กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

'เจ้าคงสงสัยว่าทำไมข้าว่าทำแบบนั้นกับเจ้าทั้งที่ข้าพูดดีๆก็ได้ใช่หรือไม่ ข้าเคยมีลูกศิษย์อยู่1คนลูกศิษย์ของข้าเองก็คล้ายกับเจ้าเพราะมันมีกายาผนึกสวรรค์ตอนนั้นข้าดูแลมันอย่างดีจัดการทุกอย่างให้แต่พอข้าไม่อยู่เพียงเดือนเดียวด้วยกายาที่แข็งแกร่งมันออกไปเผชิญโลกภายนอกโดยไร้ประสบการณ์ผลจากการกระทำนั้นมันตามเล่ห์เหลี่ยมคนอื่นไม่ทันสุดท้ายจึงตายลงเพราะความอ่อนแอของมันเองและในเมื่อข้าตัดสินใจช่วยเจ้าข้าจึงทำทุกอย่างเพื่อให้เจ้าอยู่ได้ด้วยตัวคนเดียว จนกระทั่งสำเร็จตอนนี้เจ้าสามารถไปที่ไหนก็ได้แม้จะอยู่ตัวคนเดียว โอ้...ไม่สิยังมีเจ้าขาวด้วยต่อจากนี้เจ้าต้องดูแลมันดีๆเอาหละเมื่อเจ้าอายุ20ปีเส้นลมปราณจะปรากฎตอนนั้นจะเกิดอะไรขึ้นบ้างข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกันเพราะสิ่งที่เจ้าครอบครองทั้ง2นับเป็นสุดยอดของกายาและเส้นลมปราณ บางทีมันอาจจะทำลายกันเองเพราะฉะนั้นข้าได้ทิ้งยาไว้2เม็ด เม็ดสีแดงทำลายกายา เม็ดสีเขียวทำลายเส้นลมปราณเจ้าเลือกเอง'หลังจากอ่านข้อความบนกระดาษแผ่นที่2จบหลินเฟยมีอารมณ์ไม่มั่นคง ตอนนี้หลินเฟยกำลังสับสนจากสิ่งที่ชายแก่เขียนเอาไว้นั่นไม่เท่ากับว่าตนเองติดหนี้บุญคุญชายแก่คนนี้ครั้งใหญ่?
'ข้าไม่ได้หวังให้เจ้าเห็นข้าอาจารย์แต่ข้าเห็นเจ้าคือลูกศิษย์คนสุดท้ายของข้า'หลินเฟยวางกระดาษลงข้อความทั้งหมดที่อ่านไปทำให้หลินเฟยถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
''ตอนนี้ข้าจะไม่นับท่านเป็นอาจารย์แต่เมื่อใดก็ตามที่ข้าเจอท่านอีกครั้งข้าจะคำนับท่านเป็นอาจารย์และข้าสัญญาว่าก่อนหน้านั้นข้าจะไม่คำนับใครคนไหนเป็นอาจารย์ก่อนท่าน''หลินเฟยลุกขึ้นช้าๆตอนนี้ยังเหลือเวลาอีก3วันกว่าตนเองจะอายุครบ20ปี
''นับว่าดีที่สมุนไพรไม่ได้หายไปด้วย''หลินเฟยตาโตขณะมองไปที่สมุนไพรจำนวนมากที่ยังขึ้นอยู่ที่เดิมโดยไม่รู้ตัวเลยว่าสมุนไพรเหล่านั้นมันไม่ใช้สมุนไพรที่หาได้ทั่วไป บางต้นมันสามารถแลกกับสำนักได้เลยนั่นแสดงให้เห็นว่าชายแก่ที่ปลูกสมุนไพรไว้ไม่ธรรมดา อึ้ก! หลินเฟยลองชิมสุราในน้ำเต้าทันทีและทันทีที่มันไหลลงท้องหลินเฟยรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อที่แข็งแรงขึ้นจนน่ากลัว อาการล้าก็หายไป
''รสชาติของมัน...ข้าไม่แบ่งใครแน่ๆ''หลินเฟยปิดขวดน้ำเต้าแล้วนอนลง 3วันนี้หลินเฟยจะนอนอย่างเดียวจนกระทั่งเวลาที่หลินเฟยมีอายุครบ20ปีได้มาถึง ด้วยความเคยชินหลินเฟยกินยาที่ชายแก่ทิ้งเอาไว้ทั้งๆที่ตอนนี้มันไม่มีความจำเป็นต้องกิน คลื่น! คลื่น! คลื่น! การเปลี่ยนแปลงของธรรมชาติเกิดขึ้นแผ่นดินและท้องฟ้าค่อยๆสั่นสะเทือนจนรู้สึกได้อย่างชัดเจน ครึ่ก! ครึ่ก! ครึ่ก! แผ่นดินเริ่มปิดเบี้ยวตูม! พื้นดินรอบๆตัวหลินเฟยระเบิดออก เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ! บนท้องฟ้าเองก็มีสายฟ้าแล่บออกมาโฮก! โฮก! โฮก! เสียงคำรามที่ทำให้คนได้ยินสั่นสะท้านไปถึงจิตวิญญาณดังขึ้น พื้นดินพุ่งขึ้นมามันก่อตัวเป็นรูปร่างที่มองไม่ออก สายฟ้าเองก็เริ่มหมุนรวมกันแล้วก่อตัวด้วยเช่นกัน โฮก! คำรามอีกครั้งก้อนดินถูกก่อเป็นรูปร่างมังกรสีทอง5ตัว สายฟ้าหมุนรวมกันจนกลายเป็นมังกรสีฟ้า5ตัวและจากที่หลินเฟยมองดูบนท้องฟ้ามังกรดินและมังกรสายฟ้าต่างลอยไปมาโดยไม่เข้าใกล้กันเลยสักนิด
''เกิดอะไรขึ้น หรือเป็นเพราะข้า...''หลินเฟยกลายเป็นตื่นตระหนกเพราะร่างของหลินเฟยถูกดึงขึ้นไปบนฟ้าหลินเฟยได้แต่หวาดกลัวเมื่อลอยอยู่ท่ามกลางมังกรทั้ง10ตัว
''ไอ้หนูพ่อและแม่ของเจ้าเล่นข้าเอาไว้เยอะเลยนะ นรกจริงๆข้าถูกผนึกมานานถึง20ปีมันน่าเบื่อมากรู้มั้ยหึ! ถ้าหากข้าไม่ถูกผลึกหละก็ไอ้มังกรดินนั่นคงโดนข้าชิงตัดหน้าแล้วเจ้าเองคงกลายเป็นผู้ทรงพลังไปแล้ว''มังกรสายฟ้าตัวหนึ่งหยุดอยู่กับที่แล้วพูดขณะที่มังกรสายฟ้าอีก4ตัวยังคงลอยไปลอยมา
''ฮ่า ฮ่า ฮ่า เจ้ามันขี้โกงที่สร้างเส้นลมปราณให้ไอ้หนูนั่นตั้งแต่เกิด พวกเราตกลงกันไว้ว่ายังไงฮะเจ้าบอกกับข้าเองว่าให้เลือกตอนอายุ10ปี แต่ดูเจ้าทำสิ หึ!...และเนื่องจากเจ้าโกงไอ้หนูนี่ถือเป็นของข้าไอ้หนูคนนี้จะเป็นตัวแทนของกายาผนึกสวรรค์''มังกรดินพูดออกมาโดยไม่แยแสมังกรสายฟ้าเลยสักนิด
''เจ้าไม่ใช่คนตัดสินใจไอ้หนูนั่นต่างหากที่ต้องเลือก หากเจ้าเลือกข้าเส้นลมปราณปฐพี9วิถีจะเป็นของเจ้าถึงเส้นลมปราณนี้จะทำให้การทะลวงขั้นของเจ้าเชื่องช้าแต่พลังของเจ้าจะมากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัวแถมการดูดซับทรัพยากรต่างๆเองก็ง่ายดายราวกับหายใจ''มังกรสายฟ้าพูดชักชวนหลินเฟยให้เลือกตนแต่หลินเฟยกลับนิ่งเงียบและไม่พูดอะไรมันไม่ใชเพราะหลินเฟยกำลังคิดอะไรแต่หลินเฟยกำลังหวาดกลัวเหตุการณ์แบบนี้มันน่ากลัวจนหลินเฟยแทบหายใจไม่ออก
''ไอ้หนู เจ้าต้องเลือกข้าเพราะพลังของข้าได้ช่วยเจ้าเอาไว้มากมาย นอกจากนี้กายาผนึกสวรรค์นั้นดีมากในการตื่นขั้นสมบูรณ์เจ้าจะสามารถลำลายภูเขาได้ด้วยการดีดนิ้วเบาๆ นอกจากนี้ข้ายังมีของขวัญให้เจ้ามันเป็นวิชาที่มีเพียงคนที่ครอบครองกายาผนึกสวรรค์เท่านั้นที่ฝึกได้มันคือวิชาดัชนีสยบเทพเจ้า
''เดี๋ยวก่อน ข้าเองก็มีของขวัญแต่ข้าลืมพูดไปก็เท่านั้น มันคือวิชาเท้าปีศาจย่ำนรก''หลินเฟยกลืนน้ำลายก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วพูดออกไป
''ผะ...ผู้อาวุโส ข้าอยากรู้ว่าทำไมพวกท่านถึงเลือกข้าแล้วพวกท่านคือตัวตนอะไรกันแน่''หลินเฟยเงียบลงขณะมังกรดินสีทองและมังกรสายฟ้าระเบิดเสียงหัวเราะออกมา
''ข้าเป็นคนพูดเองก็แล้วกันพวกข้าล้วนคือตัวตนที่เกิดจากโลกเจ้ามังกรดินนั่นคือตัวแทนของแผ่นดินส่วนข้าคือตัวแทนของฝืนฟ้า พวกข้าทั้ง2จะคอยมอบกายาและเส้นลมปราณให้กับคนที่พวกเราคัดเลือก''หลินเฟยขมวดคิ้วคำอธิบายง่ายๆของมังกรสายฟ้ามันมีบางอย่างซ่อนอยู่
''ผู้อาวุโสโปรดบอกความจริงทั้งหมดให้ข้าฟังไม่เช่นนั้นข้าไม่สามารถเลือกได้''มังกรสายฟ้าพยักหน้าพอใจมันคิดถูกที่เลือกหลินเฟยเป็นตัวแทนเพราะหลินเฟยไม่ได้โง่คนเชื่อทุกอย่างที่มันพูด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่30:เลือกข้าสิ!

นิยายแนะนำ

กลืนสวรรค์ทำลายปฐพี

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่30:เลือกข้าสิ!

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้