ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        หลังจากหลินเมิ้งหยากลับมาจากห้องอ่านหนังสือแม้บนใบหน้าจะยังประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม แต่นางกลับไม่ชอบออกไปจากสวนหลิวซินอีก

        เจียงหรูฉินและหลินเมิ้งหวู่ยังคงอยู่ที่นี่เพียงแค่ไม่กล้าแสดงท่าทีหยิ่งยโสโอหังอีก

        สุดท้าย เหล่าข้าทาสในจวนต่างรู้สึกยินดีปรีดาผิดกับบ่าวรับใช้ในสวนหลิวซินอย่างสิ้นเชิง

        “พวกเจ้าคิดว่านายหญิงกับท่านอ๋องทะเลาะกันหรือไม่?” ป๋ายซ่าวกระซิบถามเสียงเบาสายตาเหลือบมองทางประตูใหญ่ของตำหนักอย่างเป็นห่วง

        ไม่มีเรื่องอันใดให้ต้องทำหลินจงอวี้และสาวใช้อีกสามคนนั่งอยู่ในห้องเล็กของสวนหลิวซินก่อนจะแอบกระซิบกระซาบ

        “ข้าว่าไม่ใช่ นายหญิงกับท่านอ๋องยังคงรักกันดีพวกเจ้าอย่าเป็นห่วงไปเลย หากนายหญิงได้ยินเข้าจะไม่ดี”

        ป๋ายจีที่อายุมากสุดกลับเข้าใจเป็นอย่างดีเสื้อผ้ารองเท้าของเด็กทั้งสามฉีกขาดก็เป็นนางที่คอยซ่อมให้

        ดังนั้นนางจึงมีสิทธิ์ที่จะพูดเช่นนี้

        “พี่สาวหาได้ขี้น้อยใจเช่นนั้นไม่ ในสายตาของข้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ทั้งสองจะต้องเป็นตัวการทำให้พี่สาวโกรธอย่างแน่นอน”

        ใบหน้าหล่อเหลาของหลินจงอวี้แข็งทื่อขึ้นมา ช่วงนี้เขาสังเกตเห็นว่าดวงตาของพี่สาวไม่เปล่งประกายเหมือนก่อน

        แต่เขาไม่มีวิธีไหนจะช่วยพี่สาวได้เลย

        หากเขาไม่ใช่คนไร้ประโยชน์แบบนี้ก็คงดี

        เมื่อเทียบกับกลุ่มคนที่กำลังถกเถียงกันอยู่ทางด้านนอกภายในห้องกลับเกิดบรรยากาศน่าอึดอัด

        หลินเมิ้งหยานั่งอยู่บนโต๊ะขีดๆ เขียนๆ ชิงหูกลับนั่งอยู่บนโซฟาตัวนุ่มนิ่มด้วยท่าทางผ่อนคลาย

        “เจ้าเด็กน้อย ไม่ว่าจะมองอย่างไร คำจำกัดความที่ใช้กับเหยียก็คือคำว่าสวยจนอยากกลืนกินแต่ทุกครั้งที่เหยียมาหาเจ้า เจ้ากลับไร้หัวใจแสดงท่าทีเหมือนมองไม่เห็นเหยียอย่างไรอย่างนั้น”

        ชิงหูยังคงใช้เสียงที่ไม่น่าฟังดังเดิม ทว่าหลินเมิ้งหยาเคยชินแล้วดังนั้นจึงมิได้ใส่ใจ

        หลายวันมานี้ ชิงหูยังคงแอบไปขโมยพระราชโองการของแต่ละบ้านแต่เวลากลับมีมากขึ้นเรื่อยๆ

        หากอ้างอิงจากคำพูดของเขา นายจ้างเป็นคนใจร้อนดังนั้นเขาจึงไม่ต้องทำเรื่องอื่น

        “หากเจ้าคิดจะเปลี่ยนไปเป็นหัวขโมย ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อนเลยว่าให้ออกห่างจากจวนของข้าไปไกลๆไม่เช่นนั้นข้าจะนำตัวเจ้าเข้าวังแล้วทำเป็นขันทีเสีย”

        ไม่แม้แต่จะเงยหน้า แต่กลับส่งสัญญาณเตือนทางคำพูดให้ชิงหูหุบปาก

        ครู่ต่อมา ชิงหูที่กำลังเบื่อหน่ายลุกขึ้นเดินไปเดินมา เขาเดินเข้าไปดูภาพที่หลินเมิ้งหยาขีดๆเขียนๆ ตั้งแต่เช้า

        บนกระดาษใบนั้นล้วนมีแต่ตัวอักษรที่เขาไม่รู้จัก

        นิ้วเรียวยาวของชิงหูพลันเคาะลงบนตัวอักษรขดๆ ม้วนๆ และมีจุดสัญลักษณ์คล้ายกับดอกไม้บนกระดาษก่อนจะเอ่ยถามด้วยความสงสัย

        “นี่เป็นตัวอักษรของประเทศใดกัน? เหตุใดเหยียจึงไม่รู้จัก?”

