(จบ)พฤกษาวิญญาณกับสงครามมนุษย์พิฆาตเทพมังกร

        บรรยากาศในตอนนั้นเงียบงันเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน

        บรรดารุ่นพี่ชั้นปีสามหลายคนจ้องมองไปยังร่างของซานจื่อที่นอนหมดสติอยู่ด้วยสายตาตกตะลึง

        นักล่ามังกรระดับห้าขั้นกลาง ผู้มีเจตจำนงธาตุดินรูปแบบกำเนิดภูผากลับพ่ายแพ้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้

        ภาพตรงหน้าไม่ต่างจากค้อนหนักที่ทุบลงบนศักดิ์ศรีของพวกเขาโดยตรงเลยก็ว่าได้

        หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามยืนอยู่ในกลุ่มอย่างหลงชิงเหลียนก็กำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว เล็บเรียวยาวจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บเล็กน้อย ดวงตาคู่งามสะท้อนภาพชายหนุ่มกลางสนามอย่างไม่วางตา

        ความแข็งแกร่งของเจ้าเด็กลามกคนนี้แผ่ซ่านอยู่ในอกอย่างชัดเจน

        นางไม่อาจปฏิเสธได้ว่าพลังที่หวงเยี่ยสำแดงออกมามันเหนือความคาดหมายของทุกคน

        ไม่ต้องกล่าวถึงเหล่าอาจารย์ที่ยืนอยู่เบื้องบน เฟิงหลงอินและหลานฟงต่างมีสีหน้าซับซ้อน

        แววตาฉายทั้งความประหลาดใจและความครุ่นคิด ขณะที่บรรดาคณบดีต่างจับจ้องไปยังกลางสนามอย่างแน่วแน่

        หวูเหยียนจียืนอยู่ไม่ไกลจากหย่าเฟย มือของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความตื่นเต้นและความคาดหวังสั่นสะเทือนอยู่ในอก ร่างสูงวัยถึงกับสั่นสะท้านเมื่อได้เห็นศักยภาพของลูกศิษย์ที่แข็งแกร่งจนน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้

        ทว่าในตอนนั้นหวงเยี่ยก็ดูเหมือนจะยังไม่พอใจ สายตาของเขาเลื่อนไปยังกลุ่มรุ่นพี่ชั้นปีสามที่ยังยืนอยู่เบื้องหน้าอีกกว่าเก้าสิบเก้าคน ดวงตาคมกริบสะท้อนเจตนาบางอย่างที่ทำให้ผู้ถูกมองต้องรู้สึกหนาววาบ

        “นับจากวันนี้ไป.. ข้าหวงเยี่ยจะเป็นผู้ที่ยืนอยู่เหนือทุกคนในมหาวิทยาลัยเทพอสูร!”

        ทันใดนั้นพื้นลานภายในห้องโถงใหญ่ก็สั่นสะเทือนเลือนลั่นอีกครั้ง พร้อมกับรากไม้สีม่วงทองนับหลายร้อยเส้นที่พุ่งทะลุขึ้นมาจากพื้นดิน

        “เอาแบบนั้นก็ได้!”

        บรรดารุ่นพี่ชั้นปีสามทุกคนต่างตอบสนองในทันที ไม่มีผู้ใดถอยหนี ไม่มีใครปฏิเสธการต่อสู้ครานี้

        ศักดิ์ศรีของนักล่ามังกรไม่อนุญาตให้พวกเขาทั้งหมดต้องยอมจำนนต่อคำประกาศนั้นโดยง่าย

        พวกเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เจตจำนงธาตุหลากหลายรูปแบบปะทุขึ้นพร้อมกัน เปลวเพลิงสีชาดลุกโชน ลำธารน้ำวนหมุนปะทะ คลื่นสายลมกรีดร้อง เสียงฟ้าคำรามก้องกังวาน หรือประกายทองที่ครอบคลุมไปทั่ว พลังหลากหลายสายผสานกันเป็นภาพการปะทะที่อลังการ

        กระบวนท่าถูกปล่อยออกมาต้านทานรากไม้ที่พุ่งเข้าหา เกิดเสียงปะทะดังสนั่นไม่หยุดหย่อน

        บางคนฟันรากไม้ขาด บางคนใช้หมัดของตนป้องกันและโจมตี บางคนอาศัยความว่องไวหลบหลีกได้อย่างฉิวเฉียด ยังมีอีกหลายคนที่ใช้รากไม้เหล่านั้นเป็นแท่นเหยียบ ฝ่าเท้ากระทบเส้นใยแข็งแกร่งแล้วพุ่งตัวเข้าใส่หวงเยี่ยดั่งสายฟ้าฟาด

