ซูหมิงเยว่ : ทะลุมิติมาเป็นยอดหญิงหมอเทวดา [จบ]

        ผ่านไปไม่นาน คนจากสำนักราชการก็มาถึง ด้านหลังยังมีทหารคุ้มกันเมืองหลวงนำทัพโดยโจวถังเซิงมาด้วย

        “ถอยไป ถอยไป” ทหารคุ้มกันพอมาถึงก็จัดการคนที่มามุงดูให้ถอยไปด้านหลัง จากนั้นก็ทำการป้องกันระหว่างกลุ่มคนกับร้านขายผ้าที่ไฟไหม้

        โจวถังเซิงตรวจสอบความรุนแรงของไฟไหม้ด้วยใบหน้าเคร่งเครียดอยู่ครู่หนึ่ง ดูจากสภาพคงไม่อาจช่วยได้แล้วถึงจะดับไฟได้แล้ว แต่ร้านขายผ้าก็คงเหลือแค่เสาเปล่าๆ ไฟรุนแรงขนาดนี้ไม่แน่ว่าจะทำให้คนตายด้วย

        สายตาของโจวถังเซิงกวาดมองไปยังประชาชนที่มาดูไฟไหม้อยู่วงนอกก่อนจะถาม“ด้านในร้านขายผ้ายังมีคนอยู่หรือไม่?”

        “ไม่มี” หนึ่งในนั้นตอบ “ร้านขายผ้านี้เดิมทีเป็นของเถ้าแก่หวังซวิน แต่เถ้าแก่ปิดร้านมาหลายวันแล้ว”

        โจวถังเซิงไม่ได้พูดอะไรอีก

        ไฟไหม้ในครั้งนี้ไหม้ยาวถึงสองชั่วยาม เปลวไฟสูงเฉียดฟ้าค่อยๆ มอดดับลง ตรงหน้าทุกคนเหลือเพียงแค่เศษซากที่ยุ่งเหยิง

        จนกระทั่งควันและความร้อนสลายไปได้พอสมควรแล้ว โจวถังเซิงถึงได้สั่งให้ลูกน้องดำเนินการตรวจสอบด้านในว่ามีอะไรบ้างส่วนซูหมิงเยว่ก็พาเสี่ยวอวี่กับหวังซวินที่ยืนอยู่ด้านหลังกลุ่มคนมองดูสถานการณ์ทั้งหมดอย่างมั่นใจ

        ในตอนนี้เอง ภายในร้านขายผ้าที่ถูกเผาจนสภาพเละเทะจนดูไม่ได้ทหารคุ้มกันเมืองหลวงที่เพิ่งเข้าไปตรวจสอบก็ร้องเสียงตกใจออกมา “ใต้เท้ามีเรื่องขอรับ!”

        ทุกคนต่างถูกเสียงนั้นดึงความสนใจไป ในตอนนั้นต่างยื่นคอมองไปทางด้านหน้าอย่างอยากรู้อยากเห็น

        โจวถังเซิงขมวดคิ้วเดินไปด้านหน้าสองก้าว แต่เพราะเศษซากเสาร้านที่ถูกไหม้จนหักลงมาขวางประตูเอาไว้ทำให้มองไม่เห็นสถานการณ์ด้านใน

        “เกิดอะไรขึ้น?” คนที่อยู่ด้านในไม่ได้ตอบแต่เพียงครู่เดียวก็มีสองคนยกของที่ไหม้เกรียมเดินออกมา

        สีหน้าของทหารทั้งสองไม่ค่อยดีเท่าไร พวกเขายกของสิ่งนั้นออกมาแล้วโยนไปที่ว่างหน้าประตู

        ทุกคนต่างมองก้อนดำไหม้เกรียมบนพื้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลายคนที่อยู่ใกล้ก็ได้กลิ่นไหม้ของเนื้อลอยออกมา

        ทุกคนถึงได้ค่อยๆ รู้ตัวว่าก้อนดำที่อยู่บนพื้นนั้นคืออะไรในตอนนั้นสีหน้าของทุกคนก็เปลี่ยนไปมีหลายคนที่จิตใจอ่อนแอรับเรื่องพวกนี้ได้ยากก็จะจับตัวคนด้านข้างแล้วอาเจียนออกมา

        ไม่ผิด ก้อนบนพื้นนั้นไม่ใช่สิ่งอื่นใด แต่เป็นศพคนตาย

        ดูจากสภาพคงไม่อาจนับว่าเป็นคนได้แล้ว ร่างกายหงิกงอเข้าหากันดูแล้วน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก

        สีหน้าของโจวถังเซิงดำทะมึน เขามองก้อนบนพื้นแล้วเดินถอยหลังไปสองก้าวด้วยใบหน้าเรียบเฉยก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดปากและจมูกของตัวเอง

        สีหน้าขององครักษ์ทั้งสองคนเองก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน “ใต้เท้าพวกเราพบศพถูกไฟไหม้หนึ่งศพขอรับ”

        “แล้วพบอย่างอื่นอีกหรือไม่?”

        “ไม่ขอรับ”

        “ร้านนี้ปิดมาหลายวันแล้วไม่ใช่หรือ เหตุใดด้านในถึงยังมีคนอยู่?”

        ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา ไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้น

        โจวถังเซิงสะบัดแขนเสื้อตัวเองอย่างแรงเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ในเขตที่เขาดูแล ยุ่งยากมากจริงๆ

        ในตอนนี้เองมีคนคนหนึ่งเบียดมาจากด้านหลังกลุ่มคนที่มามุงดูคนคนนั้นเบิกตาโต ดวงตาเหมือนกับพบอะไรเข้าจึงสาวเท้าเดินมาข้างหน้า

        “ทำอะไรน่ะ?” โจวถังเซิงหันกลับไปมองเขา

        คนคนนั้นไม่พูดไม่จา แต่ดูจากเสื้อผ้าแล้วก็มองออกว่าคงจะเป็นพ่อค้าที่ทำการค้าขายคนหนึ่งเขาใช้มือปิดจมูกแล้วเดินเข้ามาก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าศพ หลังจากแยกแยะอยู่นานถึงได้ร้องออกมาอย่างตกใจ“หวังซวิน เหตุใดถึงเป็นเขาไปได้?”

