ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

สินค้าจากต่างแคว้น

           ตอนนี้ชิงเถาหนีออกมาเดินตลาดคนเดียวแต่ตลาดที่นางมาเดินมิใช่ตลาดที่ตั้งของร้านแต่อย่างไร นางขับรถม้ามาเองจนถึงตลาดใหญ่ตรงกลางเมืองหลวงนางได้ยินมาว่ามีกองคาระวานของพ่อค้าจากต่างเมืองนำสินค้าต่างๆมากมายทั้งในแคว้นและต่างแค้วนมาขายกันซึ่งนางจะพลาดได้อย่างไรล่ะก็ต้องมาเดินชมจับจ่ายเงินให้ได้ของติดไม้ติดมือกลับไปอย่างไม่ต้องสงสัย

           เมื่อถึงตลาดที่พ่อค้าต่างเมืองมาวางขายของแล้วนางก็ออกเดินดูสินค้าทันที สินค้าที่พ่อค้านำมาขายมีทั้งข้าวของเครื่องใช้ในบ้านอาหารการกิน อาหารแห้งต่างๆ ไปจนถึงต้นไม้และเมล็ดพันธุ์ต่างๆ ซึ่งสิ่งท้ายๆนี่ล่ะที่นางให้ความสนใจเป็นอย่างมา ยิ่งว่ามาตากต่างเมืองต่างแคว้นยิ่งน่าสนใจเข้าไปใหญ่เชียว

“นี่โคมอะไรหรือเจ้าคะ”ชิงเถาถามพ่อค้าผู้หนึ่ง ร้านของเขาเต็มไปด้วยโคมไฟหลายชนิดแต่มีโคมชนิดหนึ่งอยู่หน้าร้านที่มันสามารถลอยอยู่สูงจากพื้นได้ทั้งๆที่ไม่ได้แขวนไว้และมันก็ไม่ได้ลอยหนีไปไหนด้วยยังคงอยู่ที่หน้าร้านให้ลูกค้าสนใจเช่นนี้

“โคมนี่ชื่อว่าโคมนำทางถ้าคุณหนูซื้อไปใช้งานมิต้องจับให้เมื่อยมือแต่อย่างไรเพียงปลดปล่อยพลังเข้าไปกระตุ้นโคมเพียงน้อยนิดมันก็สามารถลอยอยู่ได้เองแล้วจะตามตัวผู้ใช้ไปตลอดทาง”พ่อค้าผู้นี้แนะนำสินค้าของเขากับชิงเถาอย่างถี่ถ้วนวันนี้เขาขายได้หลายอันแล้วแต่นั้นยังไม่พอเพราะเขาขนมันมาขายเยอะนักจึงต้องขายออกให้ได้มากที่สุด

“พลังปราณที่ปล่อยเข้าไปกระตุ้นเพียงเรื่องของให้มันลอยตัวหรือกระตุ้นให้มันติดไฟด้วยเจ้าคะ”ชิงเถานางสนใจอย่างมาก แต่ต้องศึกษาให้ละเอียดเสียก่อนที่จะซื้อไป

“ทำให้มันติดไฟด้วยเมื่อเจ้ากระตุ้นมันจากโคมธรรมที่ไม่ติดไฟก็จะกลายเป็นโคมไฟพร้อมลอยนำทางไปกับเข้า”

“เช่นนั้นก็ดีเจ้าค่ะแล้วเชื่อเพลิงที่ใช้ล่ะเจ้าคะ” นางยังต้องรู้ทุกเรื่องเสียก่อนสิถึงจะซื้อ

“น้ำมันตะเกียงทั่วไปก็ใช้ได้แล้ว”เขาบอกนางออกมาอีกคำ แม่หนูผู้นี้ช่างถามนัก คนผู้อืนเพียงเห็นมันถ้าอยากได้ก็ซื้อทันที

“เช่นนั้นข้าซื้อเจ้าค่ะไม่ทราบว่าราคา” ชิงเถาตอบตกลงออกไปก่อนที่จะถามเรื่องราคา ซึ่งก็ถือว่าแพงใช้ได้แต่นางก็ซื้อมาตั้งห้าอันยังไงมันก็ดูมีประโยชน์ละนะ ก็ของมันต้องมี