        แต่หวงเยี่ยก็ตอบสนองทันที รอบกายของชายหนุ่มบังเกิดรากไม้อีกนับหลายสิบเส้นพุ่งทะยานออกมา โจมตีไปทั่วทุกสารทิศ เส้นหนึ่งพุ่งเฉียงตัดอากาศ เส้นหนึ่งแทงตรงดุจหอก เส้นหนึ่งหมุนวนราวแส้ศักดิ์สิทธิ์

        การเคลื่อนไหวของมันไม่ได้สะเปะสะปะ หากประสานกันเป็นจังหวะราวกับมีสติปัญญาในตัวเอง

        “ฮะ.. ฮ่าฮ่าฮ่า ให้ตายเถอะ ศิษย์น้องของข้าจะแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!”

        เสียงหัวเราะแห้งๆของหลี่เฉินดังขึ้นกลางความวุ่นวาย

        ศิษย์พี่ใหญ่ผู้เคยมั่นใจในฝีมือของตนได้ถูกเส้นรากเล็กเกี่ยวพันที่ข้อเท้าอย่างฉับพลัน ร่างเขาเสียหลักเกือบล้ม แต่ยังพอประคองตัวไว้ได้

        ขณะที่คนอื่นๆเองก็ต้านทานได้อย่างยากลำบาก เหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผากหลายคน

        แม้จะร่วมมือกันหลายสิบคน แต่แรงกดดันจากเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพกลับไม่ลดทอนลงเลย

        แล้วในวินาทีถัดมาหวงเยี่ยก็ปลดปล่อยพลังที่แท้จริง แสงสีม่วงทองพลันสว่างวาบไปทั่วสนาม

        ร่างของเขาราวกับหลอมรวมเข้ากับเงาเทพพฤกษาบัญญติดาราศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลัง

        พลังภายในร่างไหลทะลักเข้าสู่รูปจำแลงนั้นอย่างสมบูรณ์ ทำให้เจตจำนงธาตุพฤกษาระดับเทพสำแดงอานุภาพอันไร้เทียมทาน

        รากไม้ทั้งหมดเคลื่อนไหวเร็วขึ้นอีกหลายเท่าตัว เส้นใยสีม่วงทองพุ่งกระโจนเข้าใส่เหล่ารุ่นพี่ดั่งอสรพิษสายฟ้า ทำให้รากไม้เริ่มรัดพันร่างของเป้าหมายไว้แน่นอย่างแม่นยำ บางคนถูกพันธนาการที่แขน บางคนที่ขา บางคนถูกมัดลำตัวจนขยับเขยื้อนไม่ได้

        พันธนาการนั้นแข็งแกร่งอย่างมาก ต่อให้จะดิ้นรนก็ไม่อาจหลุดพ้นได้โดยง่ายเลยซักนิด

        ภาพของรุ่นพี่ชั้นปีสามส่วนใหญ่ที่ถูกยึดตรึงอยู่กลางสนาม ทำให้เหล่าอาจารย์ภายในห้องโถงต้องตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง

        ขณะที่รุ่นพี่ชั้นปีสามอีกหลายสิบคน และเป็นถึงนักล่ามังกรระดับหก

        คนเหล่านั้นไม่ใช่ศิษย์ใหม่หรือนักล่ามังกรที่อ่อนประสบการณ์ หากเป็นผู้ที่ผ่านสนามล่าและรอยเลือดมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

        พลังของหวงเยี่ยแม้จะกดดันและหนักหน่วงเพียงใด มันก็ยังไม่อาจทำให้พวกเขาแตกตื่นเสียศูนย์ได้ง่ายดาย

        “ไม่ธรรมดาจริงๆไอ้เด็กนี่!”

        “พลังจะน่ากลัวเกินไปแล้ว!”

        “ไม่ผิด! รากไม้พวกนี้ไม่ต่างอะไรไปจากนักล่ามังกรระดับห้าขั้นสูงเลยซักนิด แถมยังมีมากมายหลายร้อยเส้นด้วยนะ!”

        แต่ละคนหันมองหน้ากันเพียงเสี้ยวลมหายใจ ดวงตาสบกันอย่างเข้าใจโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูด

        ก่อนที่ชายผู้หนึ่งจะประสานมือเข้าหากันเหนืออก ปลายนิ้วเกร็งแน่น บังเกิดสายฟ้าอัสนีบาตสีเงินสว่างวาบ แสงนั้นฉีกอากาศจนเกิดเสียงเปรี๊ยะเปรี๊ยะรุนแรง เส้นสายฟ้าหลายสายถักทอรวมกันเป็นรูปทรงหอกยาวสง่างาม

        “หอกสายฟ้าทะยานนภา!”

