กู้หยูม่านยอดเกษตรกรหญิง (มี e-book นะคะ)

        “คุณชายกู้กับพี่จื่อเหวินเดินออกมาโน่นแล้วเจ้าค่ะ” หม่าชิงเหยาชี้ไปที่ประตูบ้านของกู้หยูม่าน “รอให้พี่จื่อเหวินเดินไปไกลกว่านี้สักหน่อย ท่านพ่อก็รีบไปพาคุณชายกู้มาเลยนะเจ้าคะ”

        “ข้ารู้แล้วน่า” หม่าต้วนพูดอย่างหงุดหงิด เขามานั่งรอว่าที่ลูกเขยอยู่ในที่มืดๆ นี้เกือบหนึ่งชั่วยาม ยุงกัดจนตัวเขาแดงและคันไปหมด แล้วจะไม่ให้เขาอารมณ์เสียได้อย่างไร

        “ท่านพ่อ พี่จื่อเหวินเดินไปแล้วเจ้าค่ะ” หม่าชิงเหยาพูดอย่างตื่นเต้น อีกไม่นานนางกับคุณชายกู้ก็จะได้ร่วมหอกันแล้ว

        หม่าต้วนออกจากมุมมืดแล้วกระโจนเข้าตีไปที่ท้ายทอยก่อนที่จะป้อนยาปลุกกำหนัดใส่ปากกู้เฉินซี “เท่านี้ก็เรียบร้อย”

        หม่าชิงเหยาพูดเสียงสั่นก่อนจะใช้มือลูบใบหน้ากู้เฉินซีพร้อมน้ำตาคลอ “ท่านพ่อ! ทำไมถึงตีท่านพี่แรงเช่นนี้เล่า”

        “เจ้าก็เหมือนกับแม่ของเจ้าที่เห็นผู้ชายหน้าตาดีหน่อยเป็นไม่ได้” หม่าต้วนดุลูกสาว “อย่ามัวอ้อยอิ่ง เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้าพอดี” 

        กู้เฉินซีที่ถูกเรียกว่าท่านพี่ก็รู้สึกไม่ดีมากแล้ว ยังมาถูกหม่าชิงเหยาสัมผัสใบหน้าอีกหลายที หากไม่ติดว่าพี่หญิงกับพี่เขยสั่งไว้ว่าต้องให้อดทนทำตามแผนให้สำเร็จ เขาคงตะโกนด่าสตรีไร้ยางออกผู้นี้ออกไปชุดใหญ่แล้ว ถึงแม้จะโมโหแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ กู้เฉินซีได้แต่จำใจให้หม่าต้วนแบกไปทั้งอย่างนั้น

        เมื่อหม่าต้วนกับหม่าชิงเหยากลับมาถึงบ้าน หูซื่อกับหม่าชิงจู๋ต่างก็หลับไปแล้ว หม่าต้วนมองสำรวจความเรียบร้อยอีกครั้ง เมื่อไม่เห็นว่าภรรยาและลูกชายขยับตัว เขาจึงพูดกับลูกสาว “เจ้าจัดการกับกู้เฉินซีให้เรียบร้อย ไม่ต้องกลัวว่าท่านแม่กับน้องชายของเจ้าจะตื่นมาได้ยิน เพราะยานอนหลับที่ข้าใช้จะทำให้พวกเขานอนไปถึงเที่ยงวันพรุ่งนี้เลย”

        หม่าชิงเหยาพยักหน้ารับอย่างเอียงอาย “แต่ข้า...ข้ายังไม่เคยทำเรื่องอย่างนี้ ข้ากลัวว่าข้าจะทำไม่สำเร็จเจ้าค่ะ” 

