หลังจากงานซ่อมบำรุงเมืองเสร็จ เหลือแค่เก็บงานให้ละเอียดอีกไม่มาก แอนฝากงานให้พนักงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อดูแล จากที่คนไม่พอ ตอนนี้เมืองก็มีเงินจ่ายค่าจ้างให้คนที่มีความรู้จากเมืองอื่นมาสมัครทำงาน รถม้ามาถึงที่จูโน่แล้วเพื่อร่วมงานเลี้ยงขององค์ชายเอียนน์ ที่มาร์ควิสอีเดี้ยนจัดขึ้น
ย้อนไปเมื่อสัปดาห์ก่อน แอนโดนอุ้มขึ้นรถม้าเช่าไปยังจูโน่ เมื่อเปิดผ้าปิดตาก็มีระม้าคันทีดำเงาสวยงาม มีขลิบลายประดับเล็กน้อย
“รถของนายหญิงครับ”...อลันผายมือเป็การเชิญขึ้นรถ แล้วเปิดประตูให้
แอนอึ้งไปหมด แล้วพยามถามว่าแพงมั้ย อลันบอกว่าองค์ชายแนะนำจนสามารถจัดสั่งทำได้ในราคาถูก แล้วก็จูงประคองแอนขึ้นรถ โดยอลันขึ้นตามไปด้วย สารถีคือคนที่องค์ชายเอียนน์จัดหาให้เป็พิเศษ...
แอนนั่งรถม้าที่มีประตูครั้งแรกหนังจากที่เสียพ่อไป เพราะคันนั้นโดนไฟครอกที่โรงเก็บไปพร้อมม้าและคนในครอบครัวทั้งตัวบ้านหลังใหญ่ เป็รถใหม่
“วันเกิดของนายหญิงอยู่ใน่มีหิมะ ข้าไม่อาจส่งมอบรถเป็ของขวัญให้ได้ในเวลานั้น จึงได้แต่ส่งมอบให้ก่อนถึงกำหนดหลายเดือน ขอนายหญิงอย่าได้ถือสา”
“นี่ท่านทำขนาดนี้ ข้าจะถือสาได้ยังไง ว่าแต่มันเปลืองนะ ไว้จะมีงานเลี้ยงที่ไหนก็ค่อยเช่าเอาก็ได้นี่คะ”
“มิได้ครับ ซเปลเราไม่มีร้านคอกรถม้าพวกนี้ ถ้าจะจองต้องมาจูโน่ และกว่าจะมา ก็โดนเช่าตัดหน้าไปหมดแล้ว ข้าจะไม่ยอมให้นายหญิงต้องเสียเกียรติในงานเลี้ยงที่จะถึงนี้”
“งานเลี้ยง?”
“องค์ชายเอียนน์เชิญพวกเรา 3 คน คือ..รวมท่านสเมลด้วย เป็งานเลี้ยงฉลองเื่ความสงบของชายแดนเราที่จัดการเรียบร้อยหลังจากที่เหนื่อยกันมานาน แล้วองค์ชายจะเชิญเราไปร่วมหารือเื่ที่คุยกันก่อนหน้านี้ อ้อ งานเลี้ยงมีเต้นรำ นายหญิงเต้นได้รึเปล่าครับ?”
“ได้ค่ะ ข้าเต้นเป็”
“ดีเลย งั้นสอนข้าด้วย ข้าไม่รู้ว่าเต้นรำที่โลกของข้ากับที่นี่จะเหมือนกันมั้ย”
“ได้สิ แต่ข้ามีเื่อยากจะขอ”
“เชิญนายหญิงสั่งมา..”