        หลินเมิ้งหยาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะใช้พู่กันตีนิ้วมือเขาออกไป

        “อืม เพราะเจ้าไม่มีคุณธรรม”

        อ่านออกสิแปลก หลินเมิ้งหยาใช้ความทรงจำในชาติปางก่อนมาจัดการกับเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้

        อันดับแรกคือมีคนยอมทุ่มเงินจำนวนมหาศาลเพื่อจ้างวานมือสังหารเถาฮวาอู๋มาปลิดชีวิตนาง

        ต่อมา ฮองเฮาส่งทรายหมิงซามาให้

        สุดท้าย ชิงหูขโมยพระราชโองการของแต่ละบ้าน

        ทั้งหมดนี้ดูไม่เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อยแต่นางกลับรู้สึกว่าเรื่องเหล่านี้มิได้ง่ายดายอย่างที่คิด

        อันที่จริงขอเพียงชิงหูบอกชื่อผู้ว่าจ้างมาเรื่องทั้งหมดจะคลี่คลายทันที

        แต่ใครจะรู้เล่าว่าเจ้าเด็กนี่เก็บงำความลับเอาไว้อย่างดีเยี่ยม

        ไม่ว่านางจะบีบบังคับหรือหว่านล้อมอย่างไรเขาก็ไม่พูดอีกทั้งยังมาพักผ่อนที่ตำหนักของนางด้วยท่าทางสบายใจเฉิบ

        โชคดีที่สาวใช้ทั้งสามและหลินจงอวี้เป็นคนสนิทของนาง ไม่เช่นนั้นข่าวฉาวต่างๆนานาคงลือสะพัดไปทั่วทั้งเมือง

        “คุณธรรมคืออัญมณีอย่างนั้นหรือ? หากมีแล้วจะอ่านตัวอักษรพวกนี้ออกใช่หรือไม่? เจ้าบอกเหยียมาสิว่าของสิ่งนั้นมีอยู่ที่ไหน?”

        ชิงหูลืมตาโต ราวกับว่าหาของเล่นชิ้นใหม่เจอ

        มุมปากของหลินเมิ้งหยาหยักยิ้มขึ้น ครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย

        “คนโง่ ต้องอ่านหนังสือมากๆ หากอ่านหนังสือมากแล้วก็จะมีคุณธรรม”

        นางยื่นมือเข้าไปขยำกระดาษบนโต๊ะแล้วโยนทิ้ง

        “เจ้าเด็กบ้า! นี่เจ้ากล้าว่าเหยียโง่อย่างนั้นหรือเหยียจะไม่เล่นกับเจ้าแล้ว!”

        ใบหน้าที่เคยฉีกยิ้มให้นางเมื่อครู่พลันหายไปในชั่วเวลาเพียงหนึ่งวินาที

        หลินเมิ้งหยามองดูกระดาษโดยไม่รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใดแต่ผลปรากฏว่าลายลักษณ์อักษรเหล่านั้นได้หายไปแล้ว

        นางไม่รู้ว่าเลยว่าสรุปแล้วชิงหูมาที่นี่เพื่อสอดแนมหรือไม่?

        คิดจะเล่นกับนาง ชิงหูผู้นี้ยังไม่เก่งพอหรอก

        “พวกเจ้าสี่คนดูแลบ้านให้ดี ข้าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อยอีกไม่นานจะกลับมา”

        ในที่สุดชิงหูก็จากไป หลินเมิ้งหยาจึงเดินออกจากสวนหลิวซิน

        หลินขุยรอหลินเมิ้งหยาอยู่นานแล้ว พยักหน้าลงทั้งสองแอบเดินตรงไปยังประตูหลังของจวน

        ขึ้นไปบนรถม้าขนาดเล็ก ไม่นานรถม้าที่ไม่โดดเด่นคันนั้นก็แล่นหายไป

        รถม้าแล่นค่อนข้างเร็ว หลินเมิ้งหยาลอบสำรวจบริเวณข้างทางสุดท้ายมันหยุดลงหน้าประตูบานหนึ่ง

        “ที่นี่เคยเป็นโรงน้ำชาเก่าของเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะเหตุเพราะมีข่าวลือเรื่องผีสาง ดังนั้นท่านอ๋องจึงซื้อมาในราคาถูก ศพของผอจื่อคนนั้นถูกเก็บรักษาไว้ในโรงน้ำแข็งพ่ะย่ะค่ะ”

        หลินขุยรายงานเสียงเบา หลินเมิ้งหยามองดูที่แท้ทางที่นางเข้ามาคือประตูหลังของโรงน้ำชา

        “ของที่ข้าสั่งให้เจ้าเตรียม เจ้าเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

        สีหน้าหลินขุยเปลี่ยนไป ก่อนจะหยิบห่อผ้าใบออกมา

        “กระหม่อมหาช่างที่มีฝีมือดีที่สุดทำมันขึ้นมาพระชายา...ท่านต้องการ...”

        หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง รับห่อผ้าใบ

        “ศพคือคำบอกใบ้สุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้บนโลกนี้ ข้าจะต้องผ่ามันออกดู”

        นี่คือประโยคที่เพื่อนนักเรียนแพทย์ด้วยกันมักจะพูดเมื่อก่อนหลินเมิ้งหยาไม่ได้สนใจอะไร ทว่าตอนนี้นางพบว่ามันช่างมีเหตุผลเหลือเกิน

        ทว่าหลินขุยที่อยู่ทางด้านหลังกลับรู้สึกเย็นวาบพระชายาพระองค์นี้ใจกล้าเหลือเกิน

        เดินเข้าไปยังโรงน้ำแข็งทว่าภายในโรงน้ำแข็งแห่งนั้นกลับมีคนยืนอยู่ก่อนแล้วสองสามคน

        หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ด้านในสุดเขากำลังจ้องมองศพที่อืดบวมและเปียกชื้น สีหน้าเคร่งขรึม

        “พระชายา”

        ทุกคนหันมาโค้งคำนับให้พระชายา นางไม่พูดจาให้มากความแต่กลับเดินตรงไปยังศพที่ถูกวางอยู่ตรงหน้า

        “พวกเจ้าหลบไปก่อน อีกเดี๋ยวข้าจะทำการผ่าศพหากไม่อาจทนมองได้ก็ออกไป”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้แววตาของพวกผู้ชายเปลี่ยนไป

        ในใจคิด พระชายาเป็นผู้หญิงแต่กลับไม่กลัวหากพวกเขาที่เป็นชายหวาดกลัวหัวหดจะไม่น่าขันหรือ?

        ทว่าครู่ต่อมาพวกเขากลับต้องเจอภาพน่าสยดสยองที่ยากจะลืมเลือน

        ไม่มีถุงมือยาง หลินเมิ้งหยาสั่งให้หลินขุยเตรียมไส้ที่ล้างจนสะอาดและเย็บเรียบร้อยแล้วเอาไว้

        ภายในผ้าใบเมื่อเปิดออกจะได้พบกับมีดผ่าตัดที่ถูกทำขึ้นมาเป็นพิเศษ

        หลินเมิ้งหยาเป็นคนทำผ้าปิดปากด้วยตนเองตรงกลางอีกชั้นใส่เศษขี้เถ้าเอาไว้

        ตรวจสอบศพตรงหน้าให้ละเอียด ไม่ยอมมองข้ามแม้แต่เพียงจุดเดียว

        “ท่านอ๋อง พระชายา...แบบว่า...”

        แม้จูเฉียงจะเป็นแม่ทัพ ออกรบและฆ่าคนตายนับไม่ถ้วนแต่เขาไม่เคยเจอใครทำกับศพเช่นนี้

        “อย่าพูด เงียบซะ”

        น้ำเสียงเย็นชาถูกส่งออกมา จูเฉียงรีบปิดปากสนิทเขาต้องการขอความเมตตาจากท่านอ๋อง หากเขาตายในสนามรบเขาจะถูกพระชายากระทำเช่นนี้หรือไม่

        ใช้กรรไกรตัดเสื้อผ้าของผอจื่อ หลินเมิ้งหยาผ่าศพออกด้วยความชำนาญ

        ตอนแรกยังรู้สึกลังเลแต่สุดท้ายแล้วหลินเมิ้งหยาก็อาศัยความคุ้นเคยในการผ่าตัด

        ท่าทางชำนาญการราวกับว่าเคยทำมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง

        “พระ...พระชายา ท่านต้องการเวลาอีกนานหรือไม่?”

        คราวนี้จูเฉียงที่เคยไม่พอใจในตัวหลินเมิ้งหยาเริ่มยอมรับในตัวนาง

        อีกทั้งยังรู้สึกเคารพนับถือ

        “เสร็จแล้ว พวกเจ้ามาดูสิ”

        หลินเมิ้งหยาหันไปมองพวกผู้ชายที่มีใบหน้าขาวซีดเป็นลูกผู้ชายกันมิใช่หรือ เหตุใดจึงแสดงท่าทางเช่นนี้

        จัดระเบียบอวัยวะภายในให้อยู่เป็นสัดส่วนดูเหมือนวิชาการผ่าตัดที่นางเคยได้ A ตลอดสามปีที่เป็นนักเรียนแพทย์จะยังมีประโยชน์

        “ผู้ตายเป็นเพศหญิง อายุราวสี่สิบห้าถึงห้าสิบปี เคยมีลูกมาก่อนสาเหตุการตายคือถูกยาพิษ เวลาการตายถูกบิดเบือนคนที่เข้ามาในตำหนักของข้าในวันนั้นไม่ใช่นางอย่างแน่นอน”

        ทุกคนหันหน้าสบตากัน นี่พวกเขาเจอผีอย่างนั้นหรือ?

        “ไม่ใช่ผี นางตายไปแล้ว แต่มีคนแอบอ้างว่าเป็นนาง”

        หลินเมิ้งหยาถอดถุงมือที่เปื้อนเลือดสีแดงเข้มออกก่อนชี้ไปทางแขนขาของนาง

        “ก่อนเกิดเรื่องนางถูกหักแขนขา บนแขนขามีรอยปรากฏให้เห็นลิ้นเองก็ถูกตัด สามารถอนุมานว่าเป็นการตายของนางได้หรือถ้าจะพูดให้ชัดเจนก็คือนางเคยถูกทรมานมาก่อน”

        หลินเมิ้งหยามองดูใบหน้าขาวซีดของศพ เงียบไปไม่พูดอะไร

        นางเกลียดการที่คนบริสุทธิ์ต้องถูกฆ่า ทั้งที่มีวิธีการอื่นๆ อีกมากมาย

        คนที่ทำเรื่องหยาบช้าเช่นนี้ได้ นางจะไม่มีวันใจอ่อนเด็ดขาด

        ผอจื่อคนนี้เป็นเพียงคนธรรมดาเท่านั้น แต่กลับถูกทำร้ายเช่นนี้เห็นได้ชัดว่าคนที่ทำร้ายช่างเป็นคนที่มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต

        “หลินขุย เจ้าจงตามหาครอบครัวของผอจื่อแล้วมอบเงินค่าทำขวัญจากนั้นรีบฝังนางให้ไปสู่สุคติ”

        “ช้าก่อน หลินขุยไปซื้อเสื้อผ้าห่มศพมาให้ข้าทีข้าต้องการห่อร่างของนาง เราควรให้เกียรตินาง”

        หลินเมิ้งหยาหยิบเข็มขึ้นมา จากนั้นร้อยด้ายแล้วเย็บร่างของผอจื่อ

        ทุกคนมองดูพระชายาเงียบๆ ศพที่ถูกผ่าจนละเอียดค่อยๆ ถูกเย็นจนร่างกายประกบติดกันและกลับมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง

        “เอาล่ะ ไปซื้อโลงศพมาเถอะ”

        หลินเมิ้งหยาวางเข็มในมือลง เดินออกจากโรงน้ำแข็งเป็นคนแรก

        นัยน์ตาของทุกคนสั่นไหวเล็กน้อย

        ตอนแรกพวกเขาคิดว่าพระชายาไม่เคยสนใจความเป็นความตายของผู้อื่นทว่าตอนนี้พวกเขากลับได้เห็นนางแสดงความเคารพกับศพคนที่ไม่รู้จัก

        บางที...พวกเขาคงเข้าใจนางผิดไป

        “เจ้า...” หลงเทียนอวี้ครุ่นคิด วันนั้นที่ห้องอ่านหนังสือเขาเคยว่ากล่าวหลินเมิ้งหยาเช่นนั้น

        ทว่าตอนนี้สิ่งที่นางทำทั้งหมดล้วนเป็นการประท้วงเขาเงียบๆนางใช้วิธีของนางมาประท้วงเขา

        “ท่านอ๋อง บนโลกใบนี้มีการปลอมตัวจริงๆ หรือ? หากวันนั้นเป็นคนอื่นปลอมตัวเป็นผอจื่อเข้ามาถ้าเช่นนั้นสุดท้ายแล้วจวนอวี้มีคนของตัวเองกี่คนและมีคนของศัตรูที่ถูกส่งมากี่คนกัน?”

        เสียงแผ่วเบาดังขึ้น ด้านนอกโรงน้ำแข็งคือสวนดอกไม้ที่เต็มไปด้วยวัชพืช