ร่างสถิตราชันมังกร : God Spirit

        บทที่ 3 : ศึกปัญจมิตร

        ผ่านไปอีกหนึ่งวัน..

        ผมกับโหวหวังก็พากันไปกราบลาที่ตำหนักเจ้าสำนักเพื่อเดินทางไปเมืองศฤคาล

        แน่นอนว่าผมไปในนาม 'ตัวแทนสำนักสี่ขุนเขา' ส่วนเจ้าหน้าขนไปในฐานะ 'ตัวแทนตระกูลซุน'

        โหวหวังในวันนี้แต่งชุดแปลกไปจากเดิม

        จากเสื้อผ้าสีแดงของศิษย์ฝ่ายนอกก็กลายเป็นชุดผ้าไหมเต็มยศมีตราวานรเย็บแปะหลัง ดูแล้วเหมือนจะลุกขึ้นมาปีนต้นไม้ได้ทุกเมื่อ

        ด้านเจ้าสำนักลู่ไม่ได้ตามไปด้วย

        ท่านก็แค่อวยพรเบา ๆ แล้วปล่อยผมไปตายเอาดาบหน้าเหมือนเด็กนักเรียนปีหนึ่งถูกส่งไปแข่งระดับประเทศ

        ที่ไม่มีใครในโรงเรียนรู้ว่ายังมีรายการนี้อยู่

        ส่วนที่จวนเจ้าเมืองซุนต้าชิงและท่านย่าก็ไม่ได้มาส่งเหมือนกัน

        บอกว่าไม่อยากเห็นหลานชายโดนฟาดต่อหน้า

        เอ่อ..

        ก็เข้าใจได้อยู่..

        มั้ง?

        แต่ท่านย่าก็ไม่วายส่งหลินซินตามไปด้วย โดยให้เหตุผลว่า 'จะได้ช่วยดูแลเรื่องอาหารเสื้อผ้าให้เจี้ยนเจี้ยนเอ๋อร์'

        ฟังดูเหมือนผมเป็นนักกีฬาที่ต้องมีผู้จัดการส่วนตัวแถมพ่วงตำแหน่งแม่ครัว

        ความจริงแล้วผมก็ไม่ได้ขัดอะไรหรอก ถึงเหตุผลจะฟังแปลก ๆ แต่ถ้ามันทำให้ท่านย่าสบายใจ

        ผมก็ไม่มีปัญหา..

        แถมมีหลินซินไปด้วยก็อุ่นใจดีเหมือนกัน

        อย่างน้อยระหว่างเดินทางก็มีคนคอยเตือนให้ล้างหน้าแปรงฟันก่อนขึ้นสังเวียน

        ส่วนหลินซินในวันนี้.. ก็ต้องยอมรับเลยว่าเธอดูแปลกตาแบบที่ผมนึกว่าเป็นคนละคนกับสาวใช้ที่เคยตามหลังผมต้อย ๆ อยู่ในเรือนพัก

        นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ออกจากเมืองนพบุรีนับตั้งแต่ถูกท่านย่าอุปถัมภ์เมื่อสิบเอ็ดปีก่อน

        แล้วดูท่าท่านย่าจะไม่อยากให้ใครเข้าใจผิดว่าเราลักพาตัวใครมาจากเรือนจำ เพราะถ้าให้หลินซินเดินห้อยโซ่โบกไปโบกมาแบบเดิม คงได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งของหนังสือพิมพ์ยุทธภพวันรุ่งขึ้นแน่ ๆ

        ดังนั้นท่านย่าจึงจัดเต็ม..

        สั่งตัดชุดพิเศษสำหรับหลินซินไว้หลายสิบชุด..

        ย้ำว่าหลายสิบ..

        ไม่ใช่หนึ่งหรือสอง.. โดยแต่ละชุดนั้นลงอักขระปราณพิเศษ แถมออกแบบโดยช่างฝีมือระดับตำนานของสมาคมการค้าตระกูลฮูอีกต่างหาก

        ผลลัพธ์ก็คือโซ่ที่คล้องแขนกลายเป็นเหมือนกำไลหรูที่ดูแพงจนผมยังไม่กล้าเดินใกล้มากไป

        กลัวไปสะกิดมันแล้วหนี้จะตามมาถึงสามชั่วโคตร

        ถ้าใครไม่สังเกตจริง ๆ ก็ไม่มีทางรู้ว่าไอ้เหล็กดำที่ข้อมือนั่นเคยใช้ล่ามคนมาก่อน

        ซึ่งพอเป็นแบบนี้..

