เขาว่าการไม่มีคู่เป็ลาภอันประเสริฐ....เมื่อคนคู่แต่ละคู่ถูกมัดไว้ด้วยผลประโยชน์เสียเป็ส่วนใหญ่ แต่สำหรับหล่อนแล้วมันเป็สิ่งที่บุพการีมอบให้ ท่านรักและหวังดี การจับลูกผูกมัดกับใครสักคนที่เป็หลักเป็ฐาน มีหน้าตาในสังคม มีงานการที่มั่นคง และเป็บุรุษที่บิดาเห็นชอบว่าดี บุตรสาวจะได้ไม่ต้องลำบาก หาเช้าหาเย็นเลี้ยงผัวเลี้ยงลูก....
หล่อนจึงถือว่าตัวเองโชคดีที่ได้สามีไม่ทุบตี ไม่มีเด็กเล็กแดง มีอันจะกิน มีพร้อมทั้งหน้าตาและการงาน....เมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้มีแค่ที่เห็นแต่ที่มีแล้วไม่เห็นมันเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกวัน และเขาเลือกที่จะปล่อยออกมาแบบที่หล่อนไม่ทันตั้งตัว...เมื่อคิดไปถึงสิ่งที่ตนได้เคยลั่นไว้ ว่าให้เขาเปิดใจเปิดอกกับหล่อน แต่พอเขาเปิดมาแล้วหล่อนกลับอยากวิ่งหนีซะเอง พอคิดได้อย่างนั้นจึงไม่รู้ว่าตนมาถูกทางหรือไม่ หรือหล่อนควรให้โอกาสเขาได้เล่าได้อธิบายก่อนดี...โซเฟียนั่งตรองหนักกะจะใหู้เาสูงชันนี้ละลายออกจากอก หล่อนมองร่างสูงสง่าในชุดทหารสีเข้มนั่งไขว้ขานิ่งหันหน้าออกไปทางหน้าต่างชมนกชมไม้หรือชมกระไรก็มิทราบ เขาเหม่อลอยจนจับทางไม่ได้
วันนี้โซเฟียบอกกับเขาว่าจะกลับไปเยี่ยมครอบครัวที่รอนด้า สปาต้าเองก็ไม่ค้านอะไรแต่เขายืนยันว่าจะมาด้วยและขนนายทหารมาเป็กอง...เดินทางไปรอนด้านั้นอันตราย ทั้งสัตว์ร้ายทั้งโจรชุกชุม จากบรินไปรอนด้าราวๆ สิบห้าวัน หล่อนจึงได้โอกาสมาเที่ยวชมบ้านเมืองอื่นนอกรัฐบรินบ้าง ทั้งบรรยากาศและผู้คนต่างดำรงชีวิตแตกต่างกันตามรัฐ ผ่านหมู่บ้านน้อยใหญ่นับสิบนับร้อยหลังคาเรือน ผ่านเทือกเขาและลำห้วย การเดินทางครั้งนี้จึงเป็ที่น่าตั้งตารอ รถม้าสำหรับเดินทางตกแต่งด้วยเครื่องนอนและโต๊ะวาง เส้นทางกันดารจึงไม่ใช่ปัญหา...
"...."
โซเฟียมองสามีตนที่นั่งเงียบด้วยสีหน้าแบกโลกทั้งใบ ั้แ่ขึ้นรถมาเขาไม่พูดจาใดๆ เลย ไม่ยิ้มร่า ไม่สนใจ เขาแทบไม่มองหล่อนเสียด้วยซ้ำ...
