีกแล้วนะ อย่าแบกมันไว้คนเดียวก็พอ ไม่ว่ายังไงก็ตามอย่าออกไปให้ซอมบี้ฆ่าซะล่ะ ซ่อนตัวไว้จนกว่าพี่กันยาและพี่พิมจะไปถึงนะ

พิมชนก : อุ้ย! คำสารภาพรักล่ะ!

ไลล่า : มะ..ไม่ใช่นะคะ! พี่ลอเรน่าฝากบอกมาแบบนี้ต่างหากค่ะ

พิมชนก : จ้า… (◠‿◠)

นที : ขอบใจนะ ฉันไม่ออกไปฆ่าตัวตายหรอก พวกเธอก็ระวังตัวด้วย

" มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ไลล่า? เห็นจ้องแต่โฮโลแกรมมาสักพักแล้ว แล้วทำไมหน้าถึงแดงล่ะ เป็นไข้หรือเปล่าเนี่ย "

ลอเรน่าเดินมาแตะหน้าผากของน้องสาวอย่างเป็นห่วง

" มะ...ไม่มีอะไรค่ะ พี่ลอเรน่าเตรียมตัวพร้อมหรือยังคะ? "

ไลล่าปฏิเสธพัลวันพร้อมเปลี่ยนเรื่องในทันที

" หืม...แค่ห่างกันแปปเดียว เดี๋ยวนี้มีอะไรปิดบังพี่คนนี้แล้วเหรอ " 

" ฮิ ฮิ อย่าค่ะ...หนูจักจี้นะ! "

ลอเรน่าเข้าจู่โจมจุดอ่อนของน้องสาวของเธอด้วยการจักจี้ไปที่เอว ถึงแม้ว่าเธอจะรับรู้ได้ว่าไลล่านั้นมีอะไรปิดบังเธออยู่ แต่เธอก็ไม่ได้กังวลเพราะไม่ว่ายังไงน้องสาวของเธอก็ไม่มีทางทำสิ่งที่จะทำให้เธอต้องเสียใจอย่างแน่นอน

ก๊อก ก๊อก

" คุณหนูลอเรน่า คุณหนูไลล่า ดิฉันเองค่ะ "

ทันทีที่สองสาวได้ยินเสียงที่พวกเธอคุ้นเคยที่สุดในชีวิตรองจากตัวพวกเธอเอง รอยยิ้มก็ปรากฏบนใบหน้าของทั้งสองคน ไลล่ารีบวิ่งไปเปิดประตูทันที

" คุณแม่! บอกกี่ครั้งแล้วคะว่าอยากเรียกหนูว่าคุณหนู "

" ใช่ค่ะคุณน้าเฮเลน อย่าเรียกพวกเราว่าคุณหนูเลยนะคะ "

ทั้งสองสาวเดินไปคล้องแขนหญิงวัยกลางคนผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้ม แม้ว่าเฮเลนจะเป็นเพียงพี่เลี้ยงของพวกเธอนั้น แต่พวกเธอทั้งสองคนก็รักเฮเลนดั่งแม่แท้ ๆ ของพวกเธอเลยทีเดียว

" อาร่า..งั้นไม่เกรงใจล่ะนะคะ แม่เตรียมรถไว้เรียบร้อยอย่างที่ทั้งสองคนบอกแล้ว รีบไปกันเถอะ แม่อยากเห็นหน้าแฟนหนุ่มของทั้งสองคนจะแย่แล้ว " เฮเลนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

" แค่พี่ลอเรน่าคนเดียวค่ะ! หนูไม่ใช่แฟนหมอนั่นสักหน่อย! " ไลล่าปฏิเสธพลางเบือนหน้านี้

ลอเรน่าและเฮเลนมองไปที่สร้อยคอที่มีจี้สีแดงสดของเธอก่อนที่จะหันมาสบตากันพร้อมรอยยิ้มอย่างรู้กัน

" โอ๊ะ...แม่พูดผิดไปน่ะ..เอาเถอะ รีบไปกันได้แล้วก่อนที่เขาจะกลับมา "

ทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับในทันที เพราะแผนการของพวกเธอนั้นคือการหลบหนีไปตอนที่พ่อของพวกเธอไม่อยู่ในค่ายนั่นเอง ทั้งสามคนเดินออกมาจากหลุมหลบภัย ก่อนจะตรงดิ่งไปยังรถแอลยูวีที่เฮเลนได้เตรียมไว้ พวกเธอไม่ได้มีสัมภาระอะไรไปทั้งนั้นเพราะอาจเกิดการสงสัยได้แต่แท้จริงแล้วสิ่งของสำคัญต่าง ๆ นั้นอยู่ในช่องเก็บไอเท็มของไลล่าหมดแล้ว

" คุณหนูลอเรน่า คุณหนูไลล่า คุณเฮเลน ไม่ทราบว่าจะไปไหนกันเหรอครับ? " ทหารนายหนึ่งที่มีหน้าที่เฝ้าหลุมหลบภัยเอ่ยถามขึ้น

แม้จะบอกว่าเขาเป็นคนที่เฝ้ารักษาความปลอดภัยให้พวกเธอ แต่แท้จริงแล้วพวกเธอก็รู้ดีว่าหน้าที่ของเขานั้นคือการจับตาดูไม่ให้พวกเธอหายไปไหนต่างหาก

" พี่ลอเรน่ากับฉันลืมของสำคัญไว้ที่คฤหาสน์ใกล้ ๆ กับค่ายน่ะ ฉันขออนุญาตคุณพ่อเพื่อออกไปแล้ว "

ไลล่าเอ่ยเหตุผลที่เธอเตรียมไว้ในการหลบหนี แม้มันจะดูเป็นเหตุผลที่ไร้สาระ แต่หากใช้คำว่าของสำคัญของพวกเธอทั้งสองคน คงไม่มีใครกล้าขัดใจคุณหนูทั้งสองของท่านจอมพลอย่างแน่นอน แถมพวกเธอยังยืนยันอีกว่าได้รับอนุญาตจากท่านจอมพลแล้ว

ถึงแม้ว่าทหารคนดังกล่าวจะไม่เชื่อถือคำพูดของไลล่า แต่มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาที่จะห้ามเธอ เขามีหน้าที่รายงานการเคลื่อนไหวของพวกเธอเท่านั้น เขาจึงทำความเคารพแล้วเดินกลับไปประจำตำแหน่ง

เฮเลนขับรถพาทั้งสองสาวจากหลุมหลบภัยมายังทางออกของค่ายที่มีทหารคุ้มกันอย่างหนาแน่น ทันทีที่พวกเธอถึงด่านตรวจ ทหารที่ประจำตำแหน่งก็เข้ามาทักทายในทันที

" สวัสดีครับคุณหนูลอเรน่า คุณหนูไลล่า ท่านเฮเลน จะไปไหนกันเหรอครับ ข้างนอกนั่นอันตรายมากเลยนะครับ " คนที่คุมด่านเอ่ยทักทายพวกเธอ

 " ฉันแค่จะกลับไปเอาของสำคัญจากคฤหาสน์ใกล้ ๆ นี้ ฉันได้ยินว่าทหารเคลียร์พื้นที่ตรงนั้นเรียบร้อยแล้ว แล้วฉันก็ได้รับอนุญาตจากคุณพ่อแล้วด้วย นายไม่ต้องเป็นห่วง ส่วนหากมันมีอันตรายข้างนอกนั่น..."

ไลล่าหยิบปืนกระบอกสีแดงกระบอกใหม่ที่ได้จากการเปลี่ยนอาชีพขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ทหารคนนั้นก็ตาลุกวาวในทันที ข่าวเรื่องลูกสาวจอมพลคือผู้เล่นอันดับสามบนกระดานผู้เล่นของโลกนั้นแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครไม่รู้จักเธอ 

ถึงแม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเธอนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน แต่ขนาดเหล่าผู้เล่นที่เป็นทหารชั้นหัวกะทิยังไม่สามารถครอบครองแม้แต่พื้นที่ท็อปพันของกระดานได้ แค่นี้ก็สามารถแสดงถึงความแตกต่างของเธอและพวกเขาแล้ว

" งั้น...ระวังตัวด้วยนะครับ " ทหารทำความเคารพทั้งสามคนก่อนที่จะเปิดประตูให้พวกเธอผ่านออกไป

เหล่าสาว ๆ เมื่อสามารถขับออกจากค่ายทหารมาได้ก็ยิ้มออกมาในทันที แผนการของพวกเธอนั้นสำเร็จไปได้อย่างราบรื่น

" หัวหน้า...เราจะปล่อยให้คุณหนูออกไปแบบนั้นจริง ๆ น่ะเหรอครับ?! "

ลูกน้องคนหนึ่งวิ่งกุลีกุจอเข้ามาถามในทันที

" ก็ต้องแน่นอนว่าไม่อยู่แล้ว...แต่หน้าที่ติดตามพวกเธอนั้นไม่ใช่งานของเรา ไม่ต้องเป็นห่วง...พวกเขามาแล้ว " 

ทันทีที่หัวหน้าคนคุมด่านเอ่ยจบก็ปรากฏรถแอลยูวีอีกสามคันมาเป็นขบวน แน่นอนว่าจุดมุ่งหมายของคนเหล่านี้คือการติดตามคุณหนูทั้งสองและพี่เลี้ยงของพวกเธอไปนั่นเอง

ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ในขณะที่เขาเลื่อนแทบเล็ตด้วยความเร็วสูง หากเห็นสีหน้าที่ดูหื่นกามของเขานั้นสามารถบ่งบอกได้ทันทีว่าเนื้อหาที่เขากำลังอ่านอยู่นั้นคืออะไร บางทีนี่อาจจะเป็นวิธีระบายความเครียดที่สะสมของเขาตลอดหลายวันมานี้ก็เป็นได้

' หมอนี่มีฮาเร็มตั้งห้าสิบคน! ต้องอึดขนาดไหนกัน '

หนังสือที่เขาเพิ่งอ่านจบไปนั้นตัวเอกของเรื่องราวได้ไปเกิดใหม่ที่ต่างโลกเป็นตัวร้าย แต่เขาก็ได้รับระบบที่ยิ่งทำชั่วก็ยิ่งแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงกี่คน ๆ ก็ไม่สามารถรอดพ้นเงื้อมมือของตัวเอกไปได้ หากจะมีสิ่งที่นทีอิจฉาเกี่ยวกับตัวเอกนี้คงเป็นเรื่องความอึดและขนาดเจ้าโลกของเขา นทีแง้มเพื่อเช็กมังกรน้อยของบ้าง

' มันใหญ่ขึ้นถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร! '

นทีตาถลนในทันทีเมื่อเขาได้เห็นน้องชายของตัวเองที่ขนาดเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง หากในครั้งแรกที่ร่างกลายเขาเปลี่ยนแปลงไปนั้นทำให้เขาใจเต้นล่ะก็ การเปลี่ยนแปลงของน้องชายตัวเองครั้งนี้คงทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงจนหยุดเต้นได้เลยทีเดียว

พิมชนก : นทีคะ...พวกเราใกล้จะถึงแล้ว เตรียมพร้อมไว้นะคะ

เสียงแจ้งเตือนจากแชทปาร์ตี้ทำให้เขากลับมาสู่โลกความเป็นจริง การได้เข้าไปในโลกนิยายเพียงครู่เดียวทำให้เขาลืมเลือนไปว่ารอบกายของเขานั้นเต็มไปด้วยซอมบี้ที่สามารถฆ่าเขาได้ด้วยการสะกิด

นที : ผมหลบอยู่ในรถกระบะสีแดง ถ้าลงมาแล้วจะเห็นได้ทันทีเลยเพราะมันจอดอยู่โดด ๆ เลยน่ะ

พิมชนก : โอเคค่ะ!