        ไม่รู้สิ..

        ผมรู้สึกว่าหลินซินดูมีชีวิตชีว่ากว่าเมื่อก่อนอยู่หลายเท่า

        เมืองศฤคาล คือเมืองใหญ่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของอาณาจักรปัญจมิตร

        เมืองแห่งนี้นั้นอย่างที่ทุกคนทราบ

        มันคือเมืองภายใต้การดูแลของคนตระกูลฮูหรือสกุลมหาสิงคาลที่มีสัญญาลักษณ์ประจำตระกูลเป็นสุนัขจิ้งจอกสีเหลืองส้ม

        ตระกูลฮูหรือสกุลมหาสิงคาลนั้นโด่งดังในเรื่องการค้า

        พวกมันมีสมาคมการค้าเป็นของตนเองซึ่งตั้งอยู่ตามเมืองใหญ่ ๆ ของอาณาจักรทุกเมืองไม่เว้นแม้แต่ในตัวมหานครปัญจมิตรเอง

        โดยสมาคมการค้าของพวกมันก็ใช้ชื่อง่าย ๆ ว่า 'สมาคมการค้าตระกูลฮู'

        สมาคมการค้าตระกูลฮูนั้นค้าขายของหลากหลาย โดยแต่ละที่จะยึดแบบแผนเดียวกันคือเป็นตึกการค้าห้าชั้น

        และแต่ละชั้นจัดสรรของที่ใช้ค้าขายไว้อย่างชัดเจน

        โดยชั้นแรกจะค้าขายพวกของอุปโภคบริโภคแบบคัดพิเศษ

        พวกเนื้ออสูรหายากแต่เลิศรสนั้น สามารถหาได้ที่ชั้นแรกของสมาคมการค้าแห่งนี้

        ส่วนชั้นที่สองนั้นจะขายพวกเครื่องแต่งกายที่ตัดเย็บได้อย่างประณีตเลิศหรู

        ชุดของหลินซินเองก็ได้ช่างมากฝีมือของสมาคมการค้าตระกูลฮูเป็นคนออกแบบตัดเย็บให้และแน่นอนว่าราคาไม่ใช่ว่าใครจะสามารถจับจ่ายได้

        แร่หินมีค่าเองก็ขายอยู่ที่ชั้นสองของสมาคมการค้าด้วยเช่นกัน

        ชั้นที่สามจะค้าขายพวกสมุนไพรสำหรับปรุงโอสถและโอสถที่กลั้นเสร็จแล้ว

        เรื่องสมุนไพรแน่นอนว่าถูกส่งตรงจากเมืองศศะจันทราของคนตระกูลอุสางิที่โดดเด่นเรื่องการปลูกพืชสมุนไพร

        และในชั้นที่สี่ของสมาคมการค้าแห่งนี้นั้น พวกมันจะค้าขายพวกยุทธภัณฑ์ต่าง ๆ แต่ระดับต่ำสุดที่พวกมันทำการค้าขายนั้น ก็คือระดับจิตวิญญาณ

        แล้วด้วยกฎหมายของอาณาจักรปัญจมิตรนี้เอง ที่ผูกขาดการค้าขายอาวุธระดับจิตวิญญาณขึ้นไปให้แก่สมาคมการค้าแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว

        ทำให้สมาคมการค้าตระกูลฮูได้กำไรจากการค้าขายอาวุธเป็นหลัก

        ส่วนชั้นที่ห้าที่เป็นชั้นสุดท้ายนั้น..

        ถือว่าเป็นชั้นพิเศษที่มีไว้สำหรับลูกค้าคนสำคัญเท่านั้น

        ที่ชั้นที่ห้า.. ใช่ว่ามีเงินแล้วจะสามารถเดินขึ้นมาถึงชั้นนี้ได้

        มันผู้นั้นต้องมีบัตร 'ผู้ทรงเกียรติ' ของสมาคมการค้าตระกูลฮูเท่านั้นจึงสามารถมาเยือนชั้นที่ห้าได้

        โดยส่วนใหญ่แล้วในชั้นที่ห้าจะทำการค้าสองอย่าง..

        หนึ่งคือการจัดการประมูลของหายากที่จะจัดขึ้นทุกแรมหนึ่งค่ำของทุก ๆ เดือน

        อย่างสุดท้ายคือการค้าขายข่าวสาร

        .

        .

        เนาปราณ 'วานรเหยียบเมฆา' ของตระกูลซุนล่องฟ้าเพียงครึ่งวันก็พาเรามาถึงเมืองศฤคาลในยามสาย

        ถือว่าเร็วมาก.. เร็วยิ่งกว่าเนาปราณของพี่เซ่อหงเสียอีก

        บนเนาปราณลำนั้น มีทั้งผม หลินซิน ซุนโหวหวัง ท่านเจ้าเมืองซุนต้าชิง และบรรดา 'เจ็ดมงกุฎ' ที่มากันแค่หก

        เพราะหัวหน้าอย่างเซ่อหลันโดนจับให้เฝ้าบ้านแทนตามคำสั่งของท่านเจ้าเมือง

        ซึ่งผมก็รู่สึกสงสารพี่เซ่อหลันเขาอยู่เหมือนกัน

        อารมณ์เหมือนคนอื่นได้หยุดวันสงการณ์ แต่พี่แกต้องคอยตามเก็บงานอยู่คนเดียว..

        ทันทีที่เนาปราณล่อนลงจอดตรงทางเข้าหลักของสถานที่จัดงาน เราสิบคนก็ลงจากเนาปราณอย่างพร้อมเพรียง

        หน้าตาท่าทางเหมือนคณะละครสัตว์เวอร์ชันขุนนางยุทธ์เพราะมีพี่น้องตระกูลเซ่อที่แต่งตัวหลากสีคอยเดินตาม

        และที่เบื้องล่าง..

        กลุ่มคนหนึ่งยืนรออยู่ก่อนแล้ว.โดดเด่นสุดในหมู่นั้นคือชายร่างท้วมที่เหมือนรวบรวม 'แสงสะท้อน' จากเครื่องประดับทุกชิ้นบนตัวเข้าด้วยกันได้

        เขาสวมแหวนมิติสั่งทำพิเศษครบสิบวง นิ้วละวงอย่างเป๊ะราวกับกลัวนิ้วจะเหงา

        คนผู้นี้คือ 'ฮู เฉียน' ผู้นำตระกูลฮูรุ่นปัจจุบัน

        รูปลักษณ์ของผู้นำฮูเฉียน.. เอ่อ.. เอาเป็นว่า..

        ถ้าเอาหน้าเขาไปวางเทียบกับปลายดินสอแล้วแข่งกันจิ้มกระดาษ

        คงไม่รู้ว่าอันไหนแหลมกว่ากัน..

        ดวงตาของเขาเล็กจนดูเหมือนหลับอยู่ตลอดเวลา ปากก็ลีบยาวเจ้าเล่ห์ราวกับกำลังวางแผนโกงคนทั้งตลาด

        พูดให้เห็นภาพ..

        หากเอาเขาไปอยู่ในนิยายเล่มไหนโดยไม่บอกชื่อ

        คนอ่านก็จะทายถูกทันทีว่า 'ตัวละครตัวนี้ดูหน้าแล้วโคตรเจ้าเล่ห์เลย'

        “น้องต้าชิงไม่ได้พบกันเสียนาน..

        อย่างไรสบายดีรึ?

        เจ้าด้วย.. หลานหวัง?”

        เสียงของฮูเฉียนตอนเปล่งออกมานั้น แหบจนเหมือนผ่านสนามรบมาพร้อมฝุ่นสิบถุง

        แถมยังแหลมจนพอจะเอาไปใช้เฉือนน้ำแข็งได้

        ถ้าใครยื่นน้ำมะนาวผสมน้ำผึ้งให้ตอนนั้น ผมสาบานว่าจะเชียร์ให้ดื่มเองหมดแก้ว

        “พี่เฉียน / ท่านเจ้าสกุลฮู”

        ท่านเจ้าเมืองซุนกับเพื่อนผมทักทายด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

        คนเป็นพ่อยังยกมือพนมก้มหัวให้อย่างรู้มารยาท

        ก็แน่ล่ะ..

        พี่เฉียนคนนี้อายุเยอะกว่าหลายปี แถมยังเป็นเจ้าสำนักการค้าที่ยอดขายกระฉูดอันดับหนึ่ง

        เมื่อเงยหน้ากลับคืนมา..

        ท่านเจ้าเมืองซุนก็ได้เอ่ยถามออกไป

        “อย่างไรพี่เฉียน คนอื่นมากันครบแล้วฤๅ?”

        “ขาดแต่พวกคนตระกูลตงนั้นแล

        แต่พวกมันก็จวนมาถึงแล้วล่ะ..