"ฮาาา..." เสียงถอนหายใจยาวพรืดดังขึ้นจากใครบางคน
"สปาต้า?" หล่อนถาม สีหน้าเป็กังวล คนที่นั่งตรงข้ามกลับชำเลืองมามองหล่อนเพียงแวบแล้วรีบหันกลับไปทันที แทบไม่ได้สบตากับหล่อนเลยด้วยซ้ำ กิริยาเขา...เหมือนเด็กห้าขวบที่ไม่ได้ดั่งใจแล้วพานไม่เป็เื่
"ท่านเป็อะไร? ไม่ชอบข้ารึ? ให้ข้าไปนั่งคันหลังดีไหม?" หล่อนถาม หากการมีอยู่ของตนทำให้คนอื่นลำบากใจหล่อนก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม ในเมื่อต่างฝ่ายต่างก็อึดอัดซึ่งกันและกัน
สปาต้าหันมองและจ้องใบหน้านิ่งๆ ของภรรยา เขาเองก็นิ่ง หล่อนก็นิ่ง คำพูดของหญิงสาวกัดกินหัวใจเขา...เขาไม่กล้ามองหล่อนเพราะเื่เมื่อวานเย็น นั่นคือความผิดของเขาเต็มๆ แต่...ฮาาา...สปาต้าถอนใจ เขาไม่รู้ว่าจะเข้าหาภรรยาสาวอย่างไร แม้พยายามเป็ตัวเองต่อหน้าหล่อนและให้หล่อนเห็นเขาจริงๆ หรือนั่นจะมากไป ไม่สิ...เมื่ออยู่กับโซเฟียเขาอยากทำมากกว่านั้น เขาอยากแกล้งหล่อน เล่นกับหล่อน หยอกล้อและให้ความสุขแก่หล่อน อยากให้หล่อนมีแต่เขาในหัว...แต่เ้าตัวก็ชักจะหัวรั้นไม่แพ้กัน อยากจะเข้าใกล้ให้มากกว่านี้ อยากเห็นหล่อน อยากรู้ทุกอณูผิวของเรือนร่างนั่น เหมือนมันมีบางอย่างในตัวหญิงสาวทำให้เขาอยู่ไม่สุข...เขาอยากผูกมัด รวบรัด และหญิงสาวผู้นี้ไว้แต่เพียงผู้เดียว....
"ท่านไม่พอใจอะไร? เราก็ควรจะคุยกัน แต่เื่เมื่อวานข้าไม่ขอโทษนะ" หล่อนเตือน สายตาสองคู่ยังประสานกัน เขาจ้อง มอง และมอง หล่อนก็จ้องมองเขาไม่ยอม... ถึงแม้ระดูที่ว่ายังไม่มาก็เถอะ ไอ้ที่รู้สึกไหลย้อยมาน่ะคือน้ำเมือกขุ่นๆ ต่างหาก พอคิดยางอายก็เข้าสู่หน้าสาว แดงเถือก...ยังไงเขาผิดอยู่ดี!
"...พี่ขอโทษที่ล้ำเส้น...แต่ไม่เห็นต้องอ้างใบหย่าเลยนี่ โซเฟีย"
"นั่นเขาเรียกว่าทางเลือกค่ะ ข้าสามารถเลือกได้"
มันจริง! หล่อนเลือกได้ แต่ด้วยความที่ชายผู้นี้เคยดีกับตน จึงมีความรู้สึกผิดเล็กๆ มันกำลังก่อขึ้นในใจ เหมือนจะบอกให้หล่อนยอมผู้ชายคนนี้สักครั้งสองครั้ง...อ่อนข้อให้เขาบ้าง...
"คือ น้องจะโยนพี่ทิ้ง...เหมือนหมาไม่มีค่า" เขาย้อนประชดใบหน้านิ่งของภรรยา
"หมามีค่าค่ะ สปาต้า ทุกอย่างมีค่าเป็ของมัน มีประโยชน์ของมัน ถึงแม้เราเป็คนรู้คิดรู้อ่าน เราก็ไม่ควรตีตราหรือเปรียบค่ากับสิ่งใดๆ ท่านเองก็มีค่า คุณค่าของท่าน ข้าเองก็มีของข้า ป่าไม้ใบหญ้าเองก็มีของมัน...ข้าไม่เคยมองสิ่งใดๆ ไม่มีค่าแม้แต่สิ่งที่ว่าไร้ค่าที่สุดในโลกยังมีค่าเป็ของมัน" คำตอบที่ประกอบด้วยเหตุผลและความเห็นอกเห็นใจ ถูกเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าสาวทั้งดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังดี สปาต้ารู้สึกอึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน เขาเพิ่งรู้ว่าไม่ใช่แค่ความฉลาดและใสซื่อของหล่อนแต่เพราะความรักความเมตตาที่หล่อนแสดงออกทั้งกายทั้งวาจา ตลอดชีวิตเขาไม่เคยเจออะไรอย่างนี้เลย สิ่งที่วนเวียนรอบล้อมตัวเขามีแต่ความอดสู ความแค้น ความริษยา การชิงดีชิงเด่นและการต่อสู้ เืต้องเอาคืนด้วยเื เมื่อความสงบในชีวิตคือสิ่งที่เขาไม่เคยหวัง การอยู่แบบนักล่าเหี้ยมโหดจึงเป็ทางเดียวที่เขาจะรอด....
