ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

ทั้งสามคนเตรียมกระจายไปยังคนละมุมก่อนที่พวกหมาป่าจะเข้ามาอีกเพราะคราวนี้มันมีตัวนึงที่มีระดับ4รวบรวมพลัง ทำให้ต้องระวังตัวกว่าเดิม ถึงแม้พวกเขาจะสามารถจัดการได้พวกมันอย่างรวดเร็วแต่ก็ต้องสูญเสียคลื่นพลังอย่างมาก เพราะพวกมันไม่ได้มีแค่นี้จึงต้องพยายามประหยัดพลังให้มากที่สุดเท่าทีจะทำได้

หมาป่าขาวได้ยินเสียงตะโกนแต่ก็ยังไม่หยุดกินเนื้อของนักผญจภัยยังกินต่อไปราวกับพวกไปซานเป็นธาตุอากาศ

"เอาไงดี ไปซาน"  เจสันกล่างพึมพำ

"นายไปล่อพวกมันมาทางนี้"

"ห...ห้ะฉันหรอ "

"จะให้รินไปหรือไง"

'แล้วทำไมแกไม่ไปวะ" เจสันคิดในใจพร้อมเดินไปหาพวกหมาป่าแบ้วทำเสียงล้อเล่น

"มาๆทางนี้สิ ไอ้พวกโง่ ฮ่าฮ่าฮ่า"  พูดพร้อมส่ายตูดไปมาทำท่าทางกวนตีน

"___"

"___"

"___"

หมาป่าขาวทั้งสี่มองไปที่เจสันราวกับคนโง่พร้อมกับไม่สนใจกินต่อไปเมื่อเจสันเห็นว่าไม่ได้ผลเลยมองหาก้อนหินสักก้อนแถวนั้นมา3ก้อนปาไปทางพวกมัน

ตุ้บ ตั้บ ตุ้บ

คราวนี้พวกมองอย่างโกรธแค้นที่มีคนมารบกวนเวลากินอาหาร พร้อมกับคำราม

โบรู๋นนนนนน  

วินาทีนั้นพวกมันไม่ได้วิ่งเข้าหาเจสันอย่างทีาเข้าคิดแต่พวกมันกับคำรามเรียกพรรคพวกออกมาเพื่อให้ช่วยจัดการพวกไปซานแทนพวกมันก็ก้มกินต่อไป

"เวรแล้ว รีบหนีกันเร็วๆ"

"หะ..ท..ทำไม" รินถามอย่างกระตุกกระตะ

"มันคำถามเรียกฝูงของมัน"

"วิ่งงงง" เจสันตะโกนลั่น

ไปซานที่ได้ยินแบบนั้นก็หันหลังกลับแล้ววิ่งทันที''ตามฉันมา" พร้อมบอกให้คนอื่นๆวิ่งตามกันเพราะถึงจะจัดการฝูงนี้ลงได้แต่พวกมันก็สามารถคำรามเรียกฝูงอื่นได้เพราะไม่รู้ในถ้ำนี้มีพวกมันจำนวนเท่าไหร่จะต้องวิ่งอย่างเดียว

ทันใดในนั้นพวกป่าขาวก็คำรามตอบกลับฝูง
แล้วค่อยๆออกมาจากเงามืดประมาณ7ตัวแต่
ทั้งหมดอยู่ระดับรวบรวมพลังขั้นที่3พร้อมกับวิ่งไล่ตามพวกไปซานทันที

"วิ่งไปเจอกันอีกซอยนึง!!!"ไปซานตะโกนบอก

"โอเคร"   รินกับเจสันตอบกลับพร้อมกับ

ถึงแม้พวกเขาจะวิ่งกันออกมาแล้วเข้าไปในซอยแต่พวกหมาป่าขาวก็ยังตามกันมาอยู่ดีถึงพวกมันมีระยะสายตาที่ไม่กว้างเท่ามมนุษย์แต่มีจมูกที่ดีกว่ามนุษย์หลายเท่าตัวจึงดมตามกลิ่นมาเรื่อยๆจนพวกไปซานเข้าไปอีกถึงพวกเขาจะเหนื่อยแค่ไหนพวกมันก็ยังตามมาอยู่ตอนแรกๆที่พวกเขาจัดหมาป่าจนทำให้คิดว่าก็จัดการตัวอื่นๆได้เหมือนกันถ้าใช้ค่ายกลแล้วใช้พลังให้น้อยที่สุดคงจะสำรวจได้ทุกที่รวมทั้งอาจจะเก็บเกี่ยวได้อย่างมหาศาลจนลืมคิดว่าถ้าพวกมันคำรามแล้วเรียกพรรคพวกมาเรื่อยๆนั้นต่อให้ใช้พลังน้อยแค่แต่สุดก็ต้องหมดอยู่ดีทางเลือกที่ดีคือกลับต้องฆ่าอย่าให้พวกเรียกตัวอื่นได้ ตอนแรกพวกมันอาจจะมีน้อยจนเรียกตัวอื่นไม่มันแต่คราวนี้มีทั้งหมด7จะต้องหนี

"แฮ่กๆ เอาไงดีไปซานพวกมันยังตามมาอยู่เลย"

"หรือว่าจะจัดการพวกมันเลย"

"ไม่ดีแน่ถ้าจะจัดพวกหมาป่าขาวในรังพวกมันถึงเราจะไม่รู้ว่าพวกมันมีกี่ตัวก็ตาม"

"ผงลืมตัวตนไง" รินโพล่งกล่าวขึ้นกะทันหัน

"เยี่ยมเลยริน" เจสันกล่าว

"ต..แต่ ไปซาน..."รินกล่าว

"โอเครในเมื่อมันไม่มีทางเลือกอื่น ไม่งั้นพวกเขาก็ต้องกลับ แต่ในเมื่อผงลืมตัวตนเอาพวกเราก็ควรจะจัดการพวกหมาป่าก่อนที่มันจะคำรามเรียกพวก"

"ฉันมีความคิดดีๆแล้ว" ไปซานกล่าว