        ข้าถึงต้องมายืนคอยอย่างไรเล่า

        เจ้าก็รู้.. พวกนั้นมากลีลาคลั่งพิธีการจะตายไป

        ลองเราไม่มายืนรอพวกมันดู

        ได้บ่นอุบบ่นอิบน่ารำคาญจะตายไป”

        ตอนพูดนี่เหงื่อไหลย้อยจากคิ้วของพี่แกเหมือนมีคนตั้งโหมด 'อบไอน้ำ' ไว้ใต้เสื้อ ซอกแขน ซอกคอ น่าจะมีกลิ่นแรงพอฆ่าแมลงวันได้เป็นฝูง ใครคิดจะท้าดวลด้านกลิ่นกับพี่เฉียนนี่ต้องเตรียมจิตให้ดี

        “ลำบากพี่แล้ว...พี่เฉียน”

        ซุนต้าชิงตอบพลางตบไหล่เบา ๆ คล้ายจะปลอบใจ แต่ผมว่าก็แอบสะใจอยู่หน่อย ๆ นั่นแหละ—ใครใช้ให้มายืนตากแดดก่อนล่ะ

        “แล้วอย่างไรหลานหวัง...เจ้าคือตัวแทนของตระกูลในปีนี้รึ?” ฮูเฉียนหันไปถามไอ้โหวหวังพลางส่งสายตาที่ดูเหมือนจะเป็นมิตรแต่ก็แฝงด้วยเล่ห์เหลี่ยมแบบแปลก ๆ

        “ขอรับ ท่านเจ้าสกุลฮู”

        ไอ้หมอนั่นตอบกลับเรียบร้อยแบบเด็กดีจนผมแอบเหล่ ๆ ดูว่ามันเป็นตัวจริงหรือว่าโดนสลับร่างมา

        “ไหนขอลุงดูระดับพลังฝึกปรือของเจ้าเสียหน่อย”

        ยังไม่ทันได้อ้าปากตอบอะไร คลื่นปราณบางอย่างก็พุ่งวูบผ่านตัวไอ้โหวหวังไปซะแล้ว

        มองเผิน ๆ ก็เหมือนลมพัดเบา ๆ แต่เอาเข้าจริงมันคือเทคนิคขั้นสูงของพวกล่วงรู้นภา ที่เอาไว้ 'สแกน' พลังคนอื่นแบบไม่ต้องจับตัว

        แถมไม่ต้องเสียเหงื่อสักหยด

        “หึม? พัฒนาก้าวกระโดดเช่นนี้เลยรึ?”

        เสียงฮูเฉียนที่ปกติก็แหลมอยู่แล้ว พอแหลมขึ้นอีกก็ชวนให้ผมอยากเอานิ้วแหย่หูเช็กดูว่าหูยังอยู่ดีมั้ย

        เขาคงจำได้ว่าเมื่อปีก่อน โหวหวังมันยังเป็นแค่จอมยุทธ์ระดับปลาย ๆ

        แม้ไม่ถึงกับเป็นหมูสนาม..

        แต่ก็ไม่ใช่เสือเขี้ยวคมขนาดนี้แน่

        แล้วดูตอนนี้สิ..

        ขึ้นมาสัมผัสสรรพวิถีเต็มตัวซะงั้น

        แต่ที่ผมรู้สึกได้แน่ ๆ ก็คือ ตอนที่เขา 'แอบส่อง' หมอนั่นอยู่

        เขากลับไม่ได้หยุดแค่นั้น..

        เขากลับหันมาสแกนผมต่อทันที

        ดูจากแววตาของเขาแล้ว..

        ผมเดาได้เลยว่า เขารู้ว่าผมเองก็อยู่ระดับเดียวกันกับไอ้เจ้าหน้าขนเพื่อนผม แถมเหมือนจะ 'มีพลังปราณแน่นกว่า' ด้วยซ้ำ

        แบบที่อีกไม่นานคงจะก้าวถึงขั้นกลางแล้ว

        “เจ้าชื่อแซ่อะไรหนุ่มน้อย?”

        เสียงแหบพร่าของเขาพลันหันมาหาผมเต็ม ๆ พร้อมดวงตาเล็กตี่ที่จ้องแบบจะมุดเข้าไปในรูขุมขน

        “หรือว่าคือหลิวเจี้ยน..

        คนที่ก่อเรื่องงามหน้าไว้ที่นครปัญจมิตรใช่หรือไม่?”

        ผมแอบชะงักเล็กน้อย..

        อ่าฮะ..

