ใช้เวลาไม่นานเนี่ยเทียนป้าก็พาองค์หญิงโยวเยว่ที่ตนจับได้มาที่ตระกูลหวัง!ไม่สิ ตอนนี้นางก็คือบ่าวคนสนิทผู้แสนภักดีต่างหาก
“เซียนแซ่จาง องค์หญิงโยวเยว่ พวกท่านดูนี่คือบ่าวคนสนิทขององค์หญิงหรือไม่” เนี่ยเทียนป้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระวนกระวายใจ
คนในที่นั้นมองสตรีชุดดำที่เนี่ยเทียนป้าพาตัวมา
สตรีนางนี้งดงามหาใดเปรียบ เรือนผมยาวจรดแผ่นหลังจะติดก็แค่บนดวงหน้างามงดนั้นกลับมีรอยแผลเป็น่าสะพรึงอยู่ด้วยตอนนี้นางกำลังนั่งอยู่บนพื้นอย่างอิดโรยคล้ายว่าโดนยาบางอย่างจึงไม่อาจกระดิกตัวได้สักกระผีกริ้น ดวงตาทั้งสองว่างเปล่าสีหน้าไร้ระลอกอารมณ์ คล้ายว่ายอมรับในชะตากรรมแล้ว
เพียงแต่ทันทีที่ได้ยินเนี่ยเทียนป้าเรียกพี่หญิงใหญ่ที่อยู่ในกรงว่า‘องค์หญิงโยวเยว่’นางก็ต้องผงะ แววตาพลันฉายแววประหลาดใจ
เมื่อเห็นองค์หญิงโยวเยว่ที่อยู่ในกรงนางก็ต้องยกมือปิดปากทันทีน้ำตาเอ่อขึ้นในดวงตา
หวังเค่อหันหลังให้พวกจางเจิ้งเต้าทำมือประหนึ่งว่า้าให้ทุกคนช่วยเงียบเสียงลงหน่อย เห็นได้ชัดว่าหวังเค่อเองก็กำลังยืนยันว่าสตรีที่ถูกตระกูลเนี่ยพาตัวมานี้จะเป็ตัวปลอมเพื่อตบตาตนหรือไม่
ในจังหวะที่พวกเนี่ยเทียนป้ากำลังลุ้นกันตัวโก่งหวังเค่อก็เข้ามายืนยันฐานะของสตรีตรงหน้าเป็ที่เรียบร้อย แอบส่งสัญญาณไปด้านหลัง
“พี่หญิง ทำไมท่านถึงมีสารรูปเช่นนี้ได้? เป็ข้าไม่ดีเอง ข้าทำลายความเชื่อใจขององค์หญิงกลับเป็ท่านที่จงรักภักดีกว่าข้า พี่หญิง ทำไมหน้าของท่านถึงได้...ฮือออออ!”พี่หญิงรองที่อยู่ไม่ไกลกันจู่ๆ ก็ร่ำไห้โฮออกมา
“ฮืออออ!” ‘องค์หญิงโยวเยว่’ที่อยู่ในกรงเองก็ร่ำไห้จนน้ำตาเป็สายเื
สตรีชุดดำนางนั้นจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มหัวเหตุใดสตรีที่อยู่ในกรงถึงได้เรียกข้าว่าพี่หญิงล่ะ?
เนี่ยเทียนป้ามองจางเจิ้งเต้าอย่างลุ้นระทึกแต่น่าเสียดายที่ในสายตาของจางเจิ้งเต้าตอนนี้มีแต่องค์หญิงโยวเยว่ที่อยู่ในกรงเท่านั้นมันเฝ้ามองนางด้วยความปวดใจ จากนั้นอยู่ๆ มันก็บันดาลโทสะออกมา
“บัดซบเ้ากล้าดียังไงถึงได้ทำร้ายคนสนิทของเสี่ยวเยว่เยว่ ข้าจะฆ่าเ้า!”จางเจิ้งเต้าตั้งท่าจะกระโจนเข้าหาเนี่ยเทียนป้าอย่างเอาเื่
เนี่ยเทียนป้าเปลี่ยนสีหน้าทันควัน “เซียนแซ่จาง โปรดระงับโทสะลงก่อนตอนที่ข้าทำการจับกุมนาง เพราะความเผอเรอจึงพลาดทำใบหน้านางเสียโฉมแต่ระหว่างที่นางถูกกักตัว พวกเราไม่ได้ข่มเหงรังแกนางแต่อย่างใดจะมีก็แค่ให้นางทานยาคลายเส้นเอ็นเท่านั้น พวกเราไม่กล้าแตะต้องนางเด็ดขาด!เซียนแซ่จางเมตตาด้วย!”