“ขอบคุณขอรับคุณหนู”พ่อค้ายืนยิ้มส่งนางเมื่อลูกค้าเดินออกไปแล้ว

           ชิงเถายังออกเดินดูของต่อถือว่าข้าวของที่นำมาขายเยอะมากพอสมควรและวันนี้ก็เป็นวันแรกด้วยสินค้าจึงดูไม่ได้น้อยลงนักเดี๋ยววันหลังนางจะต้องชวนคนอื่นมาเสียแล้ววันนี้รู้สึกผิดนิดหน่อยที่หนีมาเที่ยวคนเดียวแต่ไม่เป็นไรนางจะซื้อไปฝากทุกคนเอง

“แม่หนูเชิญดูเครื่องประดับก่อนไหมร้านข้ามีแต่ของดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ เหมาะกับคุณหนูนัก”แม่ค้าร้านเครื่องประดับที่เห็นชิงเถากำลังเดินผ่านจึงเรียกนางไว้ถึงจะมีลูกค้ายืนเลือกของที่ร้านนางแล้วหลายคน แต่ก็ต้องเรียกไว้เผื่อพลาด นางอาจเป็นลูกค้าคนสำคัญก็เป็นได้

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะหืม”ชิงเถาที่เอ่ยปฏิเสธกำลังจะเดินหนีไปแต่สายตากลับมองไปเห็นเครื่องประดับที่โดดเด่นอันหนึ่งจริงๆ มันมิได้โดดเด่นหรอกสำหรับคนอื่น เพราะเห็นวางอยู่มีชิ้นอื่นวางทับด้วยซ้ำแต่สำหรับนางมันเด่นมากเลยล่ะ

“แม่หนูสนใจชิ้นไหนเชิญๆๆ”แม่ค้าที่เห็นชิงเถาหยุดมองไปชั่วครู่จึงรีบเอ่ยชวนนางให้เข้ามาเลือกของจากร้านนางทันทีซึ่งชิงเถาไม่ได้พูดอะไรแต่เดินเข้ามาดูแล้วทันที นางจับสร้อยเส้นหนึ่งขึ้นมามันมิได้โดดเด่นเลยเพราะตัวสร้อยทำจากเงินมิใช่จากทองเหมือนเครื่องประดับส่วนใหญ่ที่วางขายในร้านมันเป็นเพียงสร้อยเงินที่มีจี้เป็นรูปทรงสวยแปลกตาและยังมีเจ้าเม็ดเล็กๆไม่มีสีส่องแสงแวววาวไปมาล่อแสงอยู่นี้ซึ่งมันนี่แหละดึงดูดสายตานางเจ้าเพชรเม็ดเล็กหลายเม็ดที่ถูกจัดเรียงอย่างสวยงามลงตัวนี้

“สร้อยเส้นนั้นราคามิแพงนักแม่หนูสนใจหรือไม่” แม่ค้าเอ่ยถามนางออกมาเพราะสร้อยเส้นนี้มันมิได้แพงอะไรมากเพียงมีเจ้าเม็ดเล็กๆนี้เท่านั้นทีพอมีราคาแต่ก็เทียบไม่ได้กับเครื่องประดับที่มีสีสันอื่นแต่อย่างไรก็ใช่ล่ะใครๆ ก็อยากเลือกที่มีสีสันสวยงามกันทั้งนั้น

“เท่าไหร่หรือเจ้าคะ”ชิงเถาที่ตัดสินใจได้แล้วว่าจะซื้อ นี่จะเป็นเครื่องประดับชิ้นแรกของนางเชียวนะ

“ไม่แพงๆ 4ตำลึง 1 เฉียนเท่านั้น” แม่ค้าตอบออกมานี่มันชิ้นที่ถูกที่สุดในร้านแล้วนะแม่หนู เจ้าช่างตาดีจริงๆหาที่แย่ที่สุดได้ตั้งแต่เดินเข้ามาในร้าน

“เช่นนั้นข้าซื้อเจ้าค่ะแต่รอข้าเดินเลือกชิ้นอื่นก่อนก็แล้วกัน” ชิงเถาตอบไปก่อนจะเดินดูชิ้นอื่นๆ ในร้านนางอยากจะซื้อไปฝากคนอื่นๆ ด้วย จริงๆพวกพี่สาวนางตั้งแต่ตอนประกวดนางลี่จูก็ซื้อเครื่องประดับให้แล้วหลายชุดนางจึงไม่รู้จะเลือกอะไรไปฝากดีจึงเดินซื้อไปฝากสองแฝดแทนก็แล้วกันสุดท้ายนางดึงได้กำไลไปฝากสองแฝดอีกคนละคู่และก็ของนางเองที่เดินดูๆแล้วก็เจอทั้งกำลังข้อมือและข้อเท้าที่เข้าคู่กับสร้อยที่นางจะซื้อจึงไม่ลังเลที่จะซื้อมาด้วยทันที

