ตำนานผู้วิเศษ

"ฆ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา" เสียงของเซี่ยซีหานตะโกนดัง ก่อนที่ด้านหลังของมัน ผู้คนจะโห่ร้องคำคำเดียวกัน คำว่า 'ฆ่า' ด้วยความแค้นที่ถูกอาณาจักรทรยศ ดวงตาของพวกเขาแต่ละคนแดงราวกับเป็นสายเลือด พี่น้องถูกฆ่า นี่คือการระบายความโกรธแค้น ไม่มีใครปกปิดจิตสังหารของตัวเอง

เซี่ยซีหานจับขวานแน่น มันกรีดร้องจนแทบเจ็บคอ ช่วงคอสองข้างของมันมีเส้นโลหิตปูดขึ้นจากการแผดเสียงตะโกนดัง

คณะนักรบผ่านร่างมันไปคนแล้วคนเล่า

"ฆ่ามัน ฆ่ามันไอ้พวกสวะที่หลอกพวกเรามาตาย ฆ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาพวกมัน" เสียงของเซี่ยซีหานก้องกังวานอย่างยิ่งใหญ่นัก นอกจากนั้นมันยังส่งเสียงแผดดังกว่าทุกคน

แต่น่าเสียดาย มีแค่เสียงของมันเท่านั้น ที่ดังอย่างยิ่งใหญ่ ขาของเซี่ยซีหานก้าวพ้นที่ซ่อนไปไม่ถึงสามก้าว หลังจากใช้เวทแห่งแสงทำลายสายตาและการมองเห็นของเหล่านักรบจากอาณาจักร มันแทบจะยืนนิ่ง

'น่ากลัวฉิบหาย' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองในใจ เมื่อก่อนเห็นภาพเหล่านักรบโบราณฆ่าปีศาจ ซอมบี้ มาตอนนี้เห็นมนุษย์ฆ่ามนุษย์ด้วยกัน

ครั้งนี้เซี่ยซีหานแอบเจ็บปวดเล็กๆ สองมือของมันยังไม่พร้อมเปื้อนเลือดของมนุษย์จริงๆ และครั้งนี้มันก็ยังไม่กล้าจะเปิดซิงด้วยการฆ่าคนที่นี่เป็นครั้งแรก ใจของมันยังรับไม่ไหวกับเรื่องนี้ 'ครั้งนี้บิดาขอดูก่อนแล้วกัน ให้ตายเถอะ ทำไมต้องฆ่าแกงกันด้วย พูดกันดีๆ ไม่ได้เหรอ จับพวกมันและบังคับให้พวกมันทำงานหาเงินให้เรา นั่นแหละคือความถูกต้อง' เซี่ยซีหานบ่นในใจ

ภาพตรงหน้าเหล่านักรบจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว นำด้วยเจียตัวกับอาวุโสเหอหมิ่น เรียกว่าโหดร้ายสุดๆ ทุกคนจับศาสตราของตัวเอง ฉับเดียวตัดคออีกฝ่ายในทันที ไม่มีการพูดไม่มีการถาม

เจียตัวก็ไวมาก ร่างกายกลายเป็นเหล็กและไฟ ลักษณะคล้ายเหล็กที่ถูกหลอมด้วยไฟร้อนๆ เป็นเวลานาน ครั้งนี้เซี่ยซีหานเห็นเจียตัวลงมือจริงๆ เป็นครั้งแรก ต้องให้พูดตรงๆ !เจียตัวเอ็งแมร่งโคตรโหด เป็นตอนนี้เองเซี่ยซีหานรู้แล้วว่า ตัวเองอ่อนแอแค่ไหน

ขนาดเจียตัวที่เป็นนักรบสามดาบยังโหดขนาดนี้ หากเจอคนมีดาบเพิ่มอีกหนึ่งหรือสองเล่มจะโหดขนาดไหน โลกใบนี้อยู่ยากเหลือเกิน

จากคำบอกเล่าของอาวุโสเหอหมิ่น เขาได้บอกกับเซี่ยซีหานว่า ในอาณาจักรระดับ.สาม นักรบทุกคนที่จะเป็นทหารของอาณาจักรได้ ต่างต้องเป็นนักรบสามดาบเป็นอย่างน้อย!!!