"......"
ความอบอุ่นจากคำพูดเพียงไม่กี่คำ มันกลับชุบชีวิตแห้งๆ ของเขาให้กลับมาสดใส ให้ชีวิต ให้ความหวัง และในขณะเดียวกัน คำเพียงไม่กี่คำนั้นก็ผลักเขาลงหุบเหวอย่างเยือกเย็น....
หลังจากบทสนทนาจบลง ทั้งสองก็กลับมาเงียบอีกครั้ง บรรยากาศภายในห้องห่มเล็กๆ แคบๆ แผ่ความอึดอัดจนหายใจลำบาก ไม่นานเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น รอน ถามเ้านายทั้งสองว่าตั้งแคมป์ที่ตีนเขาหรือเดินทางอีกเจ็ดชั่วโมงแล้วไปพักที่โรงเตี๊ยมในหมู่บ้าน สปาต้าหันมามองหล่อนแวบหนึ่งแล้วบอกให้เตรียมที่พัก พวกนายทหารเขารู้หน้าที่ ต่างจัดจ่ายเครื่องห่มนอน ทำกระโจมชั่วคราวเล็กๆ ให้เ้านาย ส่วนพวกเขาจะก่อกองไฟตามหมู่และทำอาหาร ส่วนหนึ่งจะแบ่งไปดูแลม้าและสำรวจพื้นที่ บ่าวใช้ที่ตามมาด้วยก็มีกระโจมเช่นกัน พักกันสามสี่คน หล่อนจึงบอกให้พวกนางๆ ไปช่วยเขาตระเตรียมอาหาร โซเฟียเดินเข้าไปหาแวนแล้วถามว่ามีลำธารให้ชำระล้างกายหรือไม่ โชคดีที่ลำธารน้ำใสอยู่อีกฟากของแคมป์ หล่อนหันไปหาบ่าวเห็นเขายุ่งๆ จึงไม่รบกวน ร่างบางมองซ้ายขวาเจอะร่างของสามีพอดี โซเฟียหอบเอาเครื่องอาบน้ำเดินไปยังกระโจมใหญ่ เห็นเขาคุยกับรอนสีหน้าจริงจัง ร่างบางลังเลนิดหน่อย รอเขาคุยเสร็จเผื่อเป็ธุระสำคัญ รอนเห็นหล่อนเข้าจึงโค้งลงต่ำแล้วหายหนี สปาต้าเดินเข้ามาหาภรรยา เห็นหอบของรุงรัง จึงถาม...
"จะไปไหนหรือ?"
"ข้าจะไปลำธาร ท่านว่างไหม" หล่อนมองเขาอย่างรบเร้า อยากอาบชำระร่างกายเต็มที ทั้งเหนียวเหนอะบวกกับอากาศอบอ้าวในป่า
" ว่างครับ" เขาตอบ ก่อนจะเดินเข้ากระโจมไปหยิบอะไรสักอย่างแล้วออกมา เขาเดินนำ หล่อนเดินตาม เขาเดินเร็วจนร่างเล็กทุลักทุเลตาม สปาต้าเห็นแล้วอยากขำหล่อน ร่างสูงจึงหยุดชะลอรอคนตัวเล็ก
เเคมป์จะอยู่ที่ตีนเขาแต่ลำธารเข้าไปในป่าทึบ จะมีแอ่งน้ำเล็กๆ ที่ทอดออกมาจากลำธารสายหลัก พอให้สัตว์ในป่าได้ดื่มกิน น้ำใสน่าลงอาบ กับ่เย็นที่แดดอ่อนๆ พอเหมาะกับน้ำชุ่มเย็น มือบางปัดแกว่งน้ำใสฉ่ำๆ อย่างเพลินใจ หล่อนวางเสื้อผ้าไว้ข้างๆ ก่อนจะทำการถอนเครื่องเดรสเรียบง่าย โดยมีองครักษ์ที่แข็งแกร่งคอยอารักขาอยู่ไม่ไกