โหมดความยากระดับนรก: ผมจะอยู่รอดด้วยการอัปเลเวล

บทที่ 51 แรงกดดันที่เพิ่มขึ้น

ในตอนนี้ดูเหมือนผมจะมีปัญหาเข้าให้แล้วล่ะ

สิ่งที่ผมทำลงไปกับก๊อบลินแฟนท่อม ตัวนั้นมันห่างไกลจากสิ่งที่คนปกติเขาทำกันไปมากแต่นั่นยังไม่ใช่ปัญหาใหญ่เท่ากับสายตาของคนรอบข้างที่มองมา

ถ้าผมยังอยากจะอยู่ร่วมกับคนกลุ่มนี้โดยไม่ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวประหลาดผมคงต้องหัดควบคุมอารมณ์ให้มากกว่านี้จะปล่อยให้ด้านมืดหลุดออกมาแบบคราวนี้อีกไม่ได้

หากจะทำก็ควรจะเป็นตอนที่พวกนี้ไม่เห็นละนะ

จริงอยู่ที่ผมจะเลือกเป็นตัวของตัวเองแบบนี้ต่อไปเพื่อให้พวกเขาได้เห็นตัวตนที่แท้จริงก็ได้แต่ผมคิดว่าไม่ทำแบบนั้นน่าจะดีกว่า

การแสดงความความป่าเถื่อนให้พวกเขาเห็นเพื่อเตือนสติเป็นครั้งคราวน่ะเป็นเรื่องดีโดยเฉพาะเวลาที่ต้องรับมือกับคนอย่างโชอี้

แต่ในระยะยาวผมอยากให้พวกเขารู้สึกเป็นกลางหรือไว้ใจผมมากกว่าที่จะต้องมานั่งหวาดกลัวกันแบบนี้

อย่างไรก็ตามเมื่อผมเดินกลับไปหาคนในกลุ่มโชคร้ายที่ส่วนใหญ่ดันเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่เข้าเต็มๆจนแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมาอย่างปิดไม่มิด

คนเดียวที่ยังคงทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นคือเทส

ส่วนเจ้าบิสกิตน่ะเหรอ?

มันไม่ได้กลัวผมเลยสักนิดกลับเป็นผมต่างหากที่ต้องกลัวมัน!

เพราะผมต้องใช้พละกำลังทั้งหมดรั้งตัวมันไว้ไม่ให้พุ่งไปสวาปามซากก๊อบลินแฟนท่อมที่เละเป็นโจ๊กอยู่นั่น

(อาหาร!) (อาหาร!)

เสียงโทรจิตของมันดังระรัวอยู่ในหัวผมไม่หยุดแถมนานเข้ามันเริ่มกลายเป็นเสียงโหยหวนโอดครวญราวกับจะขาดใจเสียให้ได้

พระเจ้าช่วยเถอะบิสกิต!

แกเกิดมาพร้อมกับบาปแห่งความตะกละหรือไงกันนะ?

หลังจากลากคอเจ้าบิสกิตกลับมาได้ผมก็เดินไปหาคนในกลุ่มแล้วพูดสั้นๆ เพียงคำเดียว

“ไปกันเถอะ”

เทสพยักหน้าตอบรับเงียบๆ ขณะที่พวกเด็กๆมีแววตาหวาดกลัวปรากฏขึ้นอย่างเห็นได้ชัดแต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีใครกล้าปริปากพูดอะไรทุกคนเดินตามผมไปอย่างสงบเหมือนเช่นเคย

แผนการเดินทางยังคงเป็นรูปแบบเดิมผมกับเทสจะแยกตัวออกไปจัดการมอนสเตอร์ระดับสูง ส่วนคิมกับเควิน รวมถึงแฮดวิน จะรับหน้าที่คุ้มกันและดูแลคนที่ไม่ถนัดการต่อสู้อย่างลิลลี่

ทางด้านลีออน และมายาก็แยกไปล่ามอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งไม่ต่างจากพวกผม

ส่วนโชอี้ยังคงปักหลักดูแลน้องสาวของเธอโดยเด็กน้อยจะใช้เครื่องพ่นไฟเผามอนสเตอร์ที่หลุดรอดเข้ามาใกล้และมีโชอี้คอยใช้ทักษะ บงการ ขับไล่พวกมอนสเตอร์กระจอกๆ ให้หนีไป

หลังจากผมแยกตัวนำหน้าออกมากับเทสมอนสเตอร์กลุ่มแรกที่พุ่งเข้ามาทักทายคือฝูงก๊อบลินที่ยกโขยงมาทั้ง ก๊อบลินวอริเออร์และก๊อบลินชาแมน

เป้าหมายแรกของผมคือ ก๊อบลินวอริเออร์เลเวล 13 ผมระเบิดมานาลงที่ฝ่าเท้าแล้วพุ่งทะยานออกไปดุจกระสุนปืนที่ถูกลั่นไก

เจ้ามอนสเตอร์คำรามลั่นพลางพุ่งสวนกลับมาพร้อมเหวี่ยงขวานหนักดักทางอย่างรู้ทาง

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่คมขวานกำลังจะฉีกกระชากร่างของผมผมกลับใช้ทักษะดูดซับพลังงานจลน์ทั้งหมดจนร่างหยุดกึกลงกะทันหันราวกับเวลาถูกหยุดนิ่ง

แนวคิดการขยับและหยุดอย่างฉับไวนี้ผมได้แรงบันดาลใจมาจากจังหวะการเคลื่อนที่อันน่าทึ่งของเจ้า นางพญาแมงมุมที่เคยสู้ด้วยก่อนหน้านี้ แม้มันจะเป็นคู่ต่อสู้ที่รับมือยากจนน่ารำคาน

แต่ในนาทีนี้ผมคงต้องนึกขอบคุณมันเสียหน่อยที่ช่วยเปิดโลกและทิ้งไอเดียการควบคุมแรงเฉื่อยแบบใหม่นี้ไว้ให้

ผมปล่อยให้ขวานยักษ์ฟาดผ่านอากาศไปอย่างว่างเปล่าจนเจ้าก๊อบลินเสียหลักถลำไปข้างหน้า

ท่ามกลางดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของมันผมปลดปล่อยพลังงานจลน์ที่เก็บกักไว้ทั้งหมดส่งตัวเองพุ่งเข้าประชิดในพริบตาเดียว

มีดสั้นในมือขวาตวัดเป็นเส้นตรงฝังเข้ากลางนัยน์ตาของมันอย่างแม่นยำจนมิดด้าม!

[คุณสังหารก๊อบลินวอริเออร์ - เลเวล 13สำเร็จ]

ผมอาศัยจังหวะที่มันสิ้นฤทธิ์คว้าขวานจากมือที่ไร้เรี่ยวแรงของมันขึ้นมากันหอกของวอริเออร์อีกตัวที่แทงสวนเข้ามาจากด้านข้างได้ทันท่วงที!

เคร้ง!

แรงปะทะที่เกิดขึ้นทำให้อาวุธในมือมันแฉลบไปผมไม่เปิดโอกาสให้มันตั้งตัวอัดมานาเข้าที่ขาแล้วถีบเปรี้ยงเข้ากลางลำตัวจนร่างสีเขียวนั่นปลิวกระเด็นลอยเคว้งไปในอากาศ

ทว่าก่อนที่มันจะทันได้ตกลงถึงพื้นก้อนแร่เหล็กของเทสที่พุ่งแหวกอากาศมาด้วยความเร็วสูงก็กระแทกเข้าใส่หัวของมันจนแหลกละเอียดกลางเวหาเป็นภาพที่ทั้งรวดเร็วและสยดสยองจนน่าขนลุก

[คุณสังหารก๊อบลินวอริเออร์ - เลเวล 12สำเร็จ]

เป้าหมายถัดไปคือ ก๊อบลินชาแมนที่กำลังร่ายเวทอย่างเอาเป็นเอาตายมันสั่งให้ก๊อบลินวอริเออร์กระโดดเข้ามาขวางผมเพื่อถ่วงเวลาแต่มันประเมินฝีมือผมต่ำไปหน่อย เพราะแค่ลูกกระจ๊อกตัวเดียวขวางผมไม่ได้หรอก

ผมเร่งมานาเสริมพลังกายถึงขีดสุดก่อนจะตวัดขวานตัดมือของมันจนขาดกระจุยในพริบตาแล้วฉวยจังหวะที่มันเสียหลักคว้าคอเหวี่ยงร่างทั้งร่างเข้าใส่เจ้าชาแมนสุดแรง

เจ้ามอนสเตอร์สายเวทไม่มีทางเลือกมันจำใจยิงลูกไฟที่เตรียมไว้พุ่งสวนออกมาเพื่อหยุดร่างพวกเดียวกันเองที่กำลังพุ่งเข้าหา

เปลวไฟแผดเผาร่างวอริเออร์จนลุกท่วมทว่าแรงเหวี่ยงของผมกลับทรงพลังกว่ามากร่างที่กลายเป็นลูกไฟพุ่งเข้าอัดกระแทกชาแมนจนล้มคว่ำกลิ้งไปกองด้วยกันทั้งคู่

ผมถอยออกมาคุมเชิง เพียงชั่วอึดใจแร่เหล็กของเทสก็พุ่งดิ่งลงมาบดขยี้พวกมันซ้ำจนแหลกละเอียดไม่เหลือซาก

[คุณสังหารก๊อบลินวอริเออร์ - เลเวล 14]

[คุณสังหารก๊อบลิชาแมน - เลเวล 11]

ผมมองดูซากศพของพวกก๊อบลินที่นอนเกลื่อนกราดอยู่บนพื้นด้วยความรู้สึกไม่ไว้วางใจสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันผิดปกติเกินไปเลเวลของมอนสเตอร์พุ่งสูงขึ้นแบบผิดหูผิดตาจนน่าหวาดหวั่น

ผมพยายามขบคิดหาเหตุผลพลางวิเคราะห์สิ่งที่กำลังเผชิญหรือนี่เป็นเพียงเพราะพวกเราถลำลึกเข้ามาในเขตอันตรายที่เป็นรอยต่อของเลเวลสูง?

หากเป็นเช่นนั้นมันก็ยังพอเบาใจได้บ้าง...แต่ถ้าความจริงมันเลวร้ายกว่านั้นล่ะ?

ถ้าหากการเปลี่ยนแปลงนี้เกิดขึ้นเพราะเวลาของเควสหลักประจำชั้นกำลังจะหมดลงนั่นหมายความว่า ระบบฝึกสอนระดับนรก แห่งนี้ไม่ได้ใจดีอย่างที่คิด

มันกำลังจงใจบีบคั้น และเร่งรัดให้พวกเราอัปเลเวลอย่างกระทันหันราวกับกำลังบ่มเพาะอาวุธสงคราม

การที่ระบบพยายามผลักดันให้พวกเราแข็งแกร่งขึ้นในเวลาอันสั้นเช่นนี้มันไม่ใช่สัญญาณที่ดีเลยสักนิด

ลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มเตือนผมว่าเควสประจำชั้นนี้อาจมีความลับที่ดำมืด หรืออันตรายบางอย่างที่ ใหญ่เกินกว่าพวกเราจะรับมือได้ในปัจจุบันซ่อนอยู่

ท่ามกลางกระแสความคิดที่กำลังฟุ้งซ่านผมพลันสังเกตเห็นความผิดปกติที่น่าขนลุกเสียงกู่ร้องของพวกก๊อบลินเลเวลต่ำเงียบกริบลงในพริบตาพวกมันต่างหยุดชะงักและถอยร่นหนีอย่างลนลานราวกับเห็นอะไรบางอย่าง

ผมมองท่าทางประหลาดนั้นด้วยสังหรณ์ใจที่ไม่ดีนักและเพียงอึดใจเดียว แรงกดดันจากมานามหาศาลก็พุ่งเข้าปะทะตัวผม

เสียงฝีเท้าหนักหน่วงบดขยี้พื้นดินจนสั่นสะเทือนส่งให้เศษกรวดกระดอนขึ้นมาเป็นจังหวะตามการเคลื่อนไหวของบางอย่างที่ทรงพลัง

วินาทีที่ผมค่อยๆ หันกลับไปมองหัวใจของผมก็แทบหยุดเต้น!

มันคือโทรลล์ขนาดมหึมาที่สุดเท่าที่ผมเคยพบเจอมาในชีวิตร่างที่สูงใหญ่ราวกับภูผายืนตระหง่านจนทอดเงาดำมืดมิดเข้าปกคลุมทุกสิ่งเบื้องล่าง

บรรยากาศรอบตัวถูกบีบอัดจนแทบหายใจไม่ออกพร้อมกับหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าเพื่อตอกย้ำถึงความอันตรายของมัน

[ไจแอนท์โทรลล์ - เลเวล 16]