มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

หลังจากกินยาเข้าไป หน้าของหญิงชรากลายเป็นซีด และร่างของเธอเริ่มสั่น ในเวลานี้ ชาวต่างชาติปลอมๆ ที่ชื่อแจ็คพูดเยาะเย้ย

“ฮึ่ม ผู้อาวุโสคนนี้ต้องตายแน่นอนแล้ว พวกนายเตรียมจัดการงานศพให้เธอเถอะ”

“เร็ว! รีบเซ็นนี่เร็ว!” โจวชูเฟินดึงปากกาและกระดาษสีขาวออกมาจากกระเป๋าและจากนั้นผลักพวกมันใส่มือหญิงชรา “ถ้าแกไม่เซ็น ฉันจะมาจัดการหลานสาวของแกทุกวันคอยดู และจะไปด่าเธอที่โรงเรียนให้เธออับอาย และจะพยายามยัดเยียดเธอให้กับสามีคนอื่น!”

โจวชูเฟินใช้ทุกวิธีที่ทำได้ แต่ฉินเฉาด้วยมือข้างหนึ่งยังอยู่บนหลังหญิงชรา ยกมืออีกข้างและใช้พลังดึงหลังน้าสาวของอู๋ซิ่น

เหมือนกับกำลังถูกประตูที่มองไม่เห็นกั้นไว้ โจวชูเฟินหยุดไว้และไม่สามารถเดินไปข้างหน้าได้แม้แต่ก้าวเดียว

“แก! แกทำอะไรกับฉัน!” ขณะที่ร่างของเธอขยับไม่ได้ โจวชูเฟินยังสามารถขยับตาและปาก เธอตะโกนอย่างน่ากลัวขณะที่มองไปที่ฉินเฉา

“ที่รัก! ที่รัก เธอเป็นอะไรมั้ย!” เมื่อเห็นภรรยาของเขามีสภาพแปลกๆ อู๋เฟิงต้องการเข้ามาดึงเธอออกไป แต่พบว่าภรรยาของเขาราวกับถูกยึดไว้บนพื้น ไม่ว่าเขาจะพยายามดึงเธอแรงแค่ไหนก็ดึงเธอออกไปไม่ได้

“นะ นี่มันอะไร!” ขณะที่ทั้งสองคนตกใจจนพูดไม่ออก ทันใดนั้นสีกุหลาบก็เริ่มปรากฏบนหน้าซีดๆ ของหญิงชรา จากนั้น จมูกของเธอก็พ่นกลิ่นเหม็นๆ ออกมา และเหมือนกับว่าวิญญาณของเธอได้กลับคืนมา แทบจะทันที เธอรู้สึกราวกับกลายเป็นวัยรุ่นอายุ 20-30 ปี และทันใดนั้นเธอก็ยืนขึ้นจากเตียง

“ย่า!” เมื่อเห็นย่าของเธอจู่ๆ ก็ลุกขึ้นจากเตียงและเริ่มเดิน อู๋ซิ่น สาวน้อยนางนี้ก็ร้องออกมาด้วยความตกใจ ในตอนแรก ขาของเธอยังสั่นอยู่ แต่ไม่นาน การก้าวเท้าของเธอก็มั่นคงขึ้น ไม่ต่างจากคนอายุ 50 ปี ทั่วไป

ทันใดนั้น ทุกคนในห้องกลายเป็นโง่งม ชาวต่างชาติปลอมๆ แจ็คตกใจกว่าใครเพื่อน ปากเขาอ้าจนแทบจะตกลงพื้น ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น

“โอ้! พระเจ้า!” เขาแตะหน้าอกตัวเองและร้องออกมาเสียงดัง “ต้องมีบางสิ่งผิดไปแน่ๆ นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

“ยัยแก่ แก...” ฉินเฉาปลดการควบคุมโจวชูเฟิน เธอตกใจ และเหมือนกับมีร่องรอยของความสิ้นหวังอยู่ในสายตาของเธอ

“แก แกไม่ตาย?”

“อะไร เธอกำลังหวังให้ฉันตายอยู่เหรอ?” หญิงชรารู้สึกดีและสบายอย่างมาก เธอรู้สึกว่าร่างกายของเธอเด็กลง 20 ปี โรคร้าย และร่างกายที่อ่อนแอได้จากเธอไปแล้ว

“อ๊า!” โจวชูเฟินส่ายมือซ้ำๆ “ไม่ ไม่...ฉัน ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น...”