        “ต้องให้ข้าสอนอีกหรือ ไม่ใช่ว่าเจ้าชอบแอบดูข้ากับท่านแม่ของเจ้าพลอดรักกันอยู่บ่อยๆ หรือไร” หม่าต้วนพูดความจริงออกมา อย่าคิดว่าเขาไม่รู้ว่าลูกสาวกับลูกชายมักจะมาแอบดูเขากับภรรยาแสดงความรักต่อกัน แต่ที่เขาไม่ห้ามและไม่เคยดุด่าเพราะเขาชอบกับความรู้สึกที่ได้ทำเรื่องลับให้คนอื่นดู

        หม่าชิงเหยาได้ยินคำพูดตรงๆ ของบิดายิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่เพราะไม่คิดว่าบิดาจะรู้เรื่องที่นางกับน้องชายทำ 

        “ข้าจะออกไปรออยู่ข้างนอก เจ้ารีบทำให้มันเสร็จๆ สักทีเถอะ อยากให้คนบ้านกู้รู้ว่ามีคนในบ้านหายไปก่อนหรือไร” หม่าต้วนมองกู้เฉินซีอีกครั้งก่อนปิดประตูเสียงดัง ‘ข้ากรอกยาใส่ปากเจ้าหนุ่มนั่นไปเกือบหมดขวด แต่ทำไมเขายังนอนนิ่งอยู่ล่ะ หรือว่ายาที่ได้มาจะเป็นยาปลอม แต่คงไม่ใช่หรอก ตรอกมืดนั่นย่อมเชื่อถือได้ หากเขากล้าขายยาปลอม ป่านนี้ไม่ถูกคนตามไปกระทืบแล้วหรือ’

        ทันทีที่บิดาปิดประตู หม่าชิงเหยาก็นั่งมองหน้ากู้เฉินซีอย่างหลงใหล จากนั้นก็เริ่มใช้มืดลูบไล้ใบหน้า เมื่อนึกไปถึงการกระทำของบิดามารดาที่พวกเขาแสดงความรักต่อกัน หม่าชิงเหยาก็เริ่มปลดผ้าผูกเอวของตน แต่ผ้าผูกเอวยังไม่ทันจะได้คลาย กู้เฉินซีก็ถีบนางไปเต็มแรง

        เสียงของหนักกระแทกผนังดังลั่นจนหม่าต้วนต้องรีบเปิดประตูเข้ามา “กู้เฉินซี! ไม่ใช่ว่าเจ้ากินยาปลุกกำหนัดเข้าไปแล้วหรือ”

        “กินเข้าไปแล้วสิ กินเข้าไปมากด้วย ไม่ใช่เจ้าหรอกหรือที่กรอกยาใส่ปากข้าจนหมดขวด” กู้เฉินซียิ้ม “แต่บังเอิญข้ารู้แผนการชั่วๆ ของพวกเจ้าก่อน ข้าจึงกินยาแก้ไว้ก่อนแล้ว”

        “เป็นไปไม่ได้! แผนการนี้มีแต่ข้ากับชิงเหยาที่รู้” หม่าต้วนพูดอย่างไม่เชื่อ แต่เขาก็เปลี่ยนมาเป็นยิ้ม “กินยาแก้แล้วอย่างไร ตอนนี้เจ้านอนอยู่ในห้องของลูกสาวข้า ขอแค่ข้าตะโกนขึ้นมาคำเดียว ชาวบ้านก็จะรีบแห่กันมาดู แล้วเจ้าลองคิดดูว่าพวกเขาจะคิดยังไง”

        “เจ้าคงอยากได้ข้าเป็นลูกเขยมากสินะ แต่ขอโทษด้วย เพราะข้าไม่คิดที่จะมีพ่อตาอย่างเจ้า” กู้เฉินซีมองไปที่หม่าชิงเหยาอย่างรังเกียจ “โดยเฉพาะลูกสาวหน้าไม่อายของเจ้า ข้ายิ่งไม่อยากได้”

        “มาจนถึงขนาดนี้แล้วยังจะปากดี เช่นนั้นข้าก็จะตะโกนบอกชาวบ้านเดี๋ยวนี้” หม่าต้วนเพิ่งอ้าปาก 