ที่โลกใบนี้ มีปีศาจแบบเจียตัวเยอะขนาดนี้เลยเหรอ เซี่ยซีหานคิด

ตอนนี้มันเริ่มถอนใจแล้ว ก่อนจะคิดต่อไปอีกว่า โลกใบนี้ไม่เหมาะกับมันเหลือเกิน มันไม่คิดว่าตัวเองจะมีวันแข็งแกร่งเท่าเจียตัว

"จบงานนี้ข้าต้องรีบกลับป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว และข้าจะอยู่ที่นั่นสิบปี ไม่สิยี่สิบปีเลยดีกว่า ข้าจะไม่ไปไหน โลกภายนอกโหดร้ายเกินไปแล้ว ข้าจะเลือกเส้นทางแห่งช่างและเป็นเช่นนั้นตลอดไป"

...

เมื่อแสงสว่างจ้าหายไป ความวุ่นวายก็เกิดขึ้น พ่อมดขาวเห็นท่าไม่ดีจึงร่ายเวทสายหมอก สร้างหมอกขาวขนาดไหน

แต่ถึงอย่างนั้น...เมื่อสายหมอกขาวปรากฏ

!!!ฟุบ

"ไม่จริง..." นักรบสามดาบผู้อารักขาพ่อมดขาวอี้ซวนพูดขึ้น นี่คงเป็นคำพูดสุดท้ายที่มันจะพูดได้ ขวานใหญ่ตัดผ่านร่างมัน "นักรบห้าดาบ... ทำไม ทำไมจึงมีนักรบห้าดาบอยู่ที่นี่" แม้มันตาย มันก็ไม่มีวันเข้าใจ.

เจียตัวนั้นเร็ว เร็วมากจนทิ้งห่าง เหล่านักรบจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวไปไกล มันพุ่งตัวเขาไปในสายหมอกสีขาวเป็นคนแรก

เป็นอีกครั้งที่เหอหมิ่นปวดหัว ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผนอีกแล้ว เจียตัววิ่งเขาไปตีชุลมุนในวงล้อมศัตรูเพียงคนเดียว

แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น แต่เจียตัวก็ดูราวกับอสุรกายร้ายที่อยู่ในฝูงแกะ เขาฆ่า ฆ่า และก็ฆ่าทุกคนที่อยู่ในรัศมีขวานใหญ่ของเขา จนเหอหมิ่นนักรบอาวุโสต้องแผดเสียงเตือนเจียตัวอย่างกังวล "พวกเราต้องการจับเป็นพ่อมดขาว"

มุมปากเจียตัวยกยิ้ม "ข้ารู้" เสียงเจียตัวแผดดัง พร้อมๆ กับพุ่งตัวไปที่ใจกลางกลุ่มหมอกสีขาว ที่เกิดจากการใช้เวทของพ่อมดขาวอี้ซวน

มือยักษ์ของเจียตัวแหวกเข้าไปในกลุ่มหมอกนั้นอย่างแม่นยำ ราวกับมันมีตาเห็นในสายหมอกขาวนี้

"ท่าไม่ดีแล้ว!" พ่อมดขาวอี้ซวนพูดกับตัวเอง พลางร่ายเวทเสริมแกร่งและร่างเบาใส่ตัวเอง มันต้องการที่จะวิ่งหนีโดยเร็วที่สุด แต่น่าเสียดาย

!หมับ

มือใหญ่ยักษ์ของเจียตัวคว้าเข้าไปที่คอของมันได้พอดิบพอดี

ราวกับว่าเจียตัวไม่ใช่คนตาบอด แต่มีตาวิเศษที่มองเห็นได้แม้แต่ในหมอกขาวที่บดบังทัศนวิสัย

"ยกเลิกเวทนี่ซะ อย่างน้อยเจ้าก็จะได้ตายดี"

อี้ซวนพ่อมดขาวนิ่งครู่หนึ่ง เจียตัวไม่พูดมาก มันยกร่างพ่อมดขาวอี้ซวนผู้ชราขึ้น ก่อนกดต่ำทุบกระแทกพื้น

อั๊ก เสียงกระอักเลือดของพ่อมดขาวอี้ซวนดัง

พ่อมดขาวมันยังนิ่ง เจียตัวยกมันขึ้นอีกครั้งเพื่อจะอัดกระแทกพื้น

"พอได้แล้ว ข้าจะยกเลิกเวทสายหมอกเดี๋ยวนี้" มือของอี้ซวนเป็นสีขาว สายหมอกทั้งหลายไหลกลับเข้าร่างมัน

และเมื่อนักรบจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาวเห็นแบบนั้น ทุกคนก็เริ่มฆ่าเหล่านักรบของอาณาจักรที่เหลืออยู่อย่างรวดเร็ว