“เด็กดี!” หญิงชราตื่นเต้นอย่างมากดึงมือฉินเฉาขึ้นมาและถามอย่างมีความสุข “ยาที่เจ้าเพิ่งจะให้ย่าเมื่อกี้มันยาอะไร? มันมหัศจรรย์มาก! รู้สึกราวกับร่างของย่าเต็มไปด้วยความแข็งแรง ทำให้ย่ามีพลังเต็มเปี่ยม! อ๊า ฉันสามารถหายใจปกติได้แล้ว!”

“มันไม่มีอะไรหรอกครับ คุณย่า” ฉินเฉาโบกมือ และเก็บกล่องคืน “แค่ยาพิเศษ ที่ทำมาเพื่อรักษาโรคของย่าโดยเฉพาะ”

“ขอบคุณมาก เด็กดี...” ผู้อาวุโสร้องออกมาอย่างตื่นเต้น และดึงมือฉินเฉาอีกครั้ง “เด็กเอ๊ย อย่ากังวล ย่าจะสนับสนุนความสัมพันธ์ของเจ้ากับซินซินเอง! เมื่อซินซินเรียนจบ พวกเจ้าทั้งคู่สามารถจัดการเรื่องอื่นๆ ได้ด้วยตัวเอง!”

“ย่า!” อู๋ซิ่นหน้าขึ้นสี “ย่าพูดอะไรน่ะ!”

“ใช่แล้วครับ ย่า เรื่องพวกนี้มันยังเร็วไป!” ฉินเฉาโบกมือไปมา “อู๋ซิ่นยังเด็ก ต่อให้เธอเรียนจบ เธอก็ยังอายุต่ำกว่าที่จะแต่งงานได้ตามกฎหมาย”

“แล้วทำไม!” หญิงชรายกยิ้ม “เจ้าก็แค่คำนับย่าและเจ้าก็สามารถเข้าห้องหอได้! ทะเบียนสมรสก็แค่กระดาษราคา 9 หยวน กฎหมายไร้สาระ!”

ดูเหมือนว่าหญิงชราจะชอบฉินเฉาอย่างมาก เธอต้องการให้เขารีบแต่งงานกับหลานสาวของเธอ

“นอกจากนี้ เจ้าไม่มีอะไรต้องกังวล ย่าก็แก่แล้ว อย่างมาก ก็อยู่ได้อีก 10-20 ปี ถึงตอนนั้นบ้านหลังนี้ก็จะเป็นของพวกเจ้าทั้งคู่ ถ้าพวกกรุ๊ปอะไรนั่นต้องการบ้านหลังนี้จริงๆ พวกเจ้าทั้งคู่ก็จะมีเงินพอที่จะไปซื้อบ้านที่ใหญ่กว่านี้ ถ้าพวกเจ้าทั้งสองมีชีวิตอย่างมีความสุขและมีเหลนให้ย่า คนแก่คนนี้ก็พอใจที่สุดแล้ว”

“ย่า...” อู๋ซิ่นอายอย่างแท้จริง อายจนกระทั่งเงยหัวไม่ขึ้น

“ย่า...ผมไม่เชื่อว่าต้าฟากรุ๊ปจะอยากได้พื้นที่นี้ นี่มันไร้เหตุผล อย่าไปฟังคนอื่นพูดเหลวไหล” กลัวว่าหญิงชราจะมีความสุขจนเส้นสมองแตก ฉินเฉารีบเตือนเธอ

“นี่เป็นข่าววงในชัดๆ!” โจวชูเฟินไม่เต็มใจ ดังนั้น เธอจึงใช้วิธีสุดท้าย “ยัยแก่ เอาอย่างนี้เป็นไง แกแบ่งบ้านหลังนี้ให้ฉันและซินซินอย่างละครึ่ง และจากนั้น ฉันจะรับส่วนของฉันเมื่อบ้านของเราราคาเพิ่ม ดังนั้น เราทั้งสองฝั่งต่างได้รับเงิน แม้ว่าอู๋เฟิงจะไม่เป็นไปตามที่แกหวังนัก แต่เขาก็ยังเป็นลูกชายของแก แกอยากจะเห็นเขาอดตายหรือไง?”

“เขาจะไม่อดตายหรอกใช่มั้ย!” เมื่อได้ยินคำนี้ หญิงชรากลายเป็นอ่อนลง แม้ว่าอู๋เฟิงจะทำให้เธอผิดหวัง เขาก็ยังเป็นเลือดเนื้อของเธอ ถ้าเขาไม่ได้แต่งกับสะใภ้แบบนี้ล่ะก็ เขาคงจะยังเป็นเด็กดี

หญิงชราอับอาย แต่ฉินเฉากลับยืนขึ้นและพูดว่า

“ย่า ย่ายกให้พวกเขาเถอะ เธอบอกว่าเธอได้ข้อมูลวงในมาใช่มั้ย แต่เธอไปเอาสิ่งที่เรียกว่าข่าววงในนี้มาจากไหน? ต้าฟากรุ๊ปอยากจะครอบครองเขตจินหู่? ตลกชัดๆ!”

“แกมันไม่มีอะไรนอกจากทำตัวกร่าง แกจะไปรู้เรื่องที่พวกนายทุนขนาดใหญ่คิดได้ยังไง! บางทีพวกเขาอาจจะเห็นความเป็นไปได้ในเขตจินหู่แห่งนี้ก็ได้ ดังนั้น พวกเขาจึงต้องการสร้างตึกระฟ้า หรือไม่ก็สนามบิน หรือไม่ก็อะไรสักอย่าง”

“หุ...” เหลียวชาชากลั้นหัวเราะไม่ไหว ถึงเธอจะเป็นเด็ก แต่พ่อของเธอก็ใส่ความคิดและการจัดการต่างๆ ในหัวเธอ ฉะนั้น เธอจึงรีบพูด “หัวเธอกระแทกขอบประตูมาเหรอไง? สร้างตึกระฟ้าที่นี่น่ะเหรอ? กับสถานที่ห่างไกลแบบนี้ เธอคิดว่าจะมีคนมาเหรอ? พวกเขาจะสร้างตึกระฟ้าเพื่ออะไร? เลี้ยงหมูเหรอ? เธอพูดว่าพวกเขาอยากจะสร้างสนามบิน พวกเธอทั้งคู่มีไอคิวรวมกันเท่าไหร่หะ? หรือว่าเรียนจบอนุบาลมาหรือไง? เธอคิดว่าพวกเขาอยากจะสร้างสนามบินในที่ที่พื้นดินขรุขระแบบนี้เหรอ? เธออยากจะให้ที่นี่เป็นที่ให้เครื่องบินบินขึ้น หรือไว้เล่นรถบัมพ์กันแน่!”

“นี่ นี่...” ทำไมเธอถึงรู้เรื่องนี้? โจวชูเฟินจู่ๆ ก็พูดไม่ออก ไม่สามารถตอบโต้กลับไปได้

“คุณหนูคนสวย!” เหมือนต้องการจะเอาคืน แจ็คแตะหน้าอกตัวเองและพูด “ต้าฟากรุ๊ปเป็นกลุ่มขนาดใหญ่ ถ้าพวกเขาทำอะไรสักอย่าง พวกเขาจะต้องมีจุดประสงค์ของตัวเอง ผมคิดว่าคนนอกไม่มีทางเดาถูกหรอกครับ”

“ฮึ่ม ฉันบอกว่าไม่ก็คือไม่!” เหลียวชาชาไม่ยอมถอย เธอเยาะเย้ยด้วยการกอดอก

“สนุกจริงๆ!” โจวชูเฟินอดไม่ได้ออกมาพูดเหน็บแนม “แกคิดว่าแกเป็นใคร? เป็นคุณหนูตระกูลเหลียวหรือไง?” เพียงแค่เธอเพิ่งพูดจบ เสียงฝีเท้าทันใดนั้นก็ดังอยู่ที่ทางเดิน จากนั้น กลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำก็เดินเข้าประตูมา และไม่นานก็เต็มห้องเล็กๆ ในอพาร์ทเม้นต์นี้

“คุณหนู นี่ดึกแล้ว เราต้องกลับแล้วครับ” ชายในชุดสูททำท่าทางโค้งเอวเหมือนพ่อบ้าน และพูดอย่างเคารพมาที่เหลียวชาชา “รถมารอที่ข้างล่างแล้ว ทุกคนกำลังรอคุณหนูกลับบ้าน”

“อืม เรากำลังจะกลับ” เหลียวชาชาพยักหน้า ในเวลานี้เอง เธอก็เปลี่ยนเป็นท่าทางของคุณหนูจากตระกูลร่ำรวย

“คะ คุณหนู?” โจวชูเฟินจู่ๆ ก็นึกถึงแถวของรถเมอร์ซิเดสที่อยู่ข้างล่าง และรีบพูดด้วยความตกตะลึง “เธอ เธอเป็นคุณหนูตระกูลอะไร?”

“นี่คือคุณหนูตระกูลเหลียว ลูกสาวของเหลียวตงไค เหลียวชาชา!” พ่อบ้านยืดอกและพูดอย่างภูมิใจ “คุณผู้หญิง ได้โปรดหลีกทางให้คุณหนูด้วย? อย่าขวางทางเธอ”

พ่อบ้านพูด ทำให้โจวชูเฟินและอีกสองคนเซ่อไปเลย โอ้ บัดซบ ทำไมฉันถึงพูดว่ามีข้อมูลวงในที่ต้าฟากรุ๊ปอยากจะซื้อเขตจินหู่...

ต่อหน้าเจ้าของกลุ่ม!

“ฉันไม่สนใจที่จะพัฒนาเขตจินหู่” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็พูดขึ้น “แต่สภาพแวดล้อมที่นี่แย่จริงๆ อู๋ซิ่น ทำไมเธอไม่มากับเราล่ะ ในเมื่อคนอื่นชอบบ้านพังๆ นี้นัก ก็ให้พวกเขาเถอะ เธอและย่ามาอยู่ด้วยกันกับเราที่บ้านตระกูลเหลียวเถอะ ไม่ใช่ว่าเธอเป็นเจ้าของมันดาล่าบาร์แล้วหรอกเหรอ? เมื่อเธอมีเงินพอจะซื้อบ้าน เธอจะย้ายออกไปก็ได้”

“มะ มันจะดีเหรอ?” อู๋ซิ่นที่ประสบกับเหตุการณ์ที่มีความสุขติดต่อกัน เธอจู่ๆ ก็ยิ้มพร้อมกับน้ำตาคลอ ตาของเธอจ้องไปที่ฉินเฉา รู้สึกว่าชายคนนั้นเป็นดาวนำโชคของเธอ หลังจากเขาปรากฏตัว ชีวิตของเธอก็เปลี่ยนไปมากมาย

ท่านอาจารย์พูดถูก ฉินเฉาเป็นบุคคลในโชคชะตาของฉัน ตราบเท่าที่ฉันอยู่กับเขา โชคร้ายก็จะกลายเป็นดี และชีวิตจะสามารถเดินต่อไปได้

ท่านอาจารย์สมกับเป็นท่านอาจารย์จริงๆ ทุกสิ่งที่ท่านพูดเป็นความจริง

เหลือก็แต่...ชายที่ทรงพลังอย่างเขาจะอยากอยู่กับฉัน อยู่ข้างๆ อู๋ซิ่นตลอดไปมั้ย?

“ดี ดี เรากลับด้วยกันหมดเลย!” สำหรับฉินเฉานี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดว่าเหลียวชาชาฉลาดและยิ่งใหญ่ “หลังจากผ่านเรื่องต่างๆ มาทั้งวัน ฉันเหนื่อยมากเลย ฉันอยากจะกลับบ้านไปดื่มกาแฟเร็วๆ!”

เมื่อได้ยินคำนี้ หยูลู่ก็เข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ทันที หน้าของเธอแดงก่ำและร่างกายกลายเป็นร้อน

“ดี อู๋ซิ่นไปเก็บของเถอะ” เหลียวชาชาโบกมืออย่างกับคุณหนูแล้วพูด “พวกนายไปช่วยเธอด้วย อย่าอยู่เฉยๆ”

“ครับ! คุณหนู!” บอดี้การ์ดในห้องรีบช่วยอู๋ซิ่นและย่าของเธอเก็บของ

“โอ้ พวกคุณไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันทำเองได้!” ของใช้ของพวกเธอ ไม่ได้มีอะไรมากอยู่แล้ว ด้วยความช่วยเหลือของบอดี้การ์ด ไม่นานอู๋ซิ่นก็เก็บของเสร็จ

หลังจากทิ้งโจวชูเฟินและอีกสองคนไว้ในบ้าน เหลียวชาชาก็พาอู๋ซิ่นและย่าของเธอเข้าไปนั่งในเมอร์ซิเดสสุดหรู และจากนั้นก็ขับออกจากเขตจินหู่ไป

“มันจบแล้ว...” ภายในบ้าน โจวชูเฟินนั่งอยู่บนพื้น ร่างของเธอสูญเสียความหยาบคายและความไม่มีเหตุผลเมื่อกี้ไป “มันจบแล้ว...เมื่อยัยแก่นั่นไม่ตาย เราก็จะไม่ได้อะไร”

“วางใจเถอะ คุณโจว” จู่ๆ แจ็คก็พูดขึ้น “แม้ว่าบ้านหลังนี้จะไร้ค่า ของอย่างอื่นของผู้อาวุโสที่ได้รับสืบทอดมาจะยังเป็นของคุณ...สำหรับจะทำยังไงนั้น ผมจะอธิบายให้คุณฟังอย่างช้าๆ ....”

จบตอน