“เซียนแซ่จางระงับโทสะก่อนประมุขเนี่ยแม้ทำนางเจ็บตัวไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็ไม่ได้เอาชีวิตนางหากบ่าวคนนี้ตกไปอยู่ในกำมือของผู้อื่น น่ากลัวว่าคงจะตายตกไปนานแล้ว!เซียนแซ่จางระงับโทสะก่อน!” หวังเค่อเข้ามาช่วยห้ามพยายามเกลี้ยกล่อมหว่านล้อมจางเจิ้งเต้า
“ประมุขหวังพูดถูกแล้ว ประมุขหวังพูดถูกที่สุด!เซียนแซ่จาง ข้าเองก็แค่ทำตามประกาศนำจับเท่านั้นเองแถมประกาศที่ว่าท่านก็เป็คนออกเองด้วย!” เนี่ยเทียนป้ารีบเสริมขึ้นมา
“ไสหัวไป ไสหัวไป!” จางเจิ้งเต้าคำรามอย่างหัวเสีย
“ประมุขเนี่ย ตอนนี้เซียนแซ่จางกำลังเืขึ้นหน้าข้าจะช่วยเกลี้ยกล่อมให้เอง พวกท่านไปกันก่อนเถอะ ไปรอที่นอกประตูก่อนก็ได้ข้าจะช่วยพูดให้กับท่านเอง ไป รีบไป!”หวังเค่อยื้อตัวจางเจิ้งเต้าที่กำลังโมโหเป็ฟืนเป็ไฟไปพลางะโเร่งเนี่ยเทียนป้าไปพลาง
“ได้ๆๆ ขอบคุณประมุขหวังมาก ประมุขหวัง ช่วยข้าพูดทีนะฝากด้วยล่ะ!” เนี่ยเทียนป้าประคองมือมาทางหวังเค่อ
จากนั้นมันก็รีบนำศิษย์ตระกูลเนี่ยออกจากตระกูลหวังไปแต่ไม่วายได้ยินเสียงด่าทอของจางเจิ้งเต้าแว่วมาเป็ระยะๆ
เนี่ยเทียนป้าเหงื่อแตกพลั่ก ยืนรออยู่หน้าประตูของตระกูลหวังหัวใจลุ่มๆ ดอนๆ ไม่รู้ว่าสถานการณ์ด้านในเป็อย่างไรบ้าง
รออยู่ครึ่งชั่วยามหวังเค่อถึงค่อยเดินออกมา
“ประมุขหวัง เป็ยังไงบ้าง”เนี่ยเทียนป้าถามโดยไม่รอช้า
“ไม่ต้องกังวลไป ประมุขเนี่ยข้าช่วยท่านเกลี้ยกล่อมเซียนแซ่จางเรียบร้อยแล้วแน่นอนว่าถึงข้าจะไม่ช่วยท่านเื่ราวก็อาจจะไม่แย่อย่างที่ท่านคิดก็ได้เมื่อครู่ที่เซียนแซ่จางออกอาละวาดขนาดนั้นก็แค่แกล้งทำไปอย่างนั้นเองก็แค่อยากแสดงให้องค์หญิงโยวเยว่เห็นว่ามันยืนหยัดเพื่อนางเพราะงั้นก็เลยต้องทำเป็โมโหอย่างไรเล่า!” หวังเค่อเอ่ยยิ้มๆ
“งั้นก็ดีแล้ว ดีแล้วๆ งั้น งั้นเื่ตำแหน่งที่ว่างเข้าพรรคอีกาทองคำเล่า?”เนี่ยเทียนป้ายังคงไม่หายร้อนใจ
“ข้าถามมาให้แล้วเซียนแซ่จางรับปากว่าจะให้ท่านหนึ่งที่ แต่หลังจากที่เข้าพรรคแล้วทางที่ดีท่านจะต้องอยู่ให้ห่างจากองค์หญิงโยวเยว่ให้ได้มากที่สุด!” หวังเค่ออธิบาย
“แน่นอน แน่นอนอยู่แล้ว ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่า ขอบคุณขอบคุณประมุขหวัง ก่อนหน้านี้ข้ามีเื่เข้าใจผิดกับตระกูลหวังมากมายผู้น้อยอยากกล่าวขอขมาต่อท่านสักหน่อย!” เนี่ยเทียนป้าพลันเบิกบานสำราญใจขึ้นมา
