พวกเ้าซาลาเปาทั้งหลายก็พากันโดนต้อนมารวมกันทั้งหมดที่ใต้ต้นไม้ที่กลุ่มของท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวได้นั่งพักกันอยู่ก่อนแล้ว จากที่เสียงก็ดังอยู่มากแล้วพอมีพวกเด็กๆจากตระกูลฉือ ตระกูลอี้ เพิ่มเติมเข้ามาอีกก็กลายเป็ว่าเหมือนอยู่กันในตลาดย่อมๆแห่งหนึ่งกันเลยทีเดียว
“เอาล่ะเด็กๆฟังนะลูกพากันรวมตัวอยู่ด้วยกันแถวนี้ ห้ามเดินเพ่นพ่านไปที่อื่นอย่างเด็ดขาด พวกเ้าเข้าใช่ไหมว่าตอนนี้พวกท่านพ่อ ท่านแม่กำลังทำเื่สำคัญกันมากๆอยู่”ท่านแม่มดแดง
“เข้าใจขอรับ” “เข้าใจเ้าค่ะ”พวกหัวซาลาเปาหัวน้อยๆต่างพากันพยักหน้ากันหงึกหงัก อยู่หลายทีว่าเข้าใจจริงๆ
“เข้าใจว่าอย่างไรกัน”ท่านแม่มดแดง สอบถามด้วยน้ำเสียงรักและเอ็นดูกลุ่มซาลาเปาน้อยๆกลุ่มนี้
“เนื้อ…เนื้อ….เนื้อ…”เ้าพวกซาลาเปาน้อยๆกลับตอบออกมาแบบนี้กัน ด้วยสีหน้าแววตาที่มีความสุขที่สุดจริงๆ
“.................!!!!”พวกบรรดาท่านแม่ ก็ไม่คิดคิดว่าจะได้คำตอบออกมาแบบนี้
“ท่านแม่เ้าคะ พวกหลานๆเหลนๆคงจะหมายถึงว่าวันนี้หลังจากลากเ้าพวกปลาอสูรสีใสตาฟ้าขึ้นมาได้พวกข้าจะได้กินเนื้อพวกมันเ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“อ้อ….”พวกท่านแม่
“ถ้าอย่างนั้น แม่ฝากเ้าดูแลหลานๆเหลนๆใด้อย่าไปซนที่ไหน เ้าทำได้หรือไม่เหนี่ยวเหนี่ยว??”ท่านแม่มดแดง
“ได้เ้าค่ะ รับรองเลยข้าจะดูแลพวกเขาให้เป็อย่างดี”เหนี่ยวเหนี่ยว ตบอกอย่างมั่นใจและยืนยันคำพูดกับท่านแม่อย่างหนักแน่น
“งั้นแม่ไปก่อนนะ พวกเราจะต้องเริ่มกันแล้วจะช้าไปกว่านี้ไม่ได้”ท่านแม่
“เ้าค่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
เมื่อท่านแม่กล่าวจบก็ พากันเดินจากกลุ่มซาลาเปาน้อยกันไป มุ่งหน้าไปรวมกลุ่มกับคนที่เหลือทันทีเลย
“พวกเ้าออกมาทำเื่สนุกๆข้างนอกทำไมไม่ชวนพวกข้ามาด้วยเนี่ย เสียดายจังเลยที่ไม่ได้เห็นั้แ่เหตุการณ์เริ่มแรกน่ะ”เด็กๆจากตระกูลฉือ
“จริงด้วย”พวกเด็กๆ ตระกูลฉือ ตระกูลอี้
“เอาล่ะ หยุดก่อนใช่ว่าพวกข้าชวนพวกเ้าทั้งหมดมาแล้วจะเห็นเหตุการณ์แต่แรกเริ่มทั้งหมดนะ”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“อ้าว..ทำไมเป็อย่างงั้นล่ะ?”เด็กบ้านตระกูอี้
“ก็พวกข้าทั้งหมดยังเก็บผักอยู่ที่ชายป่าแถบด้านโน้น แต่คนที่อยู่ในเหตุการณ์เป็พวกน้องสาวของพวกข้าทั้งหมดเลย มีแต่พวกนางทั้ง 4 คนกับท่านย่าเล็กของข้าที่เห็นน่ะ”เหลนชายรองจูจู
“จริงๆนะพวกข้ามาเห็นตอนเหตุการ์จบลงไปแล้วน่ะ”เหลนชายสามจีจี
“ข้าก็ยืนยันอีกคนได้ และจะให้พวกน้องสาวของข้าทั้ง 4 คนและท่านย่าเล็กเล่าเื่ั้แ่ต้นจนจบให้พวกเ้าฟังแทนก็แล้วกัน เพราะพวกนางอยู่ในเหตุการณ์ที่น่าตื่นเต้นนี้ั้แ่เริ่มแรก”เหลนชายสี่เหล่าสู่
“อ้า…เป็อย่างที่ท่านปู่ ท่านพ่อ ชอบนินทาตระกูลหวังของเ้าเลย”เด็กในบ้านตระกูลฉือ
“ฮือ…นินทาว่าอย่างไรหรือ?”เหลนชายของเหนี่ยวเหนี่ยว
“ก็ตระกูลหวังสารพัดสัตว์พอเข้าป่าก็จะไม่สนใจอะไรเหมือนเจอบ้านที่จากมานานอย่างไรล่ะ??”เด็กๆตระกูลอี้ ตระกูลฉือต่างผลัดกันพูดจนไม่รู้ใครเป็ใคร
“....................!!”เหนี่ยวเหนี่ยว
“แล้วมันหมายความว่าอย่างไรกัน พวกข้างงกับคำพูดพวกเ้าจังเลย”หลานชายสี่เหล่าสู่เองก็เกาหัวแกร๊ก…แกร๊ก…แล้วนะ
“ก็หมายความว่าพวกเ้าสมกับมีนามเป็สัตว์ พอเข้าป่าก็เหมือนกับเตลิด ไม่สนใจสิ่งรอบข้างตระกูลเ้าเก่งกาจมากในการเข้าป่าอย่างไรล่ะ”เด็กๆตระกูลอี้ บ้างในครานี้เป็ผู้พูดออกมา
“พวกข้าก็ยังงงอยู่ดีนั่นแหละเกี่ยวอะไรกัน??”เหลนชายสามจีจี
“ก็พอพวกเ้าทั้ง 4 คนเข้าป่าก็เลยลืมน้องสาวและท่านย่าเล็กทางด้านนี้อย่างไรล่ะ”เด็กตระกูลฉือ
“..........!!”เหลนชายทั้งสี่ พอนึกถึงเื่นี้ก็จริงเสียด้วยพอพวกเขาเข้าป่าหาของป่ากันแล้วก็จะสนุกสนานกันมาก
“มันเกี่ยวกันไหมเนี่ย ยิ่งฟังยิ่งงงวุ้ย….”เหนี่ยวเหนี่ยว ยิ่งแล้วใหญ่เกาหัวอย่างงงๆทั้งสองข้างไปแล้ว กับบทสนทนาพวกกลุ่มซาลาเปาพวกนี้เนี่ย
“มาๆข้าจะเล่าให้พวกเ้าฟังเองนะ”เหนี่ยวเหนี่ยว ตัดสินใจแทรกบทสนทนาเด็กๆกลุ่มนี้ ขืนถ้าปล่อยให้พูดกันไปมาไม่รู้จักจบ เป็นางนี่แหละจะหัวะเิก่อนใครเพื่อนเลย
“ขอรับ ท่านย่าเล็ก”
“เ้าค่ะ ท่านย่าเล็ก”
พวกเด็กๆตอบรับคำของเหนี่ยวเหนี่ยวกันหมด เพราะตอนนี้ในกลุ่มพวกเด็กๆคนที่มีฐานะสูงศักดิ์และาุโสุดก็คือข้าเอง ท่านย่าเล็กหวังเหนี่ยเหนี่ยว
“เื่มันก็คือว่า….บลา…บลา….”เหนี่ยวเหนี่ยว เริ่มเล่าเื่ให้พวกเหลนๆฟังกันอย่างตั้งใจ
“ว้าว……”พวกเหลนๆทั้ง 3 ตระกูล
“แบบนี้ต้องเรียกได้ว่าเป็ฝีมือของท่านย่าเล็กใช่ไหมพวกเรา”เด็กจากตระกูลฉือ
“ใช่ๆ”พวกเด็กๆ ต่างก็พากันเห็นด้วยกันหมดทุกๆคน
“ข้าเองก็ไม่แน่ใจนักนะเหลนๆ มันอาจจะเป็เื่บังเอิญหรือความโชคดีในตอนนั้นก็เป็ได้นะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“นั่นมันคือสัตว์อสูรนะขอรับท่านย่าเล็ก มันคงจะเชื่อยากจริงๆแล้วถ้ามันคือความบังเอิญ หรือความโชคดีจริงๆแต่มันจะเป็ลักษณะแบบไหนกันเล่าขอรับท่านย่าเล็ก??”เหลนชายคนโตยหยางหยาง
“ก็แบบว่าเอิ่ม…..เ้าปลาอสูรฝูงนี้อาจจะทะเลาะกันตีกันไปมาจนาเ็กันเองจนตาย”เหนี่ยวเหนี่ยว
“แต่ตอนนั้นมันไม่มีการต่อสู้นะเ้าคะท่านย่าเล็ก”เหลนสาวคนโตยายา
“ผืนแม่น้ำเงียบสงบมากๆ ไม่มีการกระจายของแผ่นน้ำเลยแม้แต่นิดเดียว”เหลนสาวรองมี่เฟิง
“มีแต่เสียงหินกระทบบนผิวน้ำที่พวกข้ากับท่านย่าเล็กเขวี้ยงลงไปเท่านั้นเองนะเ้าคะเสียงแบบนี้เลย….”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋
“ฉึก…ฉึก…”
“ปึ้ก….ปึ้ก…”
“พรวด….ปลาอสูรโผล่..”เหลนสาวสี่ทู่จึ
“จ๋อม…หินที่เขวี้ยวหล่นลงสู่ใต้แม่น้ำ..”เหลนสาวสามยวี๋ยวี๋
“..........!!”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่มองการแสดงท่าทางลีลา และเสียงพากจากบรรดาเหลนสาวน้อยอีกรอบถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว พวกนางช่างเก็บรายละเอียดได้มากจริงๆแต่มันจะมากจนเกินความจำเป็ไหมสำหรับการเล่าเื่ในตอนนี้?? และถ้าเป็แบบนี้เื่เล่ามันจะจบลงสั้นๆได้ไหมเนี่ย
เด็กๆพวกนี้มีหวังจะต้องมีคำถามไม่รู้จักจบจักสิ้นอย่างแน่นอน เพราะแต่ละคนอยู่ในวัยที่เรียนรู้ และสงสัยกันหมดเลย และเหนี่ยวเหนี่ยวตัวของนางเองยังคิดไม่ทันจบ เ้าพวกเด็กๆกลุ่มนี้ก็เริ่มมีคำถาม ความสงสัยเกิดขึ้นทันทีเลย
“ใช่ๆมันเป็ไปไม่ได้นะขอรับที่พวกมันจะทะเลาะกัน ท่านย่าเล็กต้องบอกเหตุผลอื่นแล้วล่ะ”เด็กๆตระกูลอี้
พวกเด็กๆต่างหันมามองที่ท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวกันเป็ตาเดียว เพื่อรอฟังเื่ราวของคำว่าบังเอิญ หรือความโชคดีในด้านอื่นแทน
“ปลาอสูรพวกนี้อาจจะหมดแรงแหวกว่ายในแม่น้ำ 7 ธาตุที่มาไกลถึงตรงนี้ก็ได้ แบบเหนื่อยขาดใจจนตายน่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“แต่พวกสัตว์อสูรพวกนี้มันแข็งแรงมากๆนะเ้าคะ ไม่มีทางเป็ไปได้เลยที่พวกมันจะเหนื่อยตาย”เด็กตระกูลฉือ
“ใช่ๆ”พวกเด็กๆต่างพากันออกความคิดเห็นไปในทางเดียวกันอีกครั้ง
“.........!!”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ท่านย่าเล็กเ้าคะ คงจะเป็แบบอื่น”เด็กตระกูลอี้
“ถ้างั้นพวกมันอาจจะนอนตากแดดจนเพลิน เลยโดนแดดเผาิัจนใต้ เลยมุดหนีใต้แม่น้ำไม่ทันก็ได้”เหนี่ยวเหนี่ยว
“สัตว์อสูรพวกนี้ท่านปู่ ท่านพ่อเล่าให้ฟังว่าพวกมันมีเนื้อ หนัง เกร็ดที่แข็งแรงที่สุด”เด็กบ้านอี้
“.........!!”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ตรงผืนแม่น้ำ 7 ธาตุแถวนี้พลังธาตุน้อยนิดมันเลยอยู่ไม่ได้หมดแรงตาย”เหนี่ยวเหนี่ยว
“มันแค่มีพลังธาตุน้อยนิด แค่สัตว์อสูรทั่วไปไม่ชอบอาศัยอยู่เพียงเท่านั้นขอรับ”เด็กบ้านฉือ
“.........!!”เหนี่ยวเหนี่ยว
“ไอ้หยา….เ้าเด็กพวกนี้นี่จำไมจริงๆเลยนะเมื่อไหร่จะเลิกถามข้าเสียทีเนี่ย”เหนี่ยวเหนี่ยว คิดอยู่ในใจ
“พวกมันอาจจะกินอะไรเข้าไปแปลกปลอมก็ได้นะ เลยทำให้ตายไงล่ะ”เหนี่ยวเหนี่ยว
“อันนี้ก็อาจจะเป็ไปได้นะพวกเราว่าอย่างไรกัน”เด็กๆ พากันพูดสอบถามความคิดเห็นกันอีกครั้งหนึ่ง
“แต่ว่านะพวกสัตว์อสูรพวกมันแข็งแรงจริงๆนะ ถ้ามันกินอะไรแล้วตายได้ของสิ่งนั้นต้องเป็พิษมากจริงๆ แต่แม่น้ำ 7 ธาตุปลายๆแม่น้ำแบบนี้ไม่มีพืช สัตว์น้ำอันตรายมากขนาดนั้นให้พวกข้าเห็นหรือท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่เห็นมาก่อนเลยนะพวกเ้าว่าอย่างไรล่ะ?”เด็กบ้านฉือ
“จริงด้วย พวกข้าก็ไม่เคยเห็นหรือเคยได้ยินมาก่อนเหมือนกันนะ”พวกเด็กๆทั้งหลายต่างแลกเปลี่ยนความคิดเห็นที่ก่อเกิดปัญหาให้กับท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยวอีกครั้ง
“.........!!”เหนี่ยวเหนี่ยว
“อะไรๆมันก็เกิดขึ้นได้นะพวกเ้าไม่คิดอย่างงั้นเหรอ? สิ่งที่พวกท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่พวกเ้าไม่เคยเห็นมาก่อนใช่ว่าพวกเ้า หรือพวกข้าจะไม่เคยเห็นใน่เวลานี้น่ะใช่ม๊า?”เหนี่ยวเหนี่ยว
“จริงขอรับ” “จริงเ้าค่ะ”เป็ครั้งแรกเลยที่พวกเด็กๆจำไมพวกนี้เห็นด้วยกับนาง แต่มันก็ยังไม่จบกันง่ายๆเสียทีเดียน่ะสิ
“ไม่แน่นะพวกมันอาจจะกินพืชน้ำมีพิษระดับพลังธาตุสูงๆเข้าไปจากต้นแม่น้ำ 7 ธาตุ หรือกลางแม่น้ำใหญ่และมาลอยตายถึงที่นี่ก็ได้นะ”เด็กบ้านฉือ
“หรืออาจจะโดนสัตว์อสูรน้ำประเภทอื่นทำร้ายจนพวกมันได้รับาเ็หนีตายมาถึงที่นี่ก็เป็ไปได้เหมือนกันล่ะ”เด็กบ้านอี้
“หรือพวกมันอาจจะถึงวาระหมดอายุขัยแล้ว”เด็กๆบ้านฉือ
“พวกเ้าเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้วล่ะข้าว่า”เหลนชายคนโตหยางหยาง
“อ้า..ในที่สุดเหลนของข้าก็มีปากมีเสียงกับเขาบ้างแล้ว ดีจังมีคนช่วยพูดแทนข้าอีกแรงแล้วเฮ้อ….”เหนี่ยวเหนี่ยว บ่นพึมพำภายในใจอย่างอารมณ์ผ่อนคลายขึ้นมาบ้างแล้ว
“เข้าใจผิดอย่างไรหรือ หยางหยาง??”พวกเด็กบ้านฉือบ้านอี้
“จริงๆแล้วนะข้าว่าคงจะไม่น่าจะมีอะไรซับซ้อนมากมายถึงขนาดนั้นหรอกนะ”เหลนชายรองจูจู
“นี่สิเขาเรียกว่าทีมเวิร์ค คนหนึ่งเริ่ม อีกคนช่วยเสริม เก่งมากเหลนหนุ่มน้อยของข้า”เหนี่ยวเหนี่ยว ผู้มองเหตุการณ์อยู่อย่างเงียบๆไปก่อน
“ตามความบังเอิญ หรือความโชคดีที่ว่านี้ข้าว่านะมันน่าจะ……มันน่าจะเป็แบบว่า……..”เหลนชายสามจีจี
“แบบว่า….แบบว่า….”พวกเด็กๆตระกูลอี้ ตระกูฉือ ก็ลุ้นฟังคำพูดต่อจากนี้ไปอย่างตั้งใจฟังมากๆ
“มันก็คงจะเป็เอิ่มแบบว่า…….แบบว่าให้ท่านย่าเล็กของข้าบอกต่อจากนี้ไงล่ะ”เหลนชายสี่เหล่าสู่
“ใช่ๆ ท่านย่าเล็กขอรับ..”เหลนชายทั้ง 4
“กึก…….”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่กำลังนั่งฟังอย่างสบายใจแล้วจู่ๆพอได้ยินเหลนชายพูดส่งต่อมาให้แบบนี้ถึงกับแทบจะนั่งหงายหลังไปเลย ดีนะที่รอบๆตัวมีเหลนสาวน้อยทั้ง 4 คอยนั่งประกบนางอยู่ด้วย
กลายเป็ว่าตอนนี้สายตาทุกคู่ของเด็กๆพวกนี้หันมามองที่นางกันหมดเสียแล้ว และเหนี่ยวเหนี่ยวเองก็ตอบไปแบบส่งๆขึ้นมาว่า….
“อ้อ…หรือพวกปลาอสูรพวกนี้อาจจะใที่หินไปโดนมันก็ได้ พวกมันเลยใหงายท้องตายเลย เพราะสัตว์อสูรแต่ละตัวแต่ละประเภทย่อมมีจุดอ่อนภายในตัวของมันแน่นอน
สรุปแล้วก็คือมันตายเพราะโดนหินเขวี้ยงใส่น่ะเหลนๆ จบนะ..ตกลงจบนะ….”เหนี่ยวเหนี่ยว
“โดนหินเขวี้ยงใจนตาย…”
“จุดอ่อนของปลาอสูรสีใสตาฟ้า…”
“จบ…..”พวกเหลนๆในสายเืและนอกสายเืฟังแบบทึ่งๆ และเข้าใจแบบง่ายๆจนเหนี่ยวเหนี่ยวอดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากของตัวเองอีกครั้งแบบจนใจจริงๆ
“เออนะ…พอคิดจะเข้าใจแบบง่ายๆก็ง่ายเสียจนดูข้าโง่ไปเลยนะเนี่ย เหนี่ยวเหนี่ยวเอ๊ยตัวข้าจะต้องเจอแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันกว่าพวกเ้าซาลาเปาน้อยกลุ่มนี้จะเติบโตน่ะ
อย่าว่าแต่ผู้อื่นเลยตัวข้าเองยังตัวกะเปี๊ยกเดียวอยู่นี่ ตัวเล็กจ้อยกว่าคนอื่นๆอีกด้วยเฮ้อ……”เหนี่ยวเหนี่ยว ที่มองดูตัวเองที่แขนขาสั้นแบบนี้อย่างอดไม่ได้ และไหนจะกับภาระอันหนักหน่วง ฐานะที่เป็ท่านย่าเล็ก ผู้าุโสูงสุดในกลุ่มซาลาเปาน้อยพวกนี้
************
เจอกับถามมากมายกับกลุ่มเหลนๆทั้ง 3 ตระกูลเล่นเอาท่านย่าเล็กเหนี่ยวเหนี่ยว อยากจะโตขึ้นมาแบบข้ามวันเลยทีเดียว
49K