ผ่านไปครู่หนึ่งนทีก็ได้ยินเสียงเครื่องยนตร์ที่ดังมาจากทางเข้าลานจอดรถ เมื่อเขาชะโงกหน้าขึ้นไปมองก็เห็นรถตำรวจคันสีดำพุ่งลงมาอย่างรวดเร็ว เมื่อมองจนแน่ใจแล้วว่าเป็นกันยาและพิมชนกที่อยู่ในรถคันนั้นเขาก็ลุกขึ้นโบกไม้โบกมือในทันที

" คุณนทีอยู่ตรงนั้นค่ะ!  อย่าเผลอขับชนนะคะ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะตายได้เลย ฮิฮิ "

" จริงสินะ หมอนั่นอ่อนแอกว่าซอมบี้ที่กำลังวิ่งตามเราอีก ฮ่า ฮ่า "

นทีไม่ได้รับรู้ว่าตัวเองนั้นกำลังถูกนินทาซึ่ง ๆ หน้า หากเขาได้ยินประโยคเหล่านี้ล่ะก็ เขาจะแสดงให้พวกเธอเห็นว่าค่าความฉลาดระดับสองร้อยกว่านั้น ไม่ได้มีไว้แค่ประดับเท่ ๆ เท่านั้น

กันยาขับไปเทียบกับรถกระบะคันสีแดงอย่างพอดิบพอดี นทีรีบกระโดดขึ้นหลังรถก่อนที่เหล่าซอมบี้จะวิ่งเข้าถึงตัวเขา

" ยินดีที่ได้พบนะคะคุณอันดับหนึ่งของโลก "

" ใครจะไปเชื่อว่าอันดับหนึ่งจะมีพลังชีวิตแค่สิบกันล่ะ ฮ่า ฮ่า "

พวกเธอหยอกล้อนทีในทันทีเมื่อเขาขึ้นมาบนรถ ราวกับว่าซอมบี้ที่กำลังพุ่งเข้ามานั้นไม่ได้อยู่ในสายตาพวกเธอเลยด้วยซ้ำ

" เอ่อ..เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน เรารีบออกจากที่นี่ก่อนได้มั้ย ซอมบี้มาโน่นแล้ว! "

นทีเอ่ยอย่างลุกลี้ลุกลน เขาไม่เข้าใจทั้งสองสาวเลยว่าทำไมพวกเธอถึงดูไม่ทุกข์ร้อนกับซอมบี้ตรงหน้าเลยสักนิด

" ได้เลยค่ะคุณผู้โดยสาร กรุณารัดเข็มขัดให้แน่นนะคะ " พิมชนกกล่าว

" ลุยล่ะนะ! "

ทันทีที่กันยาเอ่ยจบเธอก็ใส่เกียร์เดินหน้าพร้อมเหยียบคันเร่งมิด รถตำรวจพุ่งเข้าหาเหล่าซอมบี้ราวกับว่าพวกมันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

' ตายแน่ ตายแน่ เราตายแน่! '

นทีเสียขวัญทันทีกับภาพตรงหน้า หากเป็นเขาก่อนหน้าที่ยังสามารถร่ายบาเรียได้เขาจะไม่ตื่นตกใจขนาดนี้ แต่ตอนนี้เขาไม่มีอะไรที่จะป้องกันตัวเองได้เลยแม้แต่น้อย

" เรโซลูท มิเรอร์ "

ก่อนที่รถจะพุ่งชนกับฝูงซอมบี้ กันยาก็เอ่ยทักษะของเธอออกมา เกิดแสงล้อมรอบรถตำรวจแวบหนึ่งแล้วจางหายไป จากนั้นรถตำรวจก็พุ่งชนเข้ากับฝูงซอมบี้อย่างจัง นทีต้องอ้าปากค้างเมื่อภาพที่เขาจินตนาการไว้ในหัวไม่ได้เกิดขึ้น

ภาพซอมบี้กระเด็นกระดอนราวกับลูกบอลนั้นทำให้นทีต้องขยี้ตาตัวเองอีกครั้ง รถตำรวจที่พวกเขานั่งไม่แม้แต่จะสั่นสะเทือนจากการปะทะกับซอมบี้ราวกับว่ามันไม่ได้ชนอะไรเลยด้วยซ้ำ

