ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเขาดูมันจะผิดพลาดไปเสียหมดไม่มีอะไรเลย นับแต่วันที่เบ็คกี้ตายลง...รีเบคก้าผู้แสนสวย รีเบคก้าภรรยาผู้แสนดีทุกสิ่งทุกอย่างมันเลวร้ายไปเสียทั้งนั้น นับแต่วันที่เธอจากไป
ความกลัดกลุ้มที่เกิดขึ้นในยามนี้ทําให้ดอจเกอตี้ต้องคว้าเหล้ากรอกใส่ปากและตอนนั้นเองที่สายตาของเขาเหลือบมองไปทางจอโทรทัศน์
“ในการเลียนแบบการลอบสังหารประธานาธิบดีเรแกน...”เสียงทอม โบรคอว์ กําลังกล่าวอยู่ “เป็ผลให้วุฒิสมาชิกแดน เมลเชอร์จากนิวยอร์คได้รับาเ็ และยังมีเ้าหน้าที่ตำรวจอีกคนหนึ่งถูกยิงตามไปด้วย เคลลี่ดักลาส จะรายงานรายละเอียดของข่าวจากนิวยอร์คให้ท่านได้ทราบต่อไป”
แล้วภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนจอโทรทัศน์นั้นภาพของเธอสว่างอยู่ในท่ามกลางแสงไปตรงทางเข้าฉุกเฉินของโรงพยาบาลทั้งสีหน้าท่าทางที่บ่งบอกถึงความแคล่วคล่องกระฉับกระเฉงนั้น เรียกความสนใจของดอจเกอตี้อย่างมาก
เขาลดสายตาลงเมื่อเธอเริ่มบรรยายเหตุการณ์
“ขอบคุณค่ะทอม...สําหรับตอนนี้เหตุการณ์ที่กําลังดําเนินอยู่คือ ท่านวุฒิสมาชิกแดน เมลเชอร์ได้ถูกนําตัวเข้าไปในห้องผ่าตัดแล้วนะคะเนื่องจากถูกยิงเข้าตรงหน้าอกอย่างน้อยหนึ่งนัด อาการค่อนข้างสาหัส...”
ทันทีที่ได้ยินเสียงเขาก็เงยหน้าขึ้นจากแก้วเหล้าน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มนวลบ่งบอกถึงความมีอำนาจอยู่ในตัว จะเป็ใครอื่นไปไม่ได้เขารู้ดี...รู้จักเสียงนี้ดีเท่า ๆ กับเสียงของตัวเอง มันจะต้องเป็เธออย่างแน่นอน
แต่ขณะนี้ภาพของเธอไม่ได้ปรากฏอยู่บนจออีกต่อไป มันเปลี่ยนเป็ภาพของผู้ชายวัยกลางคนที่ก้าวลงมาจากรถเก๋งสีดําส่งยิ้มและโบกมือผ่านกล้องไม่สนใจกับเสียงะโด้วยความไม่พอใจของผู้คนที่ยืนมุงอยู่ตรงรั้วกั้นจะมีก็แต่เพียงเสียงของเธอเท่านั้นที่กำลังบรรยายภาพอยู่
“นับแต่ได้รับการเลือกตั้งเป็วัฒิสมาชิกเมื่อสองปีที่ผ่านมาแดน เมลเชอร์ ดูจะเป็เป้าหมายของฝ่ายตรงข้ามมาโดยตลอดเขายืนหยัดต่อสู้เพื่อสิทธิมนุษยชนและความไม่เป็ธรรมต่าง ๆ ในสังคมซึ่งแน่นอนที่เท่ากับเป็การสร้างศัตรูมากขึ้น และเมื่อมาถึงจุดนี้ความมุ่งร้ายดังกล่าวก็ได้กลายเป็ความรุนแรงอย่างที่ทุกคนไม่คาดคิดมาก่อน
เสียงพูดของเธอต้องหยุดลงเมื่อเสียงผู้คนที่ยืนมุงดูเหตุการณ์อยู่เบื้องหน้าทางเข้าของโรงพยาบาละโกึกก้องขึ้น
“ฆาตกร...ฆาตกร...”