“เอาเถอะน่าต่อจากนี้ไปพวกเราต่างก็เป็ส่วนหนึ่งของพรรคอีกาทองคำเหมือนๆ กันนับว่าเป็ศิษย์พี่ศิษย์น้องกันแล้ว ถึงตอนนั้นพวกเรายังต้องพึ่งพาอาศัยกันไม่ใช่หรือ!”หวังเค่อยิ้มอย่างใจกว้าง
“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นย่อมแน่นอนต่อจากนี้ไปเื่ของพี่หวังก็คือเื่ของเนี่ยเทียนป้า!ครั้งนี้ต้องขอบคุณท่านจากใจจริง ไม่รู้ว่าจะตอบแทนท่านอย่างไรดีตัวข้าตอนนี้ก็มีแค่มุกคลายธุลีอยู่เพียงเม็ดเดียว ยังคงยกให้พี่หวังจะดีกว่า!”เนี่ยเทียนป้าว่าแล้วก็นำมุกวิเศษออกมายื่นส่งให้หวังเค่อ
หวังเค่อตาลุกวาว “ฮ่าฮ่า งั้นข้าไม่เกรงใจแล้ว!”
“เชิญ เชิญ!” เนี่ยเทียนป้าตอบรับอย่างยินดี
หากหวังเค่อไม่รับไป เนี่ยเทียนป้าก็จะรู้สึกหนักใจแต่เมื่อหวังเค่อรับไป เนี่ยเทียนป้ากลับรู้สึกวางใจ
“พี่หวัง ต่อไปท่านช่วยพูดกับเซียนแซ่จางให้ข้าทีนะ!แล้วผู้น้อยจะตอบแทนท่านอย่างงามแน่!” เนี่ยเทียนป้าเอ่ยด้วยความคาดหวัง
หวังเค่อพยักหน้า “นั่นย่อมแน่อยู่แล้ว เพียงแต่องค์หญิงโยวเยว่กับคนของนางเพิ่งจะได้กลับมาพบหน้ากันคาดว่าจะต้องมีเื่ราวมากมายให้พูดคุยรำลึกถึง ไม่อาจรบกวนได้ เซียนแซ่จางหลงใหลองค์หญิงจนหัวปักหัวปำข้าไม่กล้าเข้าไปกวนตอนนี้หรอก ประเดี๋ยวเมื่อสบโอกาสเหมาะๆแล้วข้าจะพยายามให้ดีที่สุด!”
“เท่านี้ก็พอแล้วๆ!”เนี่ยเทียนป้าเอ่ยอย่างซาบซึ้งตันใจ
“แต่ว่า ท่านเองก็รู้หลายวันมานี้พวกคนหนุ่มเืร้อนมักจะแห่กันมาชิงตัวองค์หญิงโยวเยว่กันกลางดึกถึงข้าจะไม่กลัวพวกมันแต่ข้ากลับกลัวว่าจะมีคนมาขัดขวาง่เวลาหฤหรรษ์ของเซียนแซ่จางกับองค์หญิงโยวเยว่มากกว่าถึงตอนนั้นเกิดเซียนแซ่จางพิโรธขึ้นมาละก็...!” หวังเค่อเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม
“ไม่ต้องกังวลไป คืนนี้ตระกูลเนี่ยของข้าจะช่วยกันเฝ้าระวังให้เองรับรองว่าจะไม่มีใครเข้าใกล้ตระกูลหวังได้แม้แต่รายเดียว!”เนี่ยเทียนป้ารับปากเป็มั่นเหมาะ
“ดี เช่นนั้นต้องขอบคุณท่านแล้วข้าจะไปรายงานความดีความชอบนี้ให้เซียนแซ่จางฟังแน่นอน!” หวังเค่อตอบรับอย่างขึงขัง
เนี่ยเทียนป้าตาลุกวาว “ขอบคุณประมุขหวังมาก!”
