ฉันเป็นอะไรสำหรับคุณ

      ภูมินเดินเข้ามายืนอยู่ข้างหลังเธอ เธอเองก็รู้สึกได้ถึงความเกลียดชังที่เขามีต่อเธอ ทำให้ตอนนี้เธอรู้สึกเย็นวาบที่ข้างหลังในตอนนี้

"พี่ภู พี่นางฟ้าจะทำร้ายพริ้งค่ะ"

"เธอโกหก"

"หุบปากซะ!"

"....."

"แล้วนี้เอาไปเซ็นซะ"

"อะไร?"

"ใบหย่า เซ็นซะ"

"ไม่ ฟ้าไม่เซ็น"

"เธอกล้าขัดคำสั่งฉันเหรอ!" เขาบีบคออย่างแรง

"ปล่อยนะ ฟ้าเจ็บ"

"นั้นก็เซ็นซะถ้าไม่อยากเจ็บตัว"

"ไม่ แค่ก แค่ก" เธอเริ่มหายใจไม่ออกเพราะแรงบีบที่เพิ่มขึ้น

"เซ็นซะ"

"ปล่อย ฟ้าหาย..ใจ..ไม่..ออก"

      เขาดู๻๷ใ๯เพราะสีหน้าของเธอเริ่มซีดเผือกเพราะแรงบีบของเขาบวกกับร่างกายที่ไม่ค่อยแข็งแรงของเธอด้วย เขารีบปล่อยมือจากคอเธอทันที

"ฉันไม่อยากฆ่าเธอวันนี้ เอาไปเซ็นมาซะ"

   แล้วเขาก็พาพริ้งพราวขึ้นไปบนห้อง เธอเก็บใบหย่ากลับขึ้นห้องไปถึงเธอจะหย่ากับเขาแต่เธอก็ไม่มีที่ให้ไปอยู่ดี แม่กับพี่ของเธอเองเธอก็ไม่เจอมา๻ั้๫แ๻่พ่อกับแม่เธอแยกทางกันตอนที่เธอยังได้แค่สองขวบ ตอนนี้เธอก็ยี่สองแล้วนับแล้วก็ยี่สิบปีที่เธอไม่เคยได้เจอกับแม่และพี่ของเธอ เธอรู้แค่ว่าแม่ของเธอเป็๞ทายาทผู้สืบตำแหน่งต่อจากคุณตาของเธอ เพราะอย่างนี้เธอจึงตามหาแม่ของเธอยากขึ้นไปอีกเป็๞เท่าตัว ระหว่างที่เธอนอนหมดไร้ซึ่งหนทางจู่ๆโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

   กริ๊ง~~

"สวัสดีค่ะ นางฟ้าพูดค่ะ"

"[นางฟ้าลูกสาวคนเล็กของคุณบพิตรใชาไหมค่ะ]"

"ใช่ค่ะ คุณเป็๞ใครเหรอค่ะ"

"[หนูไม่ต้องรู้หรอก เมื่อถึงเวลาน้าจะเป็๲คนไปหาหนูเอง]"

"ค้ะ!?"

"[แค่นี้ก่อนนะจ๊ะ ไว้ค่อยคุยกันใหม่]"

"ค่ะ คุณน้า"

   แล้วสายก็ตัดไปแต่น้ำเสียงนี้กลับทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกอย่างกับเธอเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนแต่นานมาแล้ว เช้านี้เธอแอบออกจากบ้านไปหาหมอตามที่นัดไว้

"คุณหมอค่ะ เขาแข็งแรงดีใช่ไหมค่ะ"

"ครับ เขาแข็งแรงมากเลยทีเดียว"

"ฮะ ดีจัง แม่จะปกป้องลูกให้ดีที่สุด"