พ่อมดขาวอี้ซวนมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยใบหน้าเศร้า

ก่อนที่มันจะตกอยู่ในวงล้อมของนักรบกล้าของป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว

เหอหมิ่นหัวหน้ากองกำลังและนักรบอาวุโสแห่งป้อมปราการยุทธภัณฑ์ขาว เดินช้ามาตรงที่ด้านหน้าพ่อมดขาวอี้ซวน

สายตามันจดจ้องอย่างเย็นชา แม้ทั้งสองจะเคยรู้จักกันมาบ้าง

"อี้ซวนเจ้าคงรู้ว่าเจ้าจะมีชะตาเช่นไร ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้า แต่ข้าสามารถทำให้เจ้าตายได้อย่างไม่เจ็บปวด นั่นคือความเมตตาสุดท้ายของข้าในฐานะสหายที่ครั้งหนึ่งถูกเจ้าทรยศ บอกข้ามาทำไมอาณาจักรถึงต้องการให้พวกเราตาย"

ดวงตาของพ่อมดอี้ซวนสั่นระริก ใบหน้าของมันเศร้ามองและมองต่ำ จากนั้นมันก็นิ่งอยู่นาน จนมือของเจียตัวที่กำคอมันอยู่แข็งแกร่งแน่นคอมันมากขึ้น

"!บอก ข้าจะบอกเดี๋ยวนี้" เจียตัวปล่อยมือ เสียงไอของพ่อมดขาวดัง มันบอกเจียตัวและเหอหมิ่น ขอให้มันได้นั่งพักและสัญญาอะไรกับมันบางอย่าง มันยอมที่จะตาย แต่มันมีลูกหลานอยู่ มันหวังว่าเหอหมิ่นจะแจ้งข่าวให้ครอบครัวลูกหลานของมันหนีโดยเร็ว หากเจียตัวและเหอหมิ่นกลับไป

ทั้งสองสัญญา

"ดีในเมื่อพวกเจ้าสัญญาแล้วข้าก็จะเชื่อพวกเจ้า มันไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่านี้อีกแล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในครั้งนี้เกิดจาก 'อดีตผู้ปกครองอาณาจักร' เขาได้ทอดทิ้งศรัทธาจากมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่ผู้ปราดเปรื่องทั้งสาม และรับเอาศรัทธาจากพระผู้ช่วยให้รอดจาก 'วิหารรัตติกาลแห่งความหวัง'" กล่าวถึงตรงนี้พ่อมดขาวก็ยิ้มแหยงๆ ก่อนมองเจียตัว เหอหมิ่นและนักรบทั้งหลาย

"ข้าคิดว่าพระผู้ช่วยให้รอดจาก 'วิหารรัตติกาลแห่งความหวัง' มันเป็น 'เทพมาร'"

โดยรอบทุกคนใบหน้าดำมืด

จิตใจเซี่ยซีหานสั่นระริกกว่าที่เคย

ในวันนี้มันพึ่งได้รู้ว่า โลกใบนี้มีศาสนา มีองค์เทพ

แต่ปัญหาคือ โลกใบนี้มีเทพที่ชั่วร้าย !เทพมาร

'แมร่งเอ๊ย บิดามารดาเอ็งเถอะ โลกใบนี้นี่มันอะไร นอกจากปีศาจ ซอมบี้ มันยังมีตัวที่น่ากลัวกว่า จนแค่ได้ยินชื่อก็รู้แล้วว่า มันโหดร้ายขนาดไหน นิแมร่งมีเทพมารด้วย แค่ได้ยินคำว่า "เทพ" แค่นี้บิดาก็รู้แล้วว่า มันต้องเก่งขนาดไหน สาธุ อามิตาพุทธอามิตาพุทธ ขออย่าให้บิดาได้เจอหรือเป็นศัตรูกับมันเลยสาธุ หรือบิดาควรคิดมุมกลับแล้วเข้าเป็นสาวกของแมร่งแทนดี แบบนี้จะได้มั่นใจว่าไม่ต้องเป็นศัตรูกับลัทธิที่โหดร้ายแบบนี้ แต่ถ้าบิดาเข้าเป็นสาวกของมัน ไม่ใช่ว่าบิดาจะโดนเหล่าสาวกของสามมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่อะไรนั้นหมายหัวเอาเหรอ อ๊าาาาาาาาาาาาาาาก ปวดหัว ปวดหัว อยู่ดีๆ บิดาก็ปวดหัว เพราะคิดมากเกินไป โลกมันนี้ไม่เหมาะกับคนขี้ขลาดแบบบิดาเลย'