หวังเค่อประสานมือรับ จากนั้นเดินกลับเข้าตระกูลไป
“ปัง!”
บานประตูใหญ่ของตระกูลหวังลงดาลสนิทปล่อยให้เนี่ยเทียนป้ายืนถูไม้ถูมืออย่างตื่นเต้นยินดีอยู่ด้านนอก
“ท่านประมุข?” ศิษย์ตระกูลเนี่ยคนหนึ่งขยับเข้าใกล้
“ไป จงไปรวบรวมศิษย์ตระกูลเนี่ยทุกคนมาที่นี่คืนนี้พวกเราจะต้องคอยอารักขาตระกูลหวังให้ดีที่สุดพวกไร้ั์ตาหน้าไหนกล้าเข้าใกล้ตระกูลหวังในคืนนี้ ฆ่าให้หมดไม่ต้องปรานี!”เนี่ยเทียนป้าเอ่ยเสียงทุ้มลึก
“ทราบ!” ศิษย์ตระกูลเนี่ยทุกคนขานรับ
สวนหลังตระกูลหวัง
พี่หญิงใหญ่พี่หญิงรองของหวังเค่อต่างก็ออกมาจากกรงกันถ้วนหน้าพวกมันและจางเจิ้งเต้ามายืนรอหวังเค่อที่เดินกลับเข้ามา
“พี่หวัง เนี่ยเทียนป้านั่นถูกท่านต้มซะเปื่อยเลยเชียวมันกระทั่งส่งตัวองค์หญิงโยวเยว่มาให้ท่านถึงที่”จางเจิ้งเต้าเวลานี้เองก็กำลังถูมืออย่างตื่นเต้นยินดีไม่แพ้เนี่ยเทียนป้า
หวังเค่อมองจางเจิ้งเต้าพักหนึ่งแต่ไม่ได้บอกมันว่าตนยังได้ของสมนาคุณอย่างมุกวิเศษสองเม็ดที่มีค่าควรเมืองมาจากเนี่ยเทียนป้าอีกด้วย
“อืมคืนนี้ศิษย์ตระกูลเนี่ยจะช่วยกันเฝ้าระวังให้กับตระกูลหวังของเราไม่ให้มีใครมาระรานพวกเราในราตรีนี้ พวกเรามีเวลาแค่คืนเดียวรีบเก็บข้าวของทั้งหมดให้เรียบร้อยพวกเราจะใช้อุโมงค์หนีไปจากเมืองจูเซียนกันเดี๋ยวนี้! เร่งมือเข้า!ก่อนที่เนี่ยเทียนป้าจะรู้ตัว พวกเราต้องรีบไปจากที่นี่!” หวังเค่อสั่งการเสียงเข้ม
“ทราบ!” ศิษย์ตระกูลหวังกล่าวรับคำ
“เนี่ยเทียนป้าช่วยเ้าเฝ้ายามอยู่ด้านนอก? มันถูกเ้าปั่นหัวซะขนาดนั้นยังช่วยเ้าทำมาหากินอีก? พี่หวัง วิชาต้มตุ๋นฉ้อฉลของท่านยิ่งมายิ่งร้ายกาจขึ้นทุกที!ข้าว่าหากท่านกับข้าร่วมมือกัน ใต้หล้าไม่มีใครเทียบเราได้แน่!”จางเจิ้งเต้าเอ่ยอย่างตื่นเต้น
“ไสหัวไป!” หวังเค่อถลึงตาใส่เ้าตัวไร้ยางอายตรงหน้า
พวกมันรีบร้อนหอบผ้าผ่อนหนีออกจากเคหาสน์ตระกูลหวังเข้าไปในอุโมงค์อย่างเร็วรี่หวังเค่อเดิมตั้งใจจะชะล้างศิลาิญญาของเมืองจูเซียนอยู่แล้วดังนั้นเส้นทางหลบหนีถึงได้ถูกขุดเตรียมไว้ั้แ่แรก
วิธีการเหล่านี้จางเจิ้งเต้าล้วนคุ้นเคยเป็อย่างดีเหล่าศิษย์ตระกูลหวังยิ่งแล้วใหญ่
แต่องค์หญิงโยวเยว่ที่เนี่ยเทียนป้าเพิ่งพาตัวมาส่งกลับมีแต่ความสงสัยแคลงใจพี่หญิงใหญ่พี่หญิงรองกอดแขนองค์หญิงโยวเยว่ตรงเข้าอุโมงค์ที่อยู่ไม่ไกลไปอย่างรวดเร็ว
ตนเพิ่งจะหนีออกจากรังหมาป่ามาได้แท้ๆ แต่กลับกลายเป็ว่า…ดันถูกแก๊งต้มตุ๋นอุ้มรับ่ต่อหรอกหรือนี่?