“ที่...ที่..อ่า...ที่อลันจุมพิตมือข้า เพื่อแสดงความภักดีใช่มั้ย?”...แอนถามเสียงสั่น
“ครับ”
“ช่วยแสดงมัน เฉพาะกับข้า...ได้มั้ยคะ พ่อบ้านอลัน”...แอนยื่นมือให้ด้วยความเขินอาย
อลันยิ้มแล้วตอบพร้อมถอดถุงมือจับมือแอนขึ้นมา
“ครับเลดี้ของข้า”...อลันจุบที่มือแอน
ทั้งคู่นั่งรถม้าด้วยกันจนถึงคฤหาสน์ แอนสอนอลันเต้น สอนไปก็เขินไป จังหวะคล้ายๆ กันกับที่โลกของลัน
กลับมายังปัจจุบัน
อลันลงจากรถม้าในชุดทักสิโด แล้วประคองรับแอนลงจากรถ จากนั้นประคองสเมลงลงจากรถ ค่อยพากันเดินเข้างาน
อลันเดินตามหลังแอน สเมลทักอลัน
“เดินขึ้นมาสิ มาให้เลดี้แอนของเ้าควงเข้างาน”
“ไม่ได้ ข้าเป็พ่อบ้านตามรับใช้ ให้ควงท่านเข้างานดีกว่า”
“สภาพข้าน่าควงนักหรือไง? เ้าเป็วีรบุรุษา ได้ข่าวว่าผู้หญิงที่ทั้งสาวและไม่สาวต่างรุมล้อมเ้ากันที่ร้านผ้าในเมืองจูโน่นี้ เ้านี่ล่ะที่จะเป็หน้าเป็ตาให้นายหญิงที่ยังเด็กของเ้า..เอ้า มาสิ”...สเมลกวักมือเรียก
อลันให้แอนควงเข้าตัวงาน แสงสีในงานเจิดจรัสเคล้าเสียงดนตรีของวงคณะดนตรีที่ขึ้นชื่อของภูมิภาคแถบนี้ สมเป็งานรื่นเริงของชนชั้นสูง ผู้คนมองมายังแอนที่สวมชุดที่แปลกสะดุดตาเล็กน้อยมาพร้อมกับวีรบุรุษแห่งซเปล
สาวๆ ที่้าคุยกับอลัน ไม่พ้นต้องมาทักทายแอนก่อนจะได้คุยกับอลัน ในงานนี้ มีนางเท่านั้นที่เป็ขุนนางหญิง ดังนั้นคุณนายมาดาม ท่านผู้หญิงรวมไปถึงคุณหนูแต่ละตระกูลทั้งหลายล้วนต้องแสดงความเคารพแอนก่อน เหล่าสุภาพสตรีพากันชมดูชุดที่แอนใส่ พวกนางรู้ว่านี่ต้องเป็ชุดที่อลันซื้อผ้าจากร้านนั้นไปตัดแน่ จนอดชื่นชมไม่ได้โดยเฉพาะรอยตะเข็บที่เย็บซ่อนเข้าในผิดจากชุดราตรีทั่วไปของที่นี่
เหล่าขุนนางท้องที่ซึ่งอายุมากกันแล้วต่างเข้ามาทักทาย และขอแอนเต้นรำ
เมื่อแอนโดนเชิญเต้นแล้ว อลันที่ว่างอยู่ก็โดนสาวๆ รุมมอง ด้วยมารยาทผู้หญิงไม่สามารถชวนผู้ชายก่อนได้ แต่ก็มีมาดามบางท่านที่กล้า เดินเข้ามาชวนอลันเต้นรำ เมื่อคนอื่นเห็นดังนั้น ก็รอจังหวะรีบเข้าแย่งกันชวนอลันเต้นกันเป็แถว
องค์ชายเข้างานมาพร้อมกับมาร์ควิสอีเดี้ยนเ้าของสภานที่ ทุกคนหยุดแล้วกันมาทำความเคารพถวายพระพร
“ตามสบายทุกท่าน วันนี้เรามาฉลองความสำเร็จกัน ข้าเป็แค่สมาชิกในงานที่มาหาความสำราญในที่ที่มีแต่สาวชาวในจูโน่”...จบคำของเอียนน์เสียงปรบมือดังเกรียวกราว จากนั้นเอียนน์เดินมาขอแอนเต้นรำ
