จุติเทพกระบี่

        ภายในศาลากลางน้ำสองหญิงงามกับหนึ่งบุรุษกำลังนั่งจิบชาด้วยกัน

        “หากเจ้าไม่มีอาจารย์ ไม่มีสำนัก แล้วเพลงกระบี่ของเจ้าไปได้มากจากที่ไหน และวิชาการรักษาโรคของเจ้าอีก”ลี่เซียนพูดขึ้นมา

        “เพลงกระบี่ข้าเป็นคนคิดค้นขึ้นมา ส่วนการรักษาโรคต่างๆข้าบอกกับพวกท่านไม่ได้”

        สองสาวงามได้แต่ตกตลึงอีกรอบ เพราะเขาบอกว่าคิดค้นเพลงกระบี่ขึ้นมาเอง

        “ทำไมเจ้าถึงชอบพูดจาเลอะเลือนแบบนี้ อายุของเจ้าไม่น่าจะเกิน 20 ปีจะสามารถคิดค้นเพลงกระบี่ขึ้นมาได้ยังไง”

        “ท่านทำไม่ได้แต่คนอื่นไม่สามารถทำได้หรือไง”

        “หากเจ้ามีความสามารถขนาดนั้นเจ้าลองวิจารณ์เพลงกระบี่ที่ข้ากับจือเหยาพึ่งจะใช้ต่อสู้กันให้พวกข้าฟัง ว่ามันมีจุดอ่อนหรือไม่”

        “ข้ารู้ว่าเพลงกระบี่ของพวกท่านมีจุดอ่อนตรงไหน แต่ข้าจะไม่พูดมันออกมา ข้ากลัวว่าสำนักของท่านจะเสียหน้า”

        สำนักถูกลบหลู่มีหรือที่ลี่เซียนจะยอมได้นางชักกระบี่ออกจากฝักจากนั้นก็ฟันไปที่หลิวอี้ทันที นางไม่ได้ใช้พลังปราณนางใช้เพียงแรงของนางในการฟันกระบี่ออกไป

        หลิวอี้เขาไม่ได้คิดอะไรการฟันกระบี่ธรรมดาแบบนี้ไม่สามารถทำอะไรเขาได้เพราะเขาฝึกคัมภีร์ทานตะวัน มันจะช่วยให้ร่างกายของเขาแข็งแกร่ง ไม่มีอาวุทธอะไรที่จะทำให้ร่างกายของเขาบาดเจ็บได้ยกเว้นคนที่ทำร้ายเขาจะใช้พลังปราณร่วมด้วย

        กระบี่ฟันเข้าไปที่บริเวณหน้าอกของหลิวอี้ ลี่เซียนนางไม่คิดว่าหลิวอี้จะไม่หลบแถมเขายังไม่ได้สร้างพลังปราณป้องกัน กระบี่กระทบกับร่างกายหลิวอี้ ลี่เซียนที่เป็นคนฟันกระบี่นางถึงกับทำกระบี่หลุดมือเพราะกระบี่ของนางเหมือนกับว่ามันฟันไปโดนเหล็ก

        จือเหยาที่นั่งมองอยู่ตลอดเวลานางถึงกับเอามือปิดปากด้วยความตกใจ

        “นี่ท่านฝึกทั้งพลังภายในและภายนอกได้ยังไง เป็นไปไม่ได้”จือเหยาพูดขึ้นมา

        ตอนนี้พวกนางทั้งสองถูกหลิวอี้ทำให้ตกใจไปไม่รู้กี่รอบแล้ว

        หลิวอี้ยังคงนั่งจิบชาไม่สนใจพวกนาง

        “เจ้าอยากจะเข้าสำนักของพวกเราหรือไม่”ลี่เซียนพูดขึ้นมา หากว่าหลิวอี้ไปเข้าร่วมสำนักกับนาง จะทำให้สำนักของนางมีความแข็งแกร่งขึ้นมาก

