ตอนที่ 14 สร้างความวุ่นวาย (2)
ท่านย่าเป็นคนให้นางกับท่านแม่ตามไปแต่นางจะปัดความผิดให้ท่านย่าก็ไม่ได้ นั่นเป็นเพราะนางอยากตามไปเองนางไม่รักษากฎระเบียบ หรือไม่ก็นางจงใจทำผิดทั้งที่รู้อยู่แล้ว...
เมื่อก่อนอู่เย่ว์เป็นคนที่ถูกยั่วโมโหได้ง่ายที่สุดทำอะไรก็ไม่ผ่านสมอง ทำไมอยู่ๆ ถึงฉลาดขึ้นมาได้ขนาดนี้
นางนิ่งไปเล็กน้อยไม่จำเป็นต้องปะทะคารมเอาชนะกันเพื่อให้อู่เย่ว์มาจับจุดอ่อนของนางจนกัดไม่ปล่อยได้อีกอย่างไรเสียนางก็บรรลุวัตถุประสงค์แล้ว ในสวนมีคนเดินผ่านไปมามากมายทุกคนต่างเห็นพวกนางยืนเถียงกันอยู่ตรงนี้ อีกสักพักนางก็เรียกความเห็นใจกลับมาได้แล้ว
“พี่หญิงใหญ่พูดเช่นนี้ข้าถึงเพิ่งพบว่าตัวเองทำผิดมากอีกเดี๋ยวข้าจะไปขอรับโทษจากท่านย่าต่อไปข้าจะจดจำคำสั่งสอนของพี่หญิงใหญ่ให้ขึ้นใจ จะได้ไม่ทำผิดอีก” นางก้มหน้าลงอย่างอ่อนน้อม
หากเป็นเมื่อก่อนอู่เย่ว์คงคิดว่าอู่เวยกลัวนางแล้วจริงๆ ทว่านางรู้จักอู่เวยดีเกินไปวันนี้นางสั่งสอนอู่เวยต่อหน้าคนมากมาย อู่เวยก้มหน้าเชื่อฟังแต่โดยดี คิดๆ ดูแล้วคงต้องมีแผนอีกแน่
“พี่หญิงใหญ่จะไปหาท่านแม่ที่เรือนเฉาอวี่หรือก่อนหน้านี้ได้ยินบ่าวรับใช้บอกว่าตอนกลางคืนท่านแม่หลับไม่สบายสักเท่าไร ข้าทำถุงหอมเอาไว้ข้างในมีสมุนไพรที่ช่วยให้จิตใจสงบ กำลังจะไปหาท่านแม่พอดี”
รู้อยู่แล้วว่าอู่เวยไม่อยากไปที่เรือนของท่านแม่นางที่สุดอู่เย่ว์จำได้ว่า เมื่อชาติก่อนอู่เวยก็หาข้ออ้างตามนางไป พอดีกับที่สาวใช้ที่จะเอายาไปให้ท่านแม่พลาดทำยาหกใส่ตัวนางจนสภาพนางเลอะเทอะนางจึงโมโหยกใหญ่ ทว่าอู่เวยกลับคุกเข่าลงด้วยท่าทีหวาดกลัวเพื่อขอร้องแทนสาวใช้คนนั้นเป็นถึงคุณหนูบุตรสาวในอนุกลับคุกเข่าต่อหน้านางเพื่อสาวใช้คนเดียว เมื่อชาติที่แล้วอู่เย่ว์ยังหัวเราะเยาะนางที่ไม่คำนึงถึงสถานะของตัวเองจนกระทั่งไฉ่เหมยสาวใช้ของอู่เวยพาฮูหยินผู้เฒ่ามาปรากฏตัวที่เรือนเฉาหน่วนนางถึงได้รู้ว่าความขัดแย้งที่เกิดขึ้นในสวนโดยบังเอิญนั้น แท้จริงแล้วเป็นแผนการที่อู่เวยวางไว้เสียดิบดี
พอสาวใช้คนนั้นเห็นฮูหยินผู้เฒ่าก็กลับคำบอกว่าอู่เย่ว์เป็นคนสั่งจงใจให้ยาหกใส่ตัวนาง จากนั้นค่อยโยนความผิดให้คุณหนูรอง สาวใช้คนนั้นทนเห็นคุณหนูรองถูกรังแกไม่ได้ถึงได้พูดความจริงออกมาฮูหยินผู้เฒ่าย่อมโมโหยกใหญ่เท่าที่นางจำได้ท่านแม่ของนางต้องลงจากเตียงออกมาทั้งที่ป่วยอยู่ คนที่สูงส่งปานนั้นเป็นครั้งแรกที่ยอมก้มหัวเพื่อขอร้องต่อหน้าฮูหยินผู้เฒ่าทว่าฮูหยินผู้เฒ่ากลับไม่รับน้ำใจ อีกทั้งยังตำหนิท่านแม่ที่ไม่เชื่อนาง
วางแผนใส่ร้ายนางอย่างนั้นรึ ได้ต้องให้ลิ้มรสความขมขื่นด้วยตัวเองดูบ้าง
ตอนที่ 14 สร้างความวุ่นวาย (2)
อู่เย่ว์หรี่ตาลงเล็กน้อย มองอู่เวยด้วยสายตาเย็นชา“เจ้าช่างมีน้ำใจนัก พอดีเลยเมื่อครู่ท่านย่าอนุญาตให้ข้าช่วยท่านแม่ดูแลเรือนเฉาอวี่แล้ว เจ้าไปด้วยกันกับข้าข้าก็มีบางอย่างจะสั่งเหมือนกัน”
คำพูดนี้ดั่งมีก้อนหินมากระทบทะเลสาบภายในใจของอู่เวยก่อเกิดเป็นคลื่นปั่นป่วนอยู่ในหัวใจของนาง ข่าวนี้ทำให้นางมึนหัวจนแทบระเบิดไม่รู้ว่าอู่เย่ว์จงใจพูดข่มขู่นางหรือว่าเป็นเรื่องจริงชั่วขณะนั้นนางไม่รู้ว่าต้องโต้กลับอย่างไร
หลังจากที่พวกนางออกมาจากห้องโถงหมิงหรงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ทำไมพออู่เย่ว์กลับมาก็ได้อำนาจดูแลเรือนเฉาอวี่ไปอยู่ในมือ...
อู่เวยเงยหน้า ปะทะเข้ากับสายตาเย็นชาของอู่เย่ว์พอดีรู้สึกเย็นวาบไปทั้งหลังอย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุ นางรีบขานรับ “ได้เจ้าค่ะ”
เมื่อเดินผ่านเรือนหลักไป เรือนที่กว้างขวางสวยงามที่สุดทางด้านตะวันออกก็คือเรือนเฉาอวี่เรือนเฉาอวี่ประกอบด้วยเรือนน้อยใหญ่มากมาย จ้าวซูเฉี่ยวอยู่ที่เรือนเฉาเซียงท่านแม่ของอู่เย่ว์พักอยู่เรือนเฉาหน่วนอู่เฉินน้องชายของนางพักอยู่ที่เรือนเฉาจวิ้นด้านนอกของเรือนเฉาอวี่
ทางด้านไฉ่เหมยหลังจากได้รับคำสั่งของอู่เวยก็รีบไปรายงานที่ห้องโถงหมิงหรงแล้ว
อู่เวยเข้าออกเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าบ่อยครั้งอวิ๋นไฉ่กับไฉ่เหมยย่อมคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เวลานี้เห็นสีหน้าของนางดูแย่มากไฉ่เหมยรีบรายงาน “อวิ๋นไฉ่กูกู แย่แล้วเมื่อครู่คุณหนูรองของข้าล่วงเกินคุณหนูใหญ่ที่ในสวนตอนนี้คุณหนูใหญ่จะพานางไปที่เรือนเฉาหน่วน ไม่รู้ว่าต้องการลงโทษนางอย่างไรท่านรีบบอกให้ฮูหยินผู้เฒ่าไปช่วยนางเร็วเข้า”
อวิ๋นไฉ่สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีกำลังจะรีบเข้าไปรายงานทันใดนั้นก็เห็นถงซินสาวใช้ของอู่เย่ว์เดินเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน “อวิ๋นไฉ่กูกูไฉ่เหมยพูดโกหก เมื่อครู่คุณหนูใหญ่ของข้าเจอคุณหนูรองในสวนพูดสั่งสอนคุณหนูรองไปเล็กน้อยคนที่เดินผ่านไปมาในสวนมีอยู่ไม่น้อยต่างก็ได้ยินกันหมด ไม่ได้ข่มเหงอะไรเลยสักนิดข้าไม่รู้ว่าไฉ่เหมยรีบมาฟ้องฮูหยินผู้เฒ่าแบบนี้เพื่ออะไร แต่คุณหนูใหญ่ของข้าไม่ใช่คนที่ใส่ร้ายใครส่งเดชรบกวนกูกูเข้าไปแจ้งหน่อยว่าขอให้ข้ากับไฉ่เหมยเข้าไปพูดต่อหน้า”
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/0bbbc3b1cc93fc7757bd93c032d45e97