แอนเกร็งๆ แต่ก็ต้องเต้นให้ได้
“มองซ้ายมือ มันเป็ทางไปห้องน้ำ ตามชายชุดแดงไปเขาจะนำทางท่านไปห้องประชุมของข้า ส่วนสเมลพ่อค้าของท่านไปรออยู่ก่อนแล้ว เดี๋ยวข้าจะไปเอาตัวอลันออกมาจากสาวๆ เอง”...เอียนน์กระซิปของแอน
“เพคะ”..แอนทำตามหลังเต้นเสร็จ
ทั้งหมดอยู่ในห้องประชุม
“ว่าไง ใต้เท้าแอน ท่านจะร่วมกับข้ามั้ย ข้าไม่บังคับ”
“5 ปี ข้ามีเวลา 5 ปีถึงจะกลับไปได้ ใน 5ปีนี้ ข้าจะช่วยท่านเองเลดี้ของข้า”…แอนยังไม่ทันตอบ อลันหันมาบอกแอนเื่นี้
คำว่า<ของข้า>แล้วมองมายังนาง ทำให้แอนแทบละลาย
“อืม 5 ปี....ดี!! 5ปีน่าจะมากพอที่จะจัดการเื่นี้ นานกว่านี้ไปก็ไม่ดี ถึงตอนนั้นถ้าไม่ชนะ ข้าคงตายก่อนจะครบ 5 ปีอยู่ดี ...ดังนั้น 5 ปีถือว่าดีงาม”...เอียนน์ยิ้มชอบใจ
“แล้วท่านล่ะสเมล”...มาร์ควิสอีเดียนถาม
“เอาตามจริงข้าควรตายไปั้แ่การรบครั้งนั้นแล้ว ก็ได้องค์ชายและท่านมาร์ควิสยกพลมาช่วยไว้ทั้งครอบครัวรวมทั้งชาวเมือง ท่านเอาชีวิตข้าไปใช้เพื่อบ้านเมืองได้เลย”...นี่คือคำตอบของสเมล
ทุกคนมองแอน แอนมองที่อลัน
“ค่ะ ข้าร่วมด้วย ข้าไร้ความสามารถ แต่ถ้าอะไรที่ข้าพอช่วยพวกท่านทั้งหมดได้ ขอให้เรียกใช้ข้าได้เลย!!”...แอนทำหน้าจริงจังเป็ครั้งแรก
แอน....นางตระหนักมาทั้งสัปดาห์ก่อนจะมางานจนกระทั่งขาหายดี ที่เมืองของนางไร้ความเจริญ ประชาชนอดอยากเพราะทางราชสำนักไม่ดูดำดูดีราษฎรที่ไกลออกมา หากคิดจะเปลี่ยน ต้องเปลี่ยนจากต้นเหตุ หากยังเป็เช่นนี้ หากราชสำนักยังเป็แค่เวทีแห่งอำนาจ แผ่นดินจะไม่มีวันดีขึ้นมาได้
ทุกคนกรีดมือหยดเืลงเหล้า แต่แอนไม่กล้าทำ จนอลันต้องเจาะให้แล้วจับมือหยด แล้วดื่มพร้อมกัน
[ว่าแต่วิธีนี้แม่งคุ้นๆ แฮะ...ออในนิยายบู๊เฮี๊ยบของฮ่องกงเค้าใช้กันนี่หว่า พระเอกอย่างเราได้เวลาทำเื่ใหญ่แล้ว ไว้จัดการที่อาณาจักรนี้เสร็จ ค่อยไปพาแตงโมมาอยู่กับเรา ขืนไปตอนนี้มีแต่ตัว แตงโมที่ได้รับยศ ฐานะ ที่ดินและเงินทอง เธอย่อมสบายกว่าเรามากนัก ไปเอามาตอนนี้มีแต่จะทำให้เธอลำบาก รอก่อนนะนางเอก พระเอกจะไปรับตัวมาแน่นอน แล้วพอครบ 5 ปีเงื่อนไขของประตูมิติ เราจะกลับบ้านกัน]…อลันวางเป้าหมายชัดแล้ว!!
199