        เสียงคำรามแทรกผ่านเสียงฟ้าร้อง หอกสายฟ้าขนาดใหญ่หลายสิบเมตรพุ่งทะลวงอากาศเป็นเส้นตรง แรงเสียดสีทำให้อากาศด้านหน้าแตกกระจาย รากไม้สีม่วงทองที่พุ่งสกัดถูกเจาะทะลุอย่างไม่อาจต้านทาน เศษไม้ระเบิดแตกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปลิวว่อน

        และการโจมตีไม่ได้หยุดเพียงเท่านั้น หอกสายฟ้ายังทะลวงลึกเข้าไปจนทำลายรากไม้อื่นๆรอบด้านให้แตกสลายกลายเป็นเศษซาก

        ทันทีที่การโจมตีแรกเปิดช่อง รุ่นพี่คนอื่นๆก็ตอบสนองอย่างพร้อมเพรียง

        บ้างกระโดดสูงขึ้นเหนือพื้นดินแล้วฟาดดาบวิญญาณลงมาเป็นคลื่นเสี้ยวจันทร์

        บ้างก็รวบรวมเพลิงวิญญาณสีแดงฉานแล้วปล่อยออกเป็นลำแสงยาว

        บ้างก็พุ่งเข้าปะทะโดยตรง ด้วยอำนาจหมัดที่อัดแน่นไปด้วยแรงสังหารและประกายแสงสีทองสว่างวาบ

        ทว่าท่ามกลางความโกลาหลหวงเยี่ยกลับยืนสงบนิ่ง สองฝ่ามือยกขึ้นประทับเข้าหากัน พร้อมกับนัยน์ตาสีฟ้าที่สว่างวาบ

        ทำให้รากไม้สีม่วงทองนับไม่ถ้วนขดตัวรวมกันเป็นเกลียว ก่อนจะแปรเปลี่ยนรูปร่างในชั่วอึดใจ

        “รากไม้มังกรจักรพรรดิ!”

        รากไม้มหึมาก่อร่างเป็นมังกรสีทองม่วงขนาดยักษ์หลายสิบเมตร เกล็ดที่เกิดจากเส้นใยไม้ถักทอเป็นชั้นแน่นหนา ดวงตาส่องประกายดั่งราชันย์มังกรพฤกษา มันอ้าปากคำราม ทำให้คลื่นโจมตีทั้งหลายที่พุ่งเข้าใส่ถูกมันกลืนกินเข้าไปในปากกว้างมหึมา

        พลังมหาศาลถาโถมเข้าสู่ร่างไม้มังกรจนเกิดเสียงแตกหักดังกรอบแกรบ คมเขี้ยวหลายซี่แตกกระจาย ปากของมันฉีกขาดเป็นรอยร้าว

        ทว่ามันไม่ได้พังทลาย แม้โครงสร้างบางส่วนจะแตกหักไปแล้วก็ตาม แต่ร่างมหึมานั้นยังคงตั้งตระหง่าน แข็งแกร่งทนทานเหนือความคาดหมาย ทำให้เหล่ารุ่นพี่หลายคนที่โจมตีต้องอึ้งงัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ

        “ช่องว่างเปิดกว้างเลยนะ?”

        จนกระทั่งมาถึงจังหวะหนึ่งที่ไม่มีใครคาดคิด อยู่ดีๆรากไม้หลายสิบเส้นที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พื้นดินมานาน ได้พลันพุ่งทะยานขึ้นมาพร้อมกันดั่งสายฟ้าฟาด เสียงฉีกอากาศดังแหลมคม ก่อนที่แต่ละเส้นจะเริ่มรัดพันแขน ขา เอว และลำคอของคนที่เหลืออย่างแม่นยำ

        “อึก?! เผลอไม่ได้เลยนะเนี่ย!”

        ร่างของพวกเขาถูกดึงลอยขึ้นจากพื้นดินในคราวเดียว ถูกตรึงไว้กลางอากาศเหมือนหุ่นเชิดที่ถูกดึงด้วยเส้นใย

        เมื่อได้เห็นสิ่งที่เกิดขึ้น บรรดารุ่นพี่คนอื่นๆที่ถูกพันธนาการไปก่อนหน้าต่างต้องเบิกตากว้างและตกตะลึงพรึงเพริดขึ้น