“เอาชุดนี้ด้วยเจ้าค่ะแล้วนี่แหวนวงนี้เป็นคู่หรือเจ้าคะข้าเอาด้วย” ชิงเถานางไม่ลืมที่จะซื้อไปฝากมารดาด้วยเช่นเดียวกับชุดเครื่องประดับสีสวยอีกชุดยังไงคนอื่นไม่ซื้อไปฝากยังได้แต่กับมารดานางต้องไม่ลืมที่จะมีของติดไม้ติดมือด้วยและยังไม่ลืมเผื่อไปถึงบิดาอีกนิดหน่อย

“ขอบคุณเจ้าค่ะไว้มาอุดหนุนอีกนะเจ้าคะ ข้ายังอยู่ที่นี่อีกหลายวัน” แม่ค้าพูดกับชิงเถาเมื่อนางจ่ายเงินเตรียมจะออกเดินดูของที่ร้านอื่นต่อผู้เป็นแม่ค้านางยิ้มแก้มปริทีเดียวนึกว่าแม่หนูผู้นี้จะซื้อเพียงสร้อยราคาถูกเสียแล้วแต่นี่ยังอุตส่าห์เลือกซื้ออีกหลายชิ้นไม่เสียแรงที่นางเรียกหยุดนางไว้ได้

“ต้นไม้แปลกๆต้นไม้แปลกๆ ที่เมืองหลวงนี้ไม่มีแน่นอน หรือทั้งแคว้นอาจจะไม่มีด้วยซ้ำท่านสนใจไหม นายท่านเชิญเข้ามาดูก่อน คุณชายผู้นั้นเชิญก่อนขอรับ”พ่อค้าร้านขายต้นไม้ร้านหนึ่งเอ่ยตะโกนเรียกลูกค้ามาตั้งแต่เช้าร้านเขาก็มีลูกค้าเข้ามาดูอยู่หรอกแต่คนที่จะซื้อไปมีเพียงนับด้วยนิ้วมือข้างเดียวได้ด้วยซ้ำเนื่องจากว่าร้านเขาเป็นต้นไม้ที่จะขึ้นอยู่ต่างแคว้นที่อยู่ทางใต้ของแคว้นนี้ดังนั้นผู้คนจึงไม่คิดจะซื้อไปปลูกเพราะกลัวว่ามันจะไม่รอด ก็ใช่สิถ้ามันปลูกแล้วอยู่รอดมันก็คงไม่ใช่ต้นไม้ที่แปลกสำหรับคนที่นี่หรอก

“มีต้นอะไรบ้างเจ้าคะที่ว่าแปลก” ชิงเถาที่ได้ยินเสียงพ่อค้าผู้นี้ตะโกนมาแต่ไกลก็รีบเดินหาทันทีนี่สิสิ่งแปลกที่นางต้องการ

“เยอะแยะเลยคุณหนูมาๆ เข้ามาดูก่อน ราคามิแพงเลย ถ้าซื้อเยอะข้าย่อมคิดราคาพิเศษ”เขาเอ่ยกับชิงเถาอย่างตื่นเต้น นี่เป็นลูกค้าไม่กี่คนที่สนใจร้านเขาเลยนะ ก่อนหน้าถ้าไม่ใช่เด็กที่สนใจของแปลกก็ผู้อยากลองท้าทายปลูกสิ่งยากๆเล่นเท่านั้นสู้คุณหนูผู้นี้ก็มิได้สายตานางดูตื่นเต้นอยากเจอเจ้าต้นไม้ลูกรักของเขาจริงๆ

“ถ้าดีจริงข้าซื้อแน่นอนเจ้าค่ะ”ชิงเถาเอ่ยบอกเขาไป มองเข้ามานางก็เห็นแล้วว่าน่าสนใจ แต่ลองฟังเขาเสนอสินค้าหน่อยก็แล้วกัน