ฐากูรเมื่อเห็นว่าได้โอกาสหนีจึงรีบหนีเข้าป่าไปอย่างรวดเร็ว อย่างไรเขาก็ต้องเอาตัวรอดไว้ก่อน เมื่อเห็นว่าหัวหน้าหนีลูกน้องที่เหลือบางคนก็มอบตัว บางคนก็สู้จนตัวตายของกลางถูกพวกเขายึดเอามาได้ทั้งหมดลูกน้องธามไม่มีใครได้รับาเ็นอกจากตัวเขาและทีปต์ ทุกคนรีบพาทีปต์ขึ้นรถกลับอย่างเร่งด่วนด้วยชายหนุ่มถูกยิงที่อกและเืไหลออกมาไม่หยุด
“อดทนไว้นะเพื่อน”เป็เพราะเขา...เพราะเขาอีกแล้วครั้งก่อนก็แม่ ครั้งนี้เพื่อนรักของเขา เขามันเป็ตัวซวยหรืออย่างไรอยู่ใกล้ใครคนนั้นก็ต้องตายอย่างนั้นหรือ
“ธาม...ฝา..ก...น้อง...สาว..ฉั...น ด้วย” ทีปต์พยายามเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก
“อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย...พวกเรากำลังพานายไปโรงพยาบาลนายต้องไม่เป็อะไรนะ” น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินเป็ทางทีปต์เป็เพื่อนสนิทคนเดียวที่เขามี เป็เพื่อนคนแรกั้แ่ที่เข้ามาที่หน่วย คนเดียวที่คอยช่วยเหลือเขามาตลอด เขาจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้ว
“ไม่...ฉันรู้ตัวเองดี...ดูแล...อัน...นา...แทนฉัน” พูดได้เท่านั้นทีปต์ก็สิ้นใจจากธามไปอย่างไม่มีวันกลับ
“ไม่...ไม่ ทีปต์ ได้โปรด อย่าทิ้งฉัน” ธามก้มหน้าร้องไห้อย่างไม่อายใคร น้ำตาลูกผู้ชายไหลรินออกมาเป็สาย ทุกคนต่างเสียใจกับการจากไปของธีปต์แต่คนที่หนักที่สุดคงจะเป็หมวดของพวกเขา
“พอเถอะครับหมวด...หมวดทีปต์เขาไปดีแล้ว คุณความดีของเขาพวกเราจะไม่มีวันลืม หลับให้สบายนะครับหมวดทีปต์”จ่าคมเดินเข้ามาให้กำลังใจอย่างที่พวกเขาจะมีให้กันได้ในเวลานี้
รถแล่นมาถึงหน่วยด้วยความเศร้าสร้อยความสนุกสนานคื้นเครงเหมือนเมื่อยามออกไปไม่มีหลงเหลืออีกแล้ว
“แล้วเื่น้องสาวหมวดทีปต์จะเอายังไงครับ” จ่าคมเอ่ยถามเขารู้ว่าสิ่งที่ยากที่สุดคือการต้องกลับไปบอกญาติผู้เสียชีวิตนี่ล่ะ
“ผมจัดการเอง” ธามบอกอย่างไม่รอให้ใครร้องขอ เขาจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง
“หมวดไปทำแผลก่อนเถอะครับ...เื่น้องสาวหมวดเดี๋ยวผมจัดการให้”จ่าตรีอาสาเมื่อเห็นว่าแผลของชายหนุ่มนั้นก็สาหัสไม่น้อย
“ไม่ต้อง...ผมไม่เป็อะไรแค่นี้ไม่ตายหรอก ความจริงคนที่ตายควรเป็ผมมากกว่า”ธามพยายามกลั้นน้ำตาไว้ไม่ให้ไหลออกมา ความจริงเขาลืมความเ็ปของตัวเองไปแล้วด้วยซ้ำถ้าจ่าตรีไม่เอ่ยขึ้นมาเพราะในใจเขาตอนนี้มันเจ็บยิ่งกว่าอะไรทั้งหมด
146