" สกิลฉันเจ๋งใช่มั้ยล่ะ! ฮ่า ฮ่า "

กันยาและพิมชนกหัวเราะกับท่าทีของนทีที่เหวอกับสถานการณ์ตรงหน้า พวกเธอเตรียมช่วงเวลานี้ไว้ให้เขาโดยเฉพาะและผลลัพธ์ของมันพวกเธอก็พอใจเลยทีเดียว

' ทีใครทีมันล่ะกัน ' นทีกัดฟันกรอด เขาจะไม่ยอมโดนแกล้งอยู่ฝ่ายเดียวอย่างแน่นอน

แจ้งข่าวท้ายตอน :D

ผ่านมาห้าสิบตอนแล้ว! เป็นยังไงกันบ้างครับกับนิยายเรื่องแรกของผม ต้องยอมรับเลยว่าการแต่งนิยายนี่มันยากกว่าการอ่านนิยายหลายเท่าเลยล่ะครับ ฮ่าฮ่า! แต่ผมก็จะแต่งต่อไปเรื่อย ๆ เพื่อไม่ให้นักอ่านที่ติดตามต้องผิดหวังแน่นอนครับ สิ่งสำคัญที่ผมจะแจ้งก็คือ ใช่แล้วครับ ผมจะเริ่มติดเหรียญแล้ว!

โดยการติดเหรียญก็คือ ติด 1 ตอนฟรี 3 ตอนครับ

ตัวอย่าง ตอนที่ 51 ติดเหรียญ ตอนที่ 52-54 จะฟรีแล้วจะติดต่อในตอนที่ 55 แบบนี้ครับ

ทุกตอนที่ติดเหรียญจะเปิดให้อ่านฟรี 24 ชั่วโมงแรกครับผม พิเศษเฉพาะแฟนพันธ์แท้ที่อัพปุ้ป กดอ่านปั้ป ใช่ครับผมเห็นพวกคุณนะ :D

นักอ่าน 1 : นั่นไงไอไรท์น่าเลือดหิวเงินอีกแล้ว

ไรท์ : ผมขอแค่ค่ากาแฟตอนนั่งปั่นนิยายเองครับ T-T

นักอ่าน 2 : เลิกอ่านเหอะ! ไม่เห็นสนุกเลย

ไรท์ : ความชอบของทุกคนไม่เหมือนกันและไรท์ก็บังคับใครไม่ได้อยู่แล้วครับ มีนิยายอีกเป็นแสนเรื่องข้างนอกนั่น หวังว่าคุณนักอ่านจะเจอนิยายที่ถูกใจนะครับ :D

นักอ่าน 3 : เคยเลิกเขียนไปไม่ใช่เหรอ จะแต่งจบรึเปล่าเหอะ!

ไรท์ : ถ้ากังวลเรื่องนั้นบอกเลยว่าไรท์เองก็กังวลครับ XD แต่หากกลัวว่าจะแต่งไม่จบก็รอให้แต่งจนจบภาค 1 ก็ได้ครับ น่าจะประมาณ 200-250 ตอนที่ตั้งพล็อตไว้ อุ๊ป สปอย!!

นักอ่าน 4 : ติดเหรียญตั้งตอนะ 6 เหรียญ แพงไปหรือเปล่าครับ?

สุดท้ายนี้ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ครับ หากรู้สึกว่าสำนวนการเล่าเรื่องยังไม่ถูกใจก็ต้องขออภัยด้วยครับ จะพยายามพัฒนาให้ดียิ่งขึ้นไปอีก

สำหรับนักอ่านที่ยังติดตามและให้กำลังใจก็ต้องขอขอบคุณมากนะครับ แค่การพิมพ์ไม่กี่คำของพวกคุณก็ทำให้ผมมีไฟในการแต่งต่อเพิ่มอีกมากมายเลยล่ะครับ แล้วพบกันใหม่ในวันที่อยากสปอยเนื้อหาครับผม XD

BLACKEST FANTASY