        กู้เฉินซีก็ดีดยาที่อยู่ในมือเข้าปากหม่าต้วนไปหนึ่งเม็ด จากนั้นก็ดีดยาอีกเม็ดเข้าไปในปากของหม่าชิงเหยา ‘ดีที่ข้าฝึกวรยุทธ์กับพี่ซีซวนมาแล้ว แต่จะว่าไปพลังนิ้วของข้าก็แข็งแรงขึ้นมากทีเดียว’

        “เจ้าเอาอะไรให้ข้ากิน” หม่าต้วนล้วงคอแต่ก็ไม่เป็นผล เพราะทันทีที่เม็ดยาสัมผัสกับลิ้น มันก็ละลายลงคอไปเรียบร้อยแล้ว

        “เจ้าเอายาปลุกกำหนัดให้ข้ากิน ข้าก็ต้องเอายาปลุกกำหนัดให้เจ้ากินบ้างสิ” กู้เฉินซีเดินหัวเราะออกจากห้องก่อนจะปิดประตูให้อย่างดี “ขอให้พวกเจ้าพ่อลูกมีความสุขกันให้เต็มที่นะ ข้าไปก่อนล่ะ”

        กู้เฉินซีเดินโซซัดโซเซออกมาจากบ้านของหม่าต้วน เป็นจังหวะเดียวกับที่กู้หยูม่านและเฮ่อหลานจวินเดินนำหัวหน้าหมู่บ้านกับชาวบ้านจำนวนหนึ่งมาถึงพอดี

        กู้หยูม่านวิ่งเข้าไปประคองน้องชายด้วยท่าทางตกใจ “เฉินซี! เจ้าเป็นอะไรไป ใครทำร้ายเจ้า แล้วเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?”

        “ตอนที่ข้าออกไปส่งพี่จื่อเหวิน หม่าต้วนกับหม่าชิงเหยาไม่รู้มาจากไหน พวกเขาเข้ามาตีท้ายทอยจนข้าสลบ” กู้เฉินซีกุมท้ายทอยด้วยสีหน้าเจ็บปวด “พอข้าฟื้นขึ้นมา ข้าก็เห็นหม่าต้วนกับหม่าชิงเหยากำลังจะป้อนบางอย่างให้ข้ากิน ดีที่ข้ายังพอมีแรง ข้าจึงขัดขืนแล้วเอาของสิ่งนั้นป้อนกลับให้หม่าต้วนกับหม่าชิงเหยากินแทน”

        “แล้วตอนนี้สองพ่อลูกคู่นั้นอยู่ที่ใด กล้ามาทำร้ายน้องชายของข้า ข้าต้องเอาเรื่องพวกเขาให้ถึงที่สุด” เฮ่อหลานจวินพูดอย่างโมโห “ท่านลุงจงเต๋อ ท่านต้องจัดการเรื่องนี้ให้ข้าด้วยนะขอรับ”

        จงเต๋อกับชาวบ้านที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็มองกู้เฉินซีที่นอนหน้าซีดอยู่อย่างนึกสงสาร

        “ได้! ข้าจะจัดการเรื่องนี้ให้เอง” จงเต๋อรับคำอย่างหนักแน่น “ข้าไม่ปล่อยให้คนชั่วมาทำลายชื่อเสียงของหมู่บ้านเราเป็นอันขาด”

        ‘สงสารพ่อหนุ่มเฉินซี ยืนอยู่หน้าบ้านตัวเองแท้ๆ ยังมาถูกคนชั่วทำร้าย’

        ‘ข้าว่าหม่าชิงเหยาคงหมายตากู้เฉินซีไว้แล้วแน่ๆ’

        ‘ไม่ใช่ว่านางอยากแต่งกับจงจื่อเหวินหรอกหรือ ทำไมเปลี่ยนมาเป็นกู้เฉินซีแล้วเล่า’

