ตอนที่ 10 ไม่หาเื่ (2)
สวี่ไท่จือก้าวมาด้านหน้าด้วยสีหน้าดำคล้ำ มองนางอยู่ชั่วครู่และจ้องมองความคล้ำใต้ดวงตาของนาง “เกรงว่าคงไม่ใช่ใเพียงเล็กน้อยกระมัง เมื่อคืนหลับไม่สนิทใช่หรือไม่ ดูรอยดำใต้ตาเ้าสิ”
เขาพูดแล้วถึงหันกลับไปมองท่านพ่อ “ไม่เช่นนั้นรอให้ฟ้าสว่าง แล้วไปที่จวนคุณชายน้อยก่อน”
สวี่เฉิงอวี๋ฉุกคิดขึ้นมาได้และเข้าใจทันที
ท่านพ่อกับพี่ชายใหญ่กลับมาจากหมู่บ้าน คงมีเื่อื่นต้องจัดการ เดิมทีวันนี้กลับมาบ้านจะสั่งงานไว้สักหน่อย เกรงว่าคงยังต้องออกไปอีก อาจจะต้องไปจัดการธุระที่ร้านค้า
เพียงแต่ยามนี้เมื่อได้ยินเื่นี้เข้าจึงได้แต่ต้องให้ความสำคัญกับนาง การแสดงมารยาทสำคัญที่สุด
นางลังเล อยากถามแต่ไม่กล้าถามมาก ทันใดนั้นก็ได้ยินท่านพ่อถามนางว่า “คุณชายน้อยผ่านทางไปหรือ ถึงได้ช่วยพวกเ้าเอาไว้”
หัวใจของสวี่เฉิงอวี๋กระตุกขึ้นมาทันใด
ดูท่าแล้วท่านพ่อของนางไม่ใช่คนที่จะทำให้สับสนได้ง่ายๆ จริงๆ
จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเซียวิ่หางถึงได้ส่งองครักษ์ข้างกายเขาให้ตามนางมา เขาสงสัยหรือว่าชอบยุ่งเื่คนอื่น
แต่ไม่ว่าจะพูดอย่างไรผู้อื่นก็ช่วยเหลือนางเอาไว้ ทั้งยังช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้นาง และยังไม่ทำให้พวกนางพี่น้องต้องลำบากใจด้วย กระทั่งนางพูดว่าจะจัดการด้วยตนเองเขาก็ยังไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิด และไม่ได้แทรกมือเข้ามาอีก
เดิมนางคิดจะปกปิดเื่นี้ พูดเพียงเล็กน้อยและให้ผ่านไป ถือเสียว่าเขาออกมาจากหอป๋ายอวิ๋นพอดี ผ่านมาเห็นเข้าจึงช่วยเหลือนางเอาไว้
แต่เพราะนางพูดกำกวมเกินไปจึงทำให้ท่านพ่อของนางถามขึ้นมา...
สวี่เฉิงอวี๋คิดไม่ออกว่าจะโกหกเื่นี้อย่างไร ยิ่งไปกว่านั้นนางยังไม่ได้ปรึกษาเื่นี้กับเซียวิ่หางมาก่อน หากว่าโกหกแล้วถูกเซียวิ่หางเปิดโปงจะไม่เป็ผลดีอะไรกับนาง
และเื่นี้...
อย่างไรก็ไม่ใช่นางที่เป็ฝ่ายไปหาเื่เซียวิ่หางก่อน
ดังนั้นสวี่เฉิงอวี๋จึงรวบรวมสมาธิ ส่ายศีรษะแล้วตอบว่าไม่ใช่ “ข้าเห็นสถานการณ์นั่น เป็คุณชายน้อยที่ตั้งใจส่งองครักษ์ข้างกายเขาให้ติดตามพวกข้ามาเ้าค่ะ”
สวี่ซงซานขมวดคิ้ว “เ้าไม่ได้ถามหรือว่าเพราะเหตุใดถึงได้ส่งคนตามพวกเ้ามา”
นางคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แจกันสองหูของหลงจู๊เสี่ยวฉินมีน้อยจริงๆ และหายากมาก หากไม่ใช่เพราะสี่ปีก่อนพี่ชายรองได้รับอันที่คล้ายกันมาจากด้านนอก ทั้งยังเคยพูดกับข้าอย่างละเอียดมาก่อน ข้าเองก็คงมองไม่ออกว่าดีหรือไม่ดี ได้ยินว่าปกติแล้วคุณชายน้อยเป็คนที่ชอบสะสมอัญมณีโบราณเหล่านี้ คิดว่าคงคิดว่าข้าพูดได้อย่างมั่นใจ มีเหตุมีผล ถึงได้ยอมมองข้าสูงขึ้นมาบ้าง ส่วนหลงจู๊ซุนคนนั้น...”
พูดถึงแซ่ซุนสวี่เฉิงอวี๋เองก็ปวดเศียรเวียนเกล้า “พี่ชายใหญ่เคยพูดไว้ว่า หลงจู๊ซุนเป็คนที่คิดเล็กคิดน้อยและไม่ยอมใคร คุณชายน้อยเองก็คงจะรู้เช่นกันจึงป้องกัน เขาลงมือคิดว่าเป็เพราะเจตนาดีถึงได้ส่งคนตามข้าไป อยากจะปกป้องข้ากับคุณหนูเจ็ดกลับบ้าน หากไม่ใช่เพราะหลงจู๊ซุนส่งคนมาลงมือจริงๆ พวกข้าคงจะไม่ได้พบองครักษ์ของจวนคุณชายน้อย”
เซียวิ่หางเป็คนที่ทำอะไรตามอำเภอใจ ทุกเื่ขึ้นอยู่กับว่าเขาจะพอใจหรือไม่พอใจ ไม่เคยมีเื่ที่สมควรทำหรือไม่สมควรทำ
สวี่ซงซานคิดว่าเื่นี้เขาจัดการได้ไม่เหมาะสมนัก แม้ว่าเขาจะมีเจตนาดีช่วยสวี่เฉิงอวี๋เอาไว้ แต่หากเื่แพร่ออกไปจนคนรู้เข้า ไม่แน่ว่าจะเป็เื่ดี
เพียงแต่ขอแค่ไม่ใช่เด็กบ้านพวกเขาเป็ฝ่ายไปหาเื่เซียวิ่หางก่อน เช่นนั้นก็ไม่เป็อะไร
สวี่ซงซานผ่อนลมหายใจออกมาแล้วเป็ฝ่ายพลิกฝ่ามือตบที่หลังมือนาง “ข้ารู้แล้ว เื่นี้ข้าจะจัดการเอง เ้าไม่ต้องกังวล กลับไปเปลี่ยนชุด กินข้าวดีๆ แล้วพักสักหน่อยเถอะ ไว้รอให้ฟ้าสว่างข้าจะพาเ้าไปขอบคุณเขาที่จวนคุณชายน้อย”
258