วันต่อมา ตะวันโด่งสาดแสงจ้า ไก่ของเมืองจูเซียนเริ่มส่งเสียงขัน
ศิษย์ตระกูลเนี่ยที่มีอาวุธครบครันยืนปักหลักจังก้าอยู่นอกตระกูลหวังไม่นานก็ดึงดูดสายตาของคนทั้งเมือง
“ตระกูลเนี่ยมาล้อมตระกูลหวังหรือนี่”
“ไม่ใช่ว่าพวกมัน้าจะชิงตัวองค์หญิงโยวเยว่หรอกนะ?”
“โจ๋งครึ่มอะไรอย่างนี้!”
“ตระกูลเนี่ยช่างโเี้จริงๆ!”
“ข้าเพิ่งซื้อแผนการลงทุนมาจากตระกูลหวังถ้าเกิดตระกูลหวังถูกถล่ม แล้วแผนการลงทุนที่ซื้อมาจะทำยังไง”
.........
......
...
เมืองจูเซียนระงมไปด้วยเสียงซุบซิบหารือบรรดาเหล่าผู้ฝึกฌานรีบเร่งรุดมาทีละคนสองคน
แต่ยังไงตระกูลเนี่ยก็เป็ถึงตระกูลอันดับหนึ่งของเมืองจูเซียนมีกองกำลังกล้าแข็ง จึงไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ปากทางเข้าตระกูลหวัง
เนี่ยเทียนป้าจ้องบานประตูไม่วางตาใจที่เพิ่งจะสงบลงได้จากเมื่อคืนเป็ต้องเต้นไม่เป็ส่ำขึ้นมาอีกครั้ง
“ท่านประมุขไม่ใช่ว่าเมื่อคืนนี้พวกเราตั้งใจจะบุกถล่มตระกูลหวังหรอกหรือ? แล้วทำไม ทำไมถึงได้เปลี่ยนมาช่วยพวกมันเฝ้าบ้านทั้งคืนอย่างนี้เล่า?”ศิษย์ตระกูลเนี่ยคนหนึ่งถามด้วยความพิศวง
เนี่ยเทียนป้าเองก็เริ่มมีสีหน้าไม่น่าดู “หุบปากเ้าไปซะ!พวกเรากำลังช่วยคุ้มครองเซียนแซ่จางกันอยู่ต่างหาก!”
ศิษย์คนนั้นไม่กล้าพูดพล่ามอีกแต่ความระส่ำระส่ายในใจของเนี่ยเทียนป้ากลับยิ่งมายิ่งรุนแรง
ไม่ใช่ว่าเมื่อวานนี้พวกมันมาสืบดูกันว่าเซียนแซ่จางคือตัวจริงหรือไม่หรอกหรือ? แล้วั้แ่เมื่อไหร่กันที่ตนเริ่มปักใจเชื่อว่าอีกฝ่ายคือตัวจริง?แถมยังบ้าจี้นำตัว ‘คนสนิท’ ขององค์หญิงโยวเยว่มาส่งถึงที่?