        “ข้าเคยบอกพวกเจ้าไปแล้วว่าข้าไม่สนใจที่จะเข้าร่วมสำนักของพวกเจ้า แต่สิ่งที่ข้าสนใจก็คือสายเลือดเทพของเจ้ากับร่างกายของเจ้า”หลิวอี้พูดพร้อมกับมองไปที่ร่างกายของลี่เซียน

        “เจ้าฝันไปเถอะ สายเลือดเทพและร่างกายของข้าจะไม่ยอมให้ผู้ใดได้มันไป”

        “ข้ามีข้อเสนอให้กับเจ้าไม่รู้ว่าเจ้าจะสนใจหรือไม่”

        หลิวอี้ใช้พลังปราณวาดกระบี่ขึ้นมาสองเล่ม กระบี่สีดำทมิฬทั้งสองหมุนลอยเป็นวงกลมอยู่รอบตัวของหลิวอี้

        สองสาวงามเห็นการกระทำของหลิวอี้ถึงกับพูดไม่ออก ตอนนี้จิตใจของพวกนางอ่อนไหวเป็นอย่างมาก หากว่าหลิวอี้เสนอวิชากระบี่ของเขา พวกนางจะยอมหรือไม่

        หลิวอี้ยังเเปลกใจทำไมพลังกระบี่ของเขาอยู่ๆก็กลายเป็นสีดำ ตอนแรกมันยังเป็นกระบี่ธรรมดา หรือว่ามันเป็นเพราะสายเลือดของเขากำลังพัฒนาขึ้น ตอนนี้หลิวอี้ยังหาสาเหตุไม่ได้

        ฟีนิกซ์ที่นอนหลับไหล อยู่ๆมันก็ลืมตาขึ้นมา จากนั้นมันก็ยิ้มเหมือนกับว่ามันรู้อะไรจากนั้นมันก็หลับไป

        “เจ้าคิดจะเอาวิชากระบี่ของเจ้ามาหลอกล่อข้าหรือยังไง”ลี่เซียนพูดขึ้นมา

        “ความจริงแล้วข้ามีวิชากระบี่เป็นร้อยๆ หากข้ามอบให้กับเจ้าไปสักเล่มเจ้าจะสามารถสร้างชื่อเสียงของเจ้าไปทั่วทั้งทวีปก็ว่าได้”

        “ข้าไม่เชื่อ”

        “ไม่เป็นไร วันไหนที่ท่านอยากจะได้ก็ลองมาพบข้า”

        “ข้าพึ่งพอใจในวิชากระบี่ของข้า”

        “วิชากระบี่ของท่านต่อให้ฝึกจนสำเร็จคงจะต่อสู้ได้แค่ระดับครึ่งเซียนขั้นสูง ไม่สามารถใช้ต่อสู้กับพวกเซียนได้เลย”

        พูดเสร็จหลิวอี้ก็ดึงมือของจือเหยาลุกขึ้นและเดินออกจากศาลากลางน้ำเข้าไปยังภายในเรือนของนางปล่อยให้ ลี่เซียนนั่งอยู่ที่ศาลาคนเดียว

        ลี่เซียนนางพึ่งจะได้สติและกำลังจะถามคำถามกับหลิวอี้แต่ตอนนี้เขากลับไม่อยู่เสียแล้ว ตอนนี้นางเหมือนกับมีคำถามมากมายอยู่ภายในใจที่นางต้องการจะถามเขา เพราะเขาบอกว่าวิชากระบี่ของนางจะไปได้ถึงแค่ระดับครึ่งเซียนขั้นสูง

        บนเตียงของจือเหยานางกำลังผสมสายเลือดกับหลิวอี้ ยิ่งนางได้ผสมสายเลือดกับเขานางยิ่งรู้สึกชอบความรู้สึกแบบนี้ยิ่งนัก บางครั้งภายในหัวของนางยังคิดถึงเรื่องที่ผสมสายเลือดกับเขา เสียงร้องอันมีเสน่ห์ของนางดังไปทั่วห้อง บ่งบอกว่านางมีความสุขยิ่งนัก หากว่านางไม่กางม่านพลังป้องกันเอาไว้ คนภายนอกคงจะรู้แน่นอน