ห้องบอลรูมขนาดใหญ่ภายในโรงแรมฟานเซส เนืองแน่นไปด้วยบรรดาช่างภาพและสื่อมวลชนทุกสำนักพิมพ์ เศรษฐีทุกมุมโลก แม้แต่คุณหญิงนายจากแถบเอเชียก็ไม่พลาดที่จะมาร่วมงานนี้ด้วยเช่นกัน รวมไปถึงเหล่าดารานักแสดงและคนดังที่ตบเท้าเข้ามางานแสดงอัญมณีเลอค่าที่หาดูได้ยากรอบปี และมีเพียงงานนี้เท่านั้นที่หาชมได้
เสียงอื้ออึงดังแข่งกับแสงแฟลชที่รัวเป็ชุด เมื่อบุคคลสำคัญที่เป็เ้าของงานในค่ำคืนได้ปรากฏตัว ร่างสูงใหญ่ในสูทสีน้ำเงินเข้มเนื้อดี ด้านหลังชายหนุ่มตามติดด้วยลูกน้องกว่าหกคน ร่วมคนสนิทอย่าง แจ็คสัน และ ‘แบร์โต’ เหมือนเช่นเคย
ประธานฟานเซสจิวเวลรี่ก้าวเดินเข้างานไปด้วยท่าทางสง่างาม และกว่าจะเดินเข้าภายในงานได้เล่นเอาตาพร่ามัวเพราะแสงแฟลชที่สาดมาเหมือนฟ้ารั่ว ขาแกร่งก้าวตรงไปยังเก้าอี้วีวีไอพีด้านหน้าที่ถูกจัดไว้เป็พิเศษสำหรับเขาโดยเฉพาะ
ด้านหลังเวทีกำลังวุ่นวายทั้งแต่งหน้าทำผมให้กับเหล่านางแบบกว่ายี่สิบชีวิต ซึ่งจวนจะได้เวลาในอีกไม่กี่อึดใจ เหลือเพียงสวมเครื่องเพชรเท่านั้นก็เป็อันเรียบร้อย แต่ยังมิวายมีปัญหาเกิดขึ้นจนได้
ตีระยาเดินหน้าทำบอกบุญไม่รับเข้ามาหาผู้จัดการร่างั์ต้นสังกัดของตัวเอง มองชุดกับเครื่องเพชรน้อยชิ้นที่ประดับอยู่บนตัวแล้วสะบัดหน้าไม่พอใจ
“พี่ลูซี่ค่ะ ไหนตอนแรกจะให้ตีย่าสวมเครื่องเพชรชุดฟินาเล่ไม่ใช่เหรอ แล้วนี้อะไร!”
“โทษทีจ้ะพี่ลืมบอกไป พอดีเ้าของงานเกิดเปลี่ยนนางแบบกะทันหันนะพี่ก็เลยไม่ได้แจ้งเราก่อน…” เจ้ลูซี่แจงให้นางแบบสาวฟัง ตีระยาหน้าแดงก่ำทันทีที่ได้ฟังคำบอกกล่าวนั้น
“อะไรนะคะ! ทำแบบนี้ได้ยังไง”
“ตามนั้นแหละ… ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม พี่ต้องไปดูความเรียบร้อยฝั่งโน้นก่อน อย่ามีปัญหาล่ะ…” ผู้จัดการร่างตุ้งติ้งกำลังจะผละเดินจากไป ก็ถูกมือเรียวของตีระยาดึงรั้งเอาไว้เสียก่อน
“เดี๋ยวค่ะ! ...ใครได้เดินแทนตียา” อารมณ์นางแบบสาวเริ่มเดือดดาลหนักขึ้น เมื่อสิ่งที่เธอพยายามคว้ามาแทบตาย แต่เพียงแค่แวบเดียวก็กลับกลายเป็ของคนอื่นหน้าตาเฉย
“…นุชจ้ะ”
ร่างสูงโปร่งแทบอยากไปตบหน้านางแบบรุ่นน้องที่พึ่งเข้ามาได้ไม่นานก็มีชื่อเสียงโด่งดัง ต่างกับเธอที่เข้าอยู่ในอาชีพนี้มานานกว่าสิบปียังไม่ได้มีโอกาสโด่งดังข้ามประเทศ ห่างไกลกันนักเมื่อเทียบกันดูแล้ว
“ไปเตรียมตัวได้แล้ว จะถึงคิวเราแล้ว รีบไปสิ!”