“ไม่มีปัญหาหรอกยังไงซะพวกมันก็ยังอยู่ในเคหาสน์ตระกูลหวัง พวกมันจะหนีไปไหนได้!”ความกังวลในใจของเนี่ยเทียนป้าเริ่มกู่ร้องขึ้นมา
ทว่า ดวงตะวันโด่งฟ้า ประตูของตระกูลหวังก็ยังคงไม่เปิดออก
“ท่านประมุข พะ พวกเราคงไม่ได้ถูกหลอกกันใช่ไหม”ศิษย์ตระกูลเนี่ยถามอย่างวิตก
เนี่ยเทียนป้าหน้าแข็งทื่อ “เป็ไปไม่ได้!”
ศิษย์ตระกูลเนี่ยมีแต่ต้องปิดปากเงียบ
จวบกระทั่งยามบ่าย เคหาสน์ตระกูลหวังก็ยังไร้วี่แววความเคลื่อนไหวแม้แต่ประตูก็ยังไม่เปิด สุดท้ายเนี่ยเทียนป้าก็ตระหนักว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
“ไปเคาะประตู! แต่เคาะเบาๆ ล่ะประเดี๋ยวจะรบกวนเซียนแซ่จางเอาได้!” เนี่ยเทียนป้าสั่งลิ่วล้อ
ลิ่วล้อคนนั้นรีบไปเคาะประตูทันที
“ปัง ปัง ปัง!”
แต่ก็ยังไม่มีเสียงตอบรับจากตระกูลหวัง
“เคาะใหม่!”
“ปังปังปัง ปังปังปัง ปังปังปัง…!”
เสียงเคาะยิ่งมายิ่งกระชั้น ยิ่งมายิ่งดังแต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่มีเสียงตอบรับ
“ไม่ ไม่ เป็ไปไม่ได้!” เนี่ยเทียนป้าแตกตื่นตระหนก
เนี่ยเทียนป้ารู้ตัวแล้วว่าตนเสียรู้เข้าให้แล้วดังนั้นจึงถีบประตูเปิดอย่างไม่แยแสอีกต่อไป
“ตูม!”
บานประตูของตระกูลหวังถูกยันโครม แต่ด้านในกลับโล่งโจ้งไม่มีอะไรอยู่เลยแม้แต่อย่างเดียว
“อ๋า? ไฉนถึงได้ดูต่างจากเมื่อวานขนาดนี้?ก่อนหน้านี้ตระกูลหวังมีต้นบอนไซสูงค่าอยู่หลายชนิดเลยนี่หายไปไหนหมด? แล้วคนเล่า? ทำไมถึงได้ไม่มีใครอยู่เลย?”ศิษย์ตระกูลเนี่ยคนหนึ่งอุทานด้วยความตื่นใ
“ค้น รีบหาให้ทั่ว เร็วๆๆ!”เนี่ยเทียนป้าเร่งด้วยความร้อนใจสุดประมาณ
ขณะกำลังะโร้องป่าว เนี่ยเทียนป้าก็พุ่งตัวไปที่หลังสวนศิษย์ตระกูลเนี่ยเองก็แยกย้ายกันไปตรวจตามห้องหับกันอย่างเร็วรี่
พอมาถึงสวนด้านหลัง ปรากฏว่ากรงที่เคยตั้งอยู่กลับอันตรธานไปแล้วคนเองก็หายไปไม่เหลือแม้แต่เงา เรียกว่าไม่มีอะไรอยู่เลยสักอย่างว่างเปล่าโล่งโจ้งที่สุด
“เป็ไปไม่ได้ ฮ่าฮ่าฮ่า เป็ไปไม่ได้ข้าจะไปถูกหลอกได้ยังไง? ข้าจะต้องหลอนไปเองแน่ หลอนไปเอง!”เนี่ยเทียนป้าวิ่งพรวดพราดเข้าไปยังห้องรับรอง เหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
ห้องรับรองเมื่อวานนี้ยังคงกลาดเกลื่อนไปด้วยของประดับประดา แต่ตอนนี้กลับไม่มีอะไรเลยสักอย่างจะมีก็แค่กำแพงเปลือยเปล่าอยู่เท่านั้น
ขนไปเสียเกลี้ยง?