        ‘เพราะจงจื่อเหวินแสดงออกว่าไม่สนใจนางอย่างไรเล่า’

        ‘ข้าว่าไม่ใช่ นางคงเห็นว่ากู้เฉินซีรวยกว่า’

        ‘ฟังจากที่พวกเจ้าพูดมา คงไม่ใช่ว่าสองพ่อลูกเอายาปลุกกำหนัดให้กู้เฉินซีกินหรอกนะ’

        ‘เป็นไปได้! แต่เดี๋ยวก่อน หากเป็นยาปลุกกำหนัดจริง แล้วที่กู้เฉินซีป้อนยากลับให้สองพ่อลูกคู่นั้น ตายแล้ว! ข้าอยากเข้าไปดูข้างในให้เห็นกับตาเหลือเกินว่าสองคนนั้นกำลังทำอะไรกันอยู่’

        ‘ภาพบัดสีแบบนั้นเจ้ายังอยากจะดู ข้าไม่กล้าดูหรอก’

        ‘ข้าต้องอยากดูอยู่แล้วสิ หม่าต้วนกับหม่าชิงเหยากล้าทำชั่วกับคนอื่น สุดท้ายก็ต้องรับผลกรรมด้วยตัวเอง แต่จะทำอย่างไรทีนี้ หม่าต้วนจะเรียกหม่าชิงเหยาว่าลูกสาวหรืออนุภรรยาดีล่ะ’

        ชาวบ้านยังคงวิพากษ์วิจารณ์ถึงการกระทำของสองพ่อลูกแซ่หม่าอย่างออกรส

        ส่วนกู้เฉินซีที่แกล้งนอนหมดแรงได้กระซิบถาม “พี่หญิง พี่เขย การแสดงของข้าเป็นอย่างไรขอรับ”

        “ดีเยี่ยม! การแสดงของเจ้าช่างไร้ที่ติ” กู้หยูม่านยกนิ้วโป้งให้น้องชาย

        เฮ่อหลานจวินก็ยกนิ้วโป้งให้น้องภรรยาเช่นกัน “คณะละครหลวงยังแสดงออกมาไม่ดีเท่าการแสดงของเจ้าเลย ว่าแต่เจ้าแน่ใจนะว่าได้ให้ยาปลุกกำหนัดกับสองคนนั้นกินไปแล้ว”

        “แน่ใจสิขอรับ แต่ยาที่ท่านให้มาก็ดีจริงๆ ทันทีที่เม็ดยาเข้าปาก มันก็ละลายลงคอสองพ่อลูกนั้นไปทันที” 

        ทั้งสามหันไปมองบ้านของหม่าต้วนด้วยความสะใจ

        “แม่นางกู้ คุณชายเฮ่อ ฟังจากเสียงข้างใน ข้าคิดว่า...” จงเต๋อพูดอย่างกระดาก “ข้าคิดว่าพวกเขาคง...อีกนาน”

        “ท่านลุง ท่านคงไม่คิดจะไล่ให้เรากลับเพราะอยากช่วยญาติพี่น้องของท่านกระมัง” เฮ่อหลานจวินแสร้งทำท่าโมโหสุดขีด

        “ท่านพี่ ท่านอย่าโมโหไปเจ้าค่ะ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าร่างกายของท่านเพิ่งฟื้นตัวจากอาการป่วยมาได้ไม่นาน หากท่านเอาแต่โมโหอยู่อย่างนี้ ร่างกายท่านจะทรุดเอาได้นะเจ้าคะ” กู้หยูม่านรีบปราม นอกจากนางกับสามีอยากเอาคืนหม่าต้วนกับหม่าชิงเหยาที่คิดไม่ดีกับน้องชายแล้ว นางกับสามียังมีแผนการอีกหนึ่งอย่างอยู่ในใจ