กล่าวจบลูซี่ผละเดินจากไปดูงานในส่วนอื่นๆ ต่อ ไม่ได้สนนางแบบเ้าปัญหาอีก
“ยัยนุช มันไม่จบแค่นี้แน่!” ใบหน้าสวยโกรธจะแดงก่ำ มือบางกำเข้าหากันแน่นอย่างแค้นเคือง
นุชนารี วายาไทย นั่งกุมมือตัวเองแน่นทั้งตื่นเต้นกระวนกระวายใจอยู่ภายในห้องแต่งตัวที่ถูกจัดแยกออกมาจากห้องแต่งตัวรวม ซึ่งเธอถามใครก็ได้คำตอบเดียวคือ ‘เ้านายสั่งมา’ จึงไม่คิดถามใครอีกและต้องมานั่งรอว่าจะมีคนมาเรียกเมื่อไร
เสียงเคาะประตูจากด้านนอกห้องพักวีไอพี ปลุกให้นางแบบชาวไทยต้องลุกขึ้นแล้วหันไปมองผู้มาใหม่ เมื่อประตูถูกผลักให้เปิดเข้ามาพร้อมร่างผู้ชายตัวสูงใหญ่นับสิบคน ด้านหลังมีผู้ชายอีกคนที่ตัวสูงใหญ่ไม่แพ้กัน สวมสูทเนียบสีดำสนิท พอเดินเข้ามาใกล้ถึงได้รู้ว่าเป็ รัฐภาม ฟานเซส
นุชนารีเกิดอาการประหม่าขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่เคยเห็นเขาในระยะที่ใกล้เช่นนี้มาก่อน ลูกน้องตามหลังมาเป็ขบวนนับรวมได้ร่วมสิบคนเห็นจะได้ พร้อมเดินนำกล่องใบย่อมมาวางลงบนโต๊ะกลางห้อง ผละถอยออกไปเมื่อได้รับสัญญาณ
ทั้งห้องเหลือเพียงนางแบบสาวและเ้าของเครื่องเพชร มันทำให้หัวใจของแทบหยุดเต้นที่ต้องอยู่ในห้องกับสิงห์หนุ่มฟานเซส ผู้หล่อเหล่าเพียงลำพัง
นุชนารีลอบกลืนน้ำลายในลำคอที่แห้งผากอย่างฝืดเคือง เมื่อชายหนุ่มก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้นอีกนิด ก่อนจะสะดุ้งน้อยๆ กับคำพูดของเขา
“ลุกขึ้น” เสียงทุ้มก้องกังวานเอ่ยขึ้น
“คะ ค่ะ”
ร่างบางรีบลุกขึ้นตามคำสั่งของคนตรงหน้า อดรู้สึกประหม่าอย่างบอกไม่ถูก เธอเจอผู้ชายทั้งหล่อและดูดีมาก็มาก แต่กลับไม่รู้สึกอะไรเหมือนกับผู้ชายตรงหน้า มือบางเผลอกำเข้าหากันแน่น เสมองไปทางอื่นเมื่อเขาหันมาจ้องมองที่เธอ
“คุณกลัวผมหรือ” รัฐภามพอจะเดาออกจึงเอ่ยถามขึ้นเสียงนุ่ม ขาแกร่งก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด
โปรดติดตามตอนต่อไป...
ลิ้งก์ ดาวน์โหลด EBook : ราคา 59 บาท (่นี้จัดโปรโมชั่น)
** รีบๆ ไปจัดการก่อนหมดโปร! **
---> https://www.mebmarket.com/ebook-51146-พบรักรัฐภาม-Men-Of-Lions <---
ฝากกด ติดตาม / คอมเมนท์ เป็กำลังใจให้ด้วยน้า ^^
ติดตามข้อมูลข่าวสารได้ที่... ---> เฟชบุ๊คแฟนเพจ : Raniya.writer
** ขอบคุณทุกกำลังใจและการสนับสนุนทุกช่องทาง
รวมถึงการติดตาม คอมเม้นท์ ที่มาเพิ่มแรงฮึดให้ไรท์ตัวอ้วน
ขอบคุณมากๆ จากใจค่ะ ^___^
2K