        แสดงว่าข่าวในยุทธภพมันเร็วกว่าไปรษณีย์อีกนะครับ กระแสไวพอ ๆ กับดราม่าในโซเชียลเลย

        แต่ผมก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ตอบไปด้วยน้ำเสียงมั่นใจตามสูตร

        “ใช่แล้วขอรับท่านเจ้าเมืองฮู..

        ข้าหลิวเจี้ยน ศิษย์สำนักสี่ขุนเขา”

        “เ......อ.

        แหล่งข่าวของข้าบอกว่าเจ้าดูเป็นคนมั่นอกมั่นใจในตนเองแถมมีฝีปากที่จัดจ้าน

        แต่ดู ๆ แล้ว..”

        ฮูเฉียนกวาดตามองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแบบไร้ยางอาย

        “หน้าสาวอย่างเจ้าออกดูจะเรียบร้อย..

        ไม่น่าเป็นคนเช่นนั้นได้ หรือว่าข่าวที่ข้าได้ยินมาจะผิดไป?”

        แน่นอน..

        ตระกูลฮูเป็นทั้งพ่อค้าและพ่อข่าว ในยุทธภพนี้มีข่าวไหนรั่ว เขาก็เป็นคนเอาตะแกรงไปรองไว้ทั้งนั้น

        และในเมื่อผมเคยทำเรื่องงามหน้าไว้กลางมหานครหลวง ข่าวจะมาถึงหูเขาก็ไม่แปลก

        “ด้วยความสัตย์จริงของรับท่านเจ้าเมืองฮู”

        ผมตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย

        “ในครั้งนั้นเจ้าคนที่ชื่อตงป๋ายซานทำตัวไร้ยางอายแถมยังพูดเข้าข้างตนเองแบบหน้าด้าน ๆ

        ข้าจึงอดไม่ได้ที่จะต้องทำให้มันต้องอับอายเสียบาง..

        จะได้ไม่กำเริบไปทำแบบนั้นที่ไหนอีก”

        ฮูเฉียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะพรืดออกมา

        “ฮ่า ๆ ๆ ข้าชักชอบเจ้าแล้ว

        ใจกล้าดี..

        สมกับที่เขาร่ำลือจริง ๆ”

        ผมยิ้มบาง ๆ ตามมารยาท แต่ก็ไม่ได้อยากสนิทกับเขา

        เห็นเจ้าเมืองซุนบอกว่าให้อยู่ห่าง ๆ คนแบบเขาเอาไว้

        “เอาล่ะ..เอาล่ะ พวกเจ้าเดินทางมาไกล.. ข้าไม่รบกวนเวลาพักผ่อนของพวกเจ้าแล้ว

        เชิญ.. เชิญ..

        เดินตามคนของข้าไป..”

        เขากวักมือเรียกทหารในชุดเต็มยศให้เดินออกมา

        “เดินตามมันไป..

        พวกมันจะพาพวกเจ้าไปที่..ที่ข้าจัดแจงไว้ให้พวกเจ้า อ้อ.. อย่าลืมไปลงทะเบียนยืนยันตนที่ฝ่ายทะเบียนด้วยเล่า..

        เดี๋ยวไม่มีชื่อในการแข่งขันรอบคัดเลือกคงเสียหน้าเสียเวลาแย่”

        พวกเรากล่าวลา แล้วเดินตามทหารคนนั้นเข้าไปในพื้นที่จัดงานอย่างเรียบร้อย

        แต่หลังจากกลุ่มเราเดินห่างออกไปเพียงครู่เดียว..

        ด้วยสัมผัสที่ยี่ฟู่พร่ำสอนมา..

        ผมก็รับรู้ได้ว่าสายตาเล็กตี่ของเจ้าเมืองฮูยังไม่ได้เคลื่อนไปจากผม

        ผมจึงได้หันกลับไปมองเล็กน้อย..

        ภาพที่เห็นก็คือว่าเขาได้หยิบยันต์สื่อสารหมื่นลี้ขึ้นมา

        หากเป็นในสถานการณ์อื่น หลายคนอาจมองว่าก็เป็นเรื่องปกติ ขนาดในทวีปเก่าของพวกเรายังมีคนเดินถือโทรศัพท์คุยกันไปทุกที่

        แต่เชื่อผมเถอะว่าตอนนี้มันแปลก

        เพราะต่อให้เขาจะเป็นเจ้าภาพจัดงาน จำเป็นต้องสื่อสารหรือสั่งงานอยู่ตลอด

        แต่ยันต์สื่อสารนั่น..

        มันคือยันต์สื่อสารหมื่นลี้

        หากอยากจะสั่งงานคนในเมืองก็สมควรใช้เพียงหยกสื่อสารถึงจะถูก

        แต่นี่เล่นจุดยันต์สื่อสารหมื่นลี้ย่อมเป็นอะไรที่ดูแปลกตาจนเกินพอดี

        แล้วแทบจะในจังหวะเดียวกัน

        ท่านเจ้าเมืองซุนก็ได้หยุดเดิน ทำให้พวกเราทั้งกลุ่มพลอยหยุดเดินตามกันไปด้วย

        ก่อนที่ในจังหวะต่อมา ท่านเจ้าเมืองซุนจะหันมองมาทางผม พร้อมทั้งเอ่ยเบา ๆ แบบแค่พอให้พวกเราได้ยิน

        “เป็นอย่างที่ฉันคิด..

        ตอนนี้พวกมันได้สืบเรื่องของหลานแล้ว..”

        ผมผงกหัวรับรู้..

        ตอนอยู่บนเนาปราณ ท่านเจ้าเมืองก็ได้บอกกับผมเอาไว้แล้ว ว่าคนตระกูลฮูนั้นเจ้าเล่ห์มากเพียงใด

        โดยเฉพาะท่านเจ้าเมืองฮูเฉียน

        ทำให้ท่านเจ้าเมืองได้วางตัวของพี่เซ่อหลันเอาไว้ที่เมืองนพบุรี เพื่อจับตาดูการเคลื่อนไหวของคนภายในสำนักการค้าตระกูลฮู

        แล้วก็ดูเหมือนฝ่ายนั้นคงสงสัยอะไรในตัวผมเขาแล้ว เลยได้ทำการเคลื่อนไหว

        แล้วก็แน่นอน..

        ท่านเจ้าเมืองได้วางแผนรับมือเอาไว้แล้ว

        แล้วในขณะที่กลุ่มของพวกเรายืนนิ่งอยู่นั้น..

        ท้องฟ้าเหนือหัวก็เริ่มมืดครึ้มลงราวกับใครเอาผ้าสีเทาคลุมไว้แนบสนิท

        ผมแหงนหน้าขึ้นมอง ตอนแรกก็นึกว่าเป็นเมฆฝน

        แต่พอมองดี ๆ กลับไม่ใช่เมฆอะไรทั้งนั้น

        สิ่งที่บดบังแสงแดดคือเนาปราณนับสิบลำ ที่ลอยกระจายเหมือนฝูงอีกาบินพร้อมเพรียงกันแบบไม่เกรงใจแรงลม

        เรียกเสียงฮือฮาและสายตานับไม่ถ้วนจากทั้งบริเวณ

        ท่านเจ้าเมืองซุนต้าชิงหันไปมองฟ้า พร้อมรอยยิ้มที่มุมปากอย่างคนรู้ทัน

        “เอิกเกริกไม่แปลงเปลี่ยน...”

        ลำเนาปราณเหล่านั้นเริ่มทยอยลงจอดอย่างเป็นระเบียบ ตัวอักษรที่ประทับอยู่บนลำเรือเริ่มมองเห็นได้ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

        แน่นอน..

        ตัวอักษร 'ตง' ขนาดใหญ่สีทองอร่ามปรากฏเด่นชัด

        ผมเหลือบมองท่านเจ้าเมืองซุนอีกที..

        เห็นเจ้าตัวหันมามองผมแล้วพูดเสียงเรียบ

        “ไปกันเถิด.. ฉันไม่อยากทนอารมณ์เสียจากพวกคนสกุลนั้น...”

        น้ำเสียงของเขาไม่ได้แรง แต่สายตานั้นบอกหมดว่า 'โดยเฉพาะเอ็งนั่นแหละอ้ายหลิวเจี้ยน อย่าไปมีเรื่อง'

        ซึ่งผมน่ะเหรอ

        แน่นอนว่า 'จะพยายาม' แค่ไม่รับปากว่าจะสำเร็จ

        จากนั้นผม หลินซิน และเหล่าคนตระกูลซุนก็พากันเดินผ่านประตูสำหรับแขกผู้ทรงเกียรติ

        โดยมีท้องฟ้าข้างหลังยังแน่นขนัดไปด้วยเนาปราณที่มีกลิ่นอายเย่อหยิ่งจนอยากเอาผ้ามาปิดจมูก