        ขณะเดียวกัน ตอนที่เขาพูดคำว่าหวังซวินออกมาหวังซวินที่ยืนอยู่ข้างซูหมิงเยว่ด้านหลังกลุ่มคนก็ถึงกับตัวแข็งทื่อแล้วเดินหน้าไปดูทันที

        โจวถังเซิงขมวดคิ้วเข้าหากันมองพ่อค้าคนนั้น “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

        คนคนนั้นยืนขึ้นแล้วถอยหลังไปหลายก้าว เขาชี้นิ้วไปที่คอของศพ “ใต้เท้าท่านดูแม่กุญแจอายุยืนที่คอของเขาสิขอรับ”

        โจวถังเซิงขมวดคิ้วแน่นแล้วมองอย่างละเอียด เขาถึงได้เห็นว่าที่คอของศพที่ไหม้เกรียมห้อแม่กุญแจอายุยืนอยู่อันหนึ่งเป็นเพราะศพถูกเผาจนไหม้เกรียมจึงทำให้น้ำมันเหลืองบนตัวศพไปติดที่แม่กุญแจถึงได้หาพบยาก

        ริมฝีปากพ่อค้าคนนั้นยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าแปะคำว่าไม่อยากจะเชื่อเอาไว้“ครอบครัวของข้านั้นทำร้านเสื้อผ้าสำเร็จรูปและทำธุรกิจกับเถ้าแก่หวังอยู่ตลอดความสัมพันธ์จึงไม่เลวเลย เขาเคยให้ข้าดูแม่กุญแจอายุยืนของเขามาก่อน ข้าถึงจำได้ก่อนหน้านี้เขาก็หายตัวไป เหตุใดตอนนี้ถึงได้ขังตัวเองอยู่ในร้านขายผ้ากัน”

        หลายคนพอได้ฟังคำพูดของเขาก็ต่างพากันว้าวุ่นเสียงพูดคุยกันของกลุ่มคนก็เริ่มดังขึ้นมา

        โจวถังเซิงได้ยินพ่อค้าคนนั้นพูดจบ ผ่านไปครู่หนึ่งก็โบกมือ “เอาล่ะข้ารู้แล้ว”

        หลังจากพ่อค้าถอยไปด้านหลังกลุ่มคนอีกครั้ง โจวถังเซิงก็สั่งให้คนยกศพไป จากนั้นก็หันไปพูดกับกลุ่มคนที่มายืนดูเสียงดัง“เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายไปได้ เรื่องหลังจากนี้ถึงตอนนั้นพวกเราจะมาตรวจสอบให้ชัดเจนอีกที”

        เมื่อเห็นว่าเรื่องสนุกจบลงแล้ว กลุ่มคนก็พากันแยกย้ายกลับไปกันคนละทาง

        “ไปกันเถิด” ซูหมิงเยว่ดูพอแล้วก็เอ่ยปากเสียงเรียบ “จัดการธุระเสร็จแล้ว”

        หวังซวินยังคงตกตะลึงอยู่ พอได้ยินคำพูดนี้ของซูหมิงเยว่ก็ได้สติกลับมาแล้วตามนางแฝงตัวในหมู่ผู้คนออกไป

        เขาไม่ได้โง่ เขารู้ว่าเรื่องทั้งหมดตรงหน้าเมื่อครู่ล้วนเป็นสิ่งที่ซูหมิงเยว่สั่งการออกมานี่เป็นการแกล้งตายที่นางพูดถึง

        ในหัวของหวังซวินตอนนี้ยุ่งเหยิงไปหมดไม่รู้ว่าควรจะตกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้ดี หรือควรจะนับถือซูหมิงเยว่ที่วางแผนได้รอบคอบขนาดนี้

        เสี่ยวอวี่ทำท่าอยากจะพูดแต่ก็ไม่พูดอยู่นานเมื่อทนไม่ไหวถึงได้เอ่ยปากออกมา​ “เมื่อครู่ทั้งหมดล้วนเป็นแผนของคุณหนูหรือเจ้าคะ?”

        ซูหมิงเยว่มองนางด้วยใบหน้ายากจะคาดเดา “เช่นนั้นจะเป็นใครไปได้อีกล่ะ?”

        เสี่ยวอวี่นึกถึงสภาพไหม้จนจำรูปร่างเดิมไม่ได้เมื่อครู่แล้วก็รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมา“คุณหนู ศพนั่นคืออะไรเจ้าคะ?”

        “นั่นเป็นศพที่ข้าให้เสี่ยวหยวนไปหามาจากหลุมศพไร้ญาติ”

        ทั้งสองคนตกสู่ความเงียบ

        หลังจากทั้งสามคนเดินตามกลุ่มคนออกมาได้สักพัก ซูหมิงเยว่ก็พาพวกเขาเลี้ยวไปในตรอกที่ไม่มีคน

        “คุณหนู”

        หนิงหยวนเดินออกมาจากมุมกำแพงด้านหน้าที่หนึ่ง

        “เป็นอย่างไรบ้าง ไม่มีใครจับได้ใช่หรือไม่”

        หนิงหยวนหัวเราะแหะๆ “วางใจเถิด คุณหนู ข้าเข้าไปทางด้านหลังร้านไม่มีใครพบขอรับ”