[จบ] ย้อนไปยุค 70 เป็นสาวสุดสวยให้อดีตสามีเสียดายเล่น

บทที่ 6 หญิงสาวตัวเล็ก ๆ ไม่กลัวเขา

ฐานทัพอยู่ห่างจากหมู่บ้านซานชาประมาณหนึ่งกิโลเมตร ก่อนออกจากบ้าน เหวินหน่วนเดินไปที่ห้องครัวหยิบเอาหมั่นโถวสองลูกไปกินระหว่างทาง

วันนี้เธอไม่ได้ใส่เสื้อคลุมสีดําของเมื่อวานเพราะมันน่าเกลียดมาก แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากค้นตู้เสื้อผ้าของตัวเองเป็๲เวลานาน เหวินหน่วนก็เกือบจะร้องไห้

ไม่มีเสื้อผ้าดี ๆ สักชิ้นเดียว

ขณะเหวินหน่วนเดินออกจากบ้าน เหวินเจวียนซึ่งกําลังนอนหลับอยู่บนเตียงก็ตื่นขึ้น เมื่อเห็นว่าเหวิน
หน่วนกําลังจะออกไปเธอก็กลับไปนอนต่อ

หมั่นโถวฝืดคอเสียจนหญิงสาวกลืนมันได้ลำบาก เธอสำลักเล็กน้อย แต่การได้กลับมาเกิดใหม่ ได้สูดอากาศบริสุทธิ์ของชนบท หมั่นโถวไม่น่ากินนี้ก็เหมือนอาหารเลิศรสมีกลิ่นหอม

แม้จะเป็๲เดือนในฤดูหนาวแสนเยือกเย็น แต่ก็มีผู้คนออกมาบนท้องถนนหรือทุ่งนาเพื่อเก็บมูลสัตว์ไปทำปุ๋ย

เหวินหน่วนถอนหายใจและสาวเท้าเดินต่อไป ร่างกายของเธอเริ่มร้อนขึ้นทุกขณะที่เดิน เธอไม่รู้สึกว่าอากาศหนาวเย็นอีกต่อไปแล้ว

เมื่อไปถึงประตูฐานทัพ หญิงสาวเห็นยามทั้งสองที่ด้านข้างของประตู เธอกลัวอีกฝ่ายเล็กน้อย

เมื่อคืนมีหิมะตก จึงมีผู้คนกวาดหิมะอยู่ทั้งสองด้านของถนน เหวินหน่วนมองไปที่คนเ๮๣่า๲ั้๲อย่างอารมณ์ดี ขณะเดินไปที่โรงอาหารขนาดใหญ่

เธอมาเร็วแต่ก็มีคนที่มาเร็วกว่าเธอ

โจวย่าหนีแปลกใจและยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นเหวินหน่วน "เหวินหน่วนทําไมเธอถึงมาที่นี่"

"โอ้" เหวินหน่วนพูดเสียงเบา "มาสมัครงาน"

โจวย่าหนียิ้มและดึงหญิงสาวออกไป "เธอ... เธอไม่ได้ไปดูตัวกับผู้อำนวยการลู่เหรอ? งานเบ็ดเตล็ดแบบนี้ไม่เหมาะกับเธอหรอก"

เหวินหน่วนมองอีกฝ่ายและยิ้ม

โจวย่าหนีหัวเราะ รู้สึกอับอายเล็กน้อย

กัวอันฉินเก่งเ๱ื่๵๹การผูกมิตรกับทุกคนในหมู่บ้านรวมถึงเหวินเฟิงฉี

การรับสมัครงานของโรงอาหารฐานทัพในวันนี้ เกรงว่าจะเป็๲เหวินเฟิงฉีที่บอกโจวย่าหนี

โจวย่าหนีไม่ค่อยทํางานบ้าน การทํางานในโรงอาหารนั้นไม่เหมาะกับเธอจริง ๆ

แต่ที่นี่คือโรงอาหารของฐานทัพ

หากได้งานทำที่นี่จะได้รับชื่อเสียงที่ดี ทุกคนที่ทำงานที่นี่มีโอกาสได้พบกับคนที่ดี

โจวย่าหนีรู้สึกแปลกใจ เพราะตอนที่เหวินเฟิงฉีบอกเ๱ื่๵๹งานนี้กับเธอ เขาสัญญาว่าจะไม่บอกคนอื่น

ต่อให้เขาบอกคนอื่นก็คงไม่เป็๲ไร

แต่เหวินหน่วนคนนี้ทําอาหารเก่งและเธอก็ตั้งใจในการทํางาน

ส่วนโจวย่าหนี พอเธอเรียนจบจากโรงเรียนมัธยมต้นและมัธยมปลาย เธอก็เอาแต่เตร่ไปรอบ ๆ หมู่บ้านจนถึงปัจจุบัน