“ท่านประมุข ข้าหาดูจนทั่วแล้วแต่เคหาสน์ตระกูลหวังไม่มีใครอยู่เลยสักคนขอรับ!”ศิษย์ตระกูลเนี่ยคนหนึ่งเข้ามารายงานอย่างแตกตื่น
“ท่านประมุข ข้าหาดูจนทั่วแล้วแต่ข้าวของทุกอย่างในเคหาสน์ล้วนหายไปหมดเลยขอรับ เตียง โต๊ะ เก้าอี้ ถ้วยโถโอชามหายไปหมดเกลี้ยง! เป็ไปได้ยังไงที่ข้าวของทุกอย่างในตระกูลหวังหายไปหมดในคืนเดียว?”
“ท่านประมุข ตระกูลหวังจะต้องวางอุบายมาแต่ต้นแล้วแน่ๆของทุกอย่างหายไปจนเกลี้ยง เหลือไว้แต่กำแพงเปล่าเท่านั้น!”
ลูกศิษย์พากันทยอยกันเข้ามารายงาน ส่งผลให้เนี่ยเทียนป้าต้องหนังศีรษะชาด้าน
.........
......
...
“ไอ้หวังเค่อมันยากจนจนสติฟั่นเฟือนไปแล้วหรือไร?ถึงได้เล่นขนข้าวของทุกอย่างไปหมดแบบนี้? ไม่เหลืออะไรไว้เลยสักกระผีกเดียว?ไม่มีแม้แต่ร่องรอยสักอย่าง หา ค้นหาต่อไปจะต้องมีร่องรอยอะไรอยู่แน่ พวกมันบินขึ้น์กันไปหมดแล้วรึไง? จะต้องมีอุโมงค์ลับซ่อนอยู่แน่!” เนี่ยเทียนป้าโกรธจนเนื้อตัวสั่น
ขณะกำลังตัวสั่น เนี่ยเทียนป้าพลันคิดอยากคว่ำโต๊ะขึ้นมาแต่ว่ารอบข้างดันมีแต่ความว่างเปล่า จะมีก็แค่กำแพงไหนเลยจะมีโต๊ะให้เนี่ยเทียนป้าคว่ำเพื่อระบายโทสะได้?
“รับทราบ!” เหล่าศิษย์ตระกูลรีบออกตามหากันต่อ
ตระกูลหวังในเวลานี้มีแต่ความว่างเปล่า ดังนั้นจึงค้นหาต่อได้ไม่ยาก
“ท่านประมุข เมื่อกี้ผู้น้อยลองไปหาดูแม้แต่กระดาษชำระในห้องน้ำเ้าหวังเค่อนั่นก็ยังจะเอาไปด้วย!ไม่เหลือร่องรอยอะไรเลยสักอย่าง!” ศิษย์คนหนึ่งโวยวายมาแต่ไกล
ในที่สุดเนี่ยเทียนป้าก็ขบปัญหาทั้งหมดจนแตกองค์หญิงโยวเยว่ที่หวังเค่อจับมาได้คือตัวปลอม เซียนแซ่จางนั่นก็เป็ตัวปลอมเพื่อที่จะหลอกตน มันได้จัดเตรียมละครตบตาฉากใหญ่ไว้ รอให้ตนเข้ามาติดกับตนถูกหวังเค่อปั่นจนหัวหมุนเสียหลายตลบ แต่ก็ยังจะส่งตัวองค์หญิงโยวเยว่ตัวจริงไปให้หวังเค่อ?
เนี่ยเทียนป้าโกรธจนตัวสั่น แต่ก็ยังหาของมาทุ่มไม่ได้สุดท้ายก็ต้องปลดจี้หยกตรงเอวมาเขวี้ยงลงพื้นแทน
“แคร่ก!”
จี้หยกแตกกระจาย เนี่ยเทียนป้าสุดท้ายก็ทนไม่ไหวจนต้องคำรามออกมา “หวังเค่อไอ้คนลวงโลก ข้าจะฆ่าเ้า!”
871