        “คุณชายเฮ่ออย่าเข้าใจเจตนาของข้าผิดไป ข้าเห็นว่าร่างกายของท่านยังไม่หายดี อีกทั้งคุณชายกู้ยังถูกหม่าต้วนทำร้าย หากท่านรอให้สองคนนั้นเสร็จกิจ ข้าว่าฟ้าคงใกล้สว่างแล้ว ข้าจึงอยากให้พวกท่านกลับไปพักผ่อน ส่วนทางนี้ข้าจะจัดการให้เอง” จงเต๋อรีบอธิบาย คนอื่นไม่รู้สถานะของคนสกุลกู้และคนสกุลเฮ่อย่อมไม่คิดมาก แต่เขาที่รู้ดีจะกล้าทำให้คนจากตระกูลใหญ่เหล่านี้ขุ่นเคืองได้อย่างไร “ข้าเอาเกียรติของหัวหน้าหมู่บ้านรับรองกับพวกท่านว่าไม่เกินวันพรุ่งนี้ ข้าจะต้องมีคำตอบให้พวกท่านอย่างแน่นอน”

        “ท่านพี่ ในเมื่อท่านลุงจงเต๋อรับปากถึงขนาดนี้แล้ว ข้าว่าเรากลับไปรอฟังข่าวอยู่ที่บ้านดีหรือไม่เจ้าคะ” กู้หยูม่านบอกสามี

        “เช่นนั้นก็ได้ แต่หากข้าไม่ได้คำตอบเป็นที่น่าพอใจ ข้าคงต้องเอาเรื่องนี้ไปร้องเรียนต่อทางการแล้ว” เฮ่อหลานจวินพูดจบก็ประคองกู้เฉินซีเดินกลับบ้านไป

        จงเต๋อหันไปถามลูกชาย “ตอนที่คุณชายกู้เดินออกมาส่งเจ้า เจ้าไม่เห็นความผิดปกติอะไรเลยหรือ ทำไมถึงปล่อยให้คุณชายกู้ถูกสองพ่อลูกคู่นี้ทำร้ายได้”

        จงจื่อเหวินทำหน้ารู้สึกผิด “ข้าได้ยินเสียงเหมือนของตกอยู่เหมือนกัน แต่คิดว่าคงเป็นเสียงจากหมาแมวที่อยู่แถวนั้นก็เลยไม่ได้สนใจขอรับ”

        “ดีที่คุณชายกู้หนีออกมาได้ หากไม่ทัน...” จงเต๋อทำท่าขนลุก “ครอบครัวเราคงถูกสั่งให้ย้ายไปอยู่ในถิ่นทุรกันดารแล้ว”

        “ท่านพ่อ ตกลงแล้วพี่หญิงกู้ คุณชายเฮ่อ ฮูหยินผู้เฒ่า แล้วก็คุณชายมู่หรง พวกเขาเป็นใครกันแน่ขอรับ เหตุใดท่านพ่อถึงดูเกรงกลัวพวกเขาขนาดนี้” จงจื่อเหวินถามบิดาอย่างสงสัย

        “ตอนนี้เจ้ายังไม่ต้องรู้ เอาไว้ให้เจ้าได้รับความไว้วางใจจากแม่นางกู้มากกว่านี้ เดี๋ยวเจ้าจะรู้เอง” จงเต๋อบอกลูกชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง “เจ้ารู้ไว้ก็พอว่าการที่เจ้าได้ติดตามรับใช้พวกเขาก็นับเป็นบุญวาสนาของเจ้ามากแล้ว เจ้าตั้งใจทำงานให้ดีก็พอ” 

        “ขอรับท่านพ่อ ข้าจะจำไว้” แม้ไม่ได้คำตอบที่ต้องการแต่จงจื่อเหวินก็ยังรับคำ “ข้าจะทำงานรับใช้พวกเขาให้ดีที่สุดขอรับ”