การทําอาหารหรืองานอะไรก็ตาม เธอไม่รู้อะไรเลย

เดิมทีโจวย่าหนีไม่มั่นใจ แต่เป็๲เพราะเหวินเฟิงฉีและกัวอันฉินรับปากกับเธอว่าจัดการทุกอย่างให้แล้ว เธอจึงมา

นั่นเป็๲เหตุผลที่เธอมาที่นี่๻ั้๹แ๻่เช้าตรู่ เธอเองก็ไม่ได้เรียกเหวินหน่วนให้มาด้วย

แต่ตอนนี้เหวินหน่วนมาที่นี่ โจวย่าหนีเริ่มรู้สึกหมดหวัง

"เหวินหน่วน" โจวย่าหนีดึงเสื้อของเหวินหน่วนอย่างระมัดระวัง "เธอไม่สมัครงานนี้ได้ไหม เพราะงานนี้สําคัญกับฉันมาก"

เธอพูดพลางน้ำตาคลอเบ้า

"งานนี้สําคัญมากสําหรับฉันเช่นกัน” เหวินหน่วนพูดอย่างเขินอายว่า "เธอเป็๲ถึงนักเรียนมัธยมปลาย แต่ฉันเรียนจบแค่ชั้นประถม ฉันไม่สามารถทําอะไรได้อีก นอกจากการทํางานที่ใช้แรงงานแบบนี้"

โจวย่าหนีแทบสําลัก

ในระหว่างทั้งสองพูดคุยกัน คนอีกสองสามคนก็เข้ามา แต่พวกเขาไม่รู้จักกัน

ตอนนั้นเอง มีคนออกมาจากประตูโรงอาหารขนาดใหญ่ เขามองมาที่พวกเธอและพูดว่า "ทําไมมีคนมาสมัครแค่นี้?"

พวกเขาประกาศรับสมัครงานเป็๲เวลานานแล้ว จึงเป็๲ไปไม่ได้ที่จะมีแค่ไม่กี่คนมาสมัคร

"พวกคุณทุกคนเข้ามา” ชายคนนั้นโบกมือให้คนที่มาสมัครเดินเข้าไป "ปกติพวกคุณทําอาหารอะไร พวกคุณซอยมันฝรั่งเป็๲ไหม? "

เหวินหน่วนพยักหน้าพร้อมกับผู้สมัครอีกหลายคน

โจวย่าหนีครุ่นคิดและพยักหน้าตาม

"คุณจะทดสอบโดยให้เราซอยมันฝรั่งเหรอ?" โจวย่าหนีถามอย่างอ่อนแรง

"ถ้าคุณบอกว่าคุณซอยมันฝรั่งได้" ชายคนนั้นยิ้ม "ก็ไม่จำเป็๲ต้องทดสอบ"

โจวย่าหนีถอนหายใจโล่งอก

จากนั้นก็ได้ยินชายคนนั้นพูดว่า "เราจะทดสอบโดยให้คุณทอดมันฝรั่งเส้นหนึ่งจาน"

เมื่อได้ยินแบบนั้นโจวย่าหนีรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า

มันฝรั่งเส้นทอด? นี่ไม่เพียงแค่หั่นซอยแต่ยังทอดด้วย!

เธอทำไม่ได้แน่

โจวย่าหนีอดไม่ได้ที่จะมองเหวินหน่วนด้วยความประหม่าเล็กน้อย พลางเดินไปหาอย่างเงียบ ๆ และพูดว่า "เหวินหน่วน เธอต้องช่วยฉันนะ"

มุมปากเหวินหน่วนยิ้มเยาะเย้ย

ช่วยเหรอ?

"เธอจะทำเหมือนกับตอนสอบระดับประถมศึกษาเหรอ ให้ฉันเปลี่ยนกระดาษคำตอบกับเธอเมื่อทำเสร็จอย่างนั้นนะเหรอ?” เหวินหน่วนหยุดพูดและมองไปที่อีกฝ่าย

แม้ว่าเธอสองคนจะมีความสูงเท่ากัน แต่ไม่รู้ว่าทําไมตอนนี้โจวย่าหนีรู้สึกราวกับว่าตัวเธอต่ำกว่าเหวิน-
หน่วน

"ถ้าคราวนี้ฉันหางานทําไม่ได้ แม่จะต้องหักขาฉันทิ้งตอนกลับบ้านไปแน่ ๆ " โจวย่าหนีดึงแขนเสื้อเหวิน-
หน่วนด้วยดวงตาแดงก่ำ "ความสัมพันธ์ของเราดีมาโดยตลอด เธอช่วยฉันได้ไหม"

เธอเคยช่วยหญิงตรงหน้ามาหลายครั้งแล้ว

ส่วนคราวนี้น่ะเหรอ?

เหวินหน่วนยิ้ม

เธอตาบอดแค่ไหนกันนะ ในชีวิตก่อนหน้านี้?

ทุกครั้งที่โจวย่าหนีแสร้งทำตาแดงเช่นนี้ เธอก็จะรีบตกลงตามคําขอของอีกฝ่ายอย่างโง่เขลาทันที

"เธอไม่เข้าใจ" เหวินหน่วนกล่าว "เธอแค่ขาหัก แต่ฉัน...จะไม่มีชีวิตรอด"

หลังจากที่พูดเช่นนั้น เหวินหน่วนไม่รอให้โจวย่าหนีตอบและรีบเดินตามคนที่อยู่ตรงหน้าเธอเข้าไปในโรงอาหารขนาดใหญ่

โจวย่าหนียืนอยู่ข้างหลัง ไม่เข้าใจสิ่งที่เหวินหน่วนพูดเลย แต่เธอเข้าในสิ่งที่อีกฝ่ายจะสื่อ นั่นก็คือเหวิน-
หน่วนจะไม่ช่วยเธอในครั้งนี้

คนน่ารังเกียจ!

เหวินหน่วนเดาได้เลยว่าโจวย่าหนีต้องจ้องเธอตาเขม็งอย่างดุเดือดมากแน่ ๆ 

มุมปากเธอยกขึ้นเล็กน้อย

ทนเก็บความเกลียดเอาไว้แบบนี้ไม่ได้เหรอ?

หลังจากเผชิญกับชะตาชีวิตแบบนั้นมาแล้วเธอทนได้!

เมื่อนึกถึงเ๱ื่๵๹ราวของชีวิตที่แล้ว เหวินหน่วนก็สาวเท้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดก้าวในทันที

ทําไมชายคนนี้ถึงอยู่ที่นี่ได้?

เมื่อเห็นลู่จินฉวน เหวินหน่วนก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงแขนที่แข็งแกร่งและทรงพลังของเขา คําพูดที่นิ่งสงบของชายหนุ่เพียงพอที่จะทําให้เธอมั่นใจก่อนที่เธอจะเสียชีวิต

ดวงตาเหวินหน่วนชุ่มขึ้นอย่างอธิบายไม่ได้

โชคดีที่เธอได้พบเขาอีกครั้ง

ลู่จินฉวนขมวดคิ้วเล็กน้อยและมองไปที่หญิงสาวตัวเล็ก ๆ ที่จู่ ๆ ก็ร้องไห้ด้วยเหตุผลบางอย่าง

หน้าตาของเขาในตอนนี้ขึงขังเกินไป? เลยทำให้สาวน้อยคนนี้กลัว?

หลายคนที่อยู่ด้านหลังลู่จินฉวนมองหน้ากันอย่างสนุกสนาน

หญิงสาวตัวน้อยถึงกับร้องไห้ออกมาเพราะความกลัวเพียงแค่มองหน้าของชายหนุ่มโดยตรง

ลู่จินฉวน "..."

เขาถอนสายตาของเขากลับ เธอกลัวว่าเขาจะเอาคืนเธอเพราะเธออาเจียนใส่เขาในวันนั้นเหรอ?

ช่างเป็๲ผู้หญิงที่บอบบางจริง ๆ

แม้ว่าเขาจะเป็๲คนรักความสะอาด แต่เขาไม่ใช่คนชอบหาเ๱ื่๵๹ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แบบเธอ

"คุณอา... คุณอา "

ในขณะที่เขายกเท้าขึ้นเตรียมที่จะจากไป ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียง

คุณอา?

ลู่จินฉวนเงียบไปและทําอะไรไม่ถูกเมื่อมองลงไปที่หญิงสาวที่เรียกเขาว่าอา

"คุณอา... คุณอา" หญิงสาวตัวเล็ก ๆ พูดอย่างจริงจัง "ขอบคุณที่ช่วยฉันไว้คราวที่แล้ว คุณอาเป็๲คนดีมาก ๆ เลย"

ลู่จินฉวนถึงกับตกตะลึงที่จุ่ ๆ ก็ได้กลายเป็๲คนดีเสียอย่างนั้น

คนดี?

เขาไม่ใช่คนดี

สิ่งที่ทำให้เขางุนงงมากขึ้นคือดวงตาที่ไว้วางใจและพึ่งพาได้ของเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ

ลู่จินฉวนมั่นใจว่าในดวงตาของอีกฝ่ายไม่มีความกลัวใด ๆ อยู่ในนั้น

หญิงสาวตัวเล็ก ๆ คนนี้ไม่กลัวเขา!