ภาพเหตุการณ์ที่ติดตามมาเต็มไปด้วยความสับสนวุ่นวาย ผู้ช่วยคนหนึ่งคว้าร่างของวุฒิสมาชิกผู้กำลังจะล้มลงตำรวจคนหนึ่งล้มลงกับพื้นดิน ผู้คนที่มารอต้อนรับบ้างก็ะโบ้างก็กรีดร้องด้วยความตระหนกใ ใครบางคนคว้าแขนผู้หญิงคนหนึ่งไว้และตํารวจอีกคนหนึ่งก็กระโจนเข้ามารวบตัวล้มลงไปบนพื้นดินด้วยกันทั้งคู่
หลังจากนั้นก็ติดตามมาด้วยภาพวุฒิสมาชิกผู้ได้รับาเ็สาหัสเืสาดกระเซ็นอยู่บนหน้าอกชุ่มโชกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่เขาสวมใส่ไว้แล้วก็ตัดไปเป็ภาพตอนที่เขาถูกนําตัวเข้าไปในรถพยาบาล
กล้องกลับมายังหญิงสาวผู้มีนามว่า เคลลี่ ดักลาสอีกครั้ง
“รายงานล่าสุดที่เราเพิ่งได้รับมาเดี๋ยวนี้เองแจ้งว่าเ้าหน้าที่ตํารวจที่ถูกยิงได้เสียชีวิต เพราะทนพิษาแไม่ไหวแล้วขณะนี้เ้าหน้าที่ตํารวจได้คุมตัวคนร้าย ซึ่งเป็ผู้หญิงไว้อย่างแ่ายังไม่มีการเปิดเผยว่าเธอเป็ใครมาจากไหนนะคะ...”เธอหยุดเว้นระยะเล็กน้อยก่อนจะกล่าวว่า “เคลลี่ ดักลาส แห่งเคเอ็นบีซี.รายงานจากนิวยอร์ค”
ดอจเกอตี้ขมวดคิ้วย่น หน้าตาของเธอดูจะไม่เหมือนคนเดิมแต่เขาก็จําเรือนผมสีน้ำตาลปนแดง จำดวงตาคู่สีเขียวขาบคู่นั้นได้อย่างแม่นยำและยังเสียงพูดนั่นเล่า มันทําให้เขาแน่ใจว่าไม่ผิดคนแน่เวลาสิบปีที่ผ่านไปดูเธอจะเปลี่ยนไปมาก แถมยังเปลี่ยนชื่อเสียงเสียใหม่ด้วยโดยใช้นามสกุลของมารดา แต่น้ำเสียงมิได้เปลี่ยน มันคือเธอนั่นเองไม่มีทางเป็คนอื่นได้แน่
เขาจับตามองภาพบนจอโทรทัศน์ซึ่งขณะนี้กําลังโฆษณากาแฟแม็กซเวลล์อยู่ ได้ยินเสียงฟิพพ์พูดกับบิ๊กเอ็ดดี้ว่า
“เขาเรียกพวกนั้นว่าผู้สื่อข่าวแต่มันไม่มีทางที่จะมาเทียบกับนักข่าวหนังสือพิมพ์ได้หรอก”
“ภาพที่เห็นกันชัด ๆยังงี้มันดีกว่าข่าวในหนังสือพิมพ์เป็ไหน ๆ” บิ๊ก เอ็ดดี้ แสดงความเห็น
“มันก็แค่บางเื่เท่านั้นละน่า”ฟิพพ์พูดอย่างไม่พอใจ “พรรค์นี้มันจะมีอะไร เอาคนหน้าตาสวย ๆ มายืนอยู่หน้ากล้องแกล้งทําว่าตัวเองเป็นักข่าว แถมยังได้เงินเดือนแพง ๆ อีกด้วย ไม่เข้าท่า”
เลน ดอจเกอตี้มิได้สนใจที่จะรับฟังคําพูดนั้นเท่าไรนัก เขากําลังเกิดความสับสนอยู่ในใจเอื้อมมือไปหยิบแก้วเหล้า แต่แล้วก็วางลงขณะนี้เขา้าเวลาสําหรับใช้ความคิด...
เคลลี่ยังคงยืนอยู่ในที่เดิมจนเมื่อได้รับสัญญาณว่าการถ่ายทอดเสร็จสิ้นลงโดยสมบูรณ์แสงไฟที่สาดส่องตรงมาที่ร่างดับวูบลงแล้ว เธอจึงได้ลดไมโครโฟนที่ถืออยู่ลงแววแห่งความพึงพอใจในความสําเร็จของงานอีกชิ้นหนึ่งฉายชัดอยู่ในดวงตา รอยยิ้มอ่อนๆ ฉาบอยู่บนเรียวปาก
แบรด ซอมเมอร์ ผู้ผลิตรายการก้าวลงจากรถถ่ายทอดเขาเป็ผู้ชายวัยสามสิบ สวมกางเกงสีกากีกับเสื้อเชิ้ตแขนสั้นลายทางเนื่องจากอากาศในยามค่ำคืนของเดือนสิงหาคมยังร้อนระอุอบอ้าว ส่วนเคลลี่นั้นเนื่องจากยังไม่หายจากความตื่นเต้น ในการรายงานข่าวดังกล่าวเธอจึงไม่รู้สึกอะไรกับความร้อนของอากาศ
แบรดชูนิ้วหัวแม่มือขึ้นเป็สัญญาณให้กับเคลลี่และทีมงาน
“เราถ่ายทอดผ่านเครือข่ายไปเวสต์ โค้สท์เรียบร้อย” สีหน้าของเขาบอกความภูมิใจในความรวดเร็วของการเสนอข่าวเนื่องจากเวลาแตกต่างกันอยู่ถึงสามชั่วโมง
“เรียบร้อย”เคลลี่ยิ้มกว้างกับเพื่อนร่วมงานทั้งสอง “ถ้าอยู่ไอโอว่าบ้านเก่าของฉันละก้อเราเรียกการทํางานแบบนี้ว่า...เดินในไร่ข้าวโพด” เธอหลิ่วตาให้อย่างขบขัน
“ช่าย น่าเสียดายที่ไม่ได้ส่งไปทั่วประเทศ” โรรี่ทับบ์ ผู้ชายวัยสี่สิบ รูปร่างล่ำสัน ศีรษะล้าน ลดกล้องลงจากไหล่เอาวางลง
“ผมว่าผู้หญิงคนนั้นคํานวณเวลาผิดไปหน่อย”ลาร์รี่ มาคลอสกี้ ผู้กํากับเสียงแสดงความเห็นขึ้นมาบ้าง
โรรี่หน้าแดงขึ้นมาทันทีรู้ดีว่าคําพูดของเขาที่กล่าวออกไปด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์นั้นมันทําให้ดูคล้ายกับว่าเขาไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครั้งนี้ทั้งที่มีเ้าหน้าที่ตํารวจคนหนึ่งต้องเสียชีวิตลง และวุฒิสมาชิกยังได้รับาเ็สาหัสอีกด้วยความรู้สึกกับการตั้งตัวเป็กลางนั้นคือจรรยาบรรณอย่างหนึ่งของผู้ที่อยู่ในธุรกิจการข่าวมันเป็หน้าที่ของเขาที่จะต้องบันทึกภาพเหตุการณ์ทั้งหลายที่เกิดขึ้นโดยจะมีปฏิกิริยาสนองตอบต่อข่าวนั้น ๆ ไม่ได้
“ผมไม่ได้ตั้งใจจะให้มีความหมายยังงั้นหรอก”เขาพูดเป็เชิงแก้ตัว“ที่พูดก็เพราะว่างานทุกชิ้นที่ผมทํายังไม่เคยได้รับการถ่ายทอดไปทั่วประเทศเลยสักครั้งเท่านั้น”
“พรุ่งนี้ก็ยังทำได้นี่” ลาร์รี่ยิ้มกว้างไม่เว้นที่จะทิ่มแทงเพื่อนถ้ามีโอกาส “ที่คุณจะต้องทําก็แค่ภาวนาให้วุฒิสมาชิกตายเท่านั้น”
“คุณเลิกพูดแบบนี้เสียทีได้ไหม”น้ำเสียงของโรรี่บอกความขุ่นเคืองขึ้นมา
“เออ... พูดถึงวุฒิสมาชิกฉันเห็นจะต้องไปดูเสียหน่อยว่า จะมีข่าวอะไรจากห้องผ่าตัดบ้างหรือเปล่า”เคลลี่รีบเอ่ยขึ้น เพราะรู้ว่าเื่จะไม่จบลงง่าย ๆ เพียงแค่นั้น
“ผมไปเอง” แบรด ซอมเมอร์ บอก“คุณพักเหนื่อยก่อนเถอะ ถึงยังไงผมก็ต้องส่งข่าวเข้ามาอยู่แล้วผมว่าตอนนี้เราน่าจะรู้ชื่อผู้หญิงคนนั้นแล้วนะ”
เคลลี่มิได้โต้แย้งแต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้คิดจะพักผ่อนอย่างที่เขาบอกด้วย
“เอากาแฟดําติดมือกลับมาด้วยนะแบรด”เธอร้องตามหลัง
“แล้วก็อย่าลืมพิซซ่าล่ะ”โรรี่เสริมด้วยน้ำเสียงปนหัวเราะ ส่วนลาร์รี่ก็ป้องปากะโตามหลังไปด้วยอีกคน
“ผมขอเบอร์เกอร์กับมันฝรั่งทอดกรอบนะเอาช็อคโคแล็ต เชค ด้วย”
เคลลี่รู้สึกท้องร้องด้วยความหิวแต่แสร้งทำเป็ไม่สนใจ มันเป็อะไรบางอย่างที่เธอฝึกตัวเองให้คุ้นชินในธุรกิจที่กล้องโทรทัศน์สามารถทําให้คนดูมีน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นได้ถึงสิบปอนด์เช่นนี้การลดอาหารดูจะเป็ความจําเป็สําหรับทุกคน นอกจากบางคนเท่านั้นและเคลลี่ก็มิได้ถูกจัดอยู่ในจํานวนบางคนนั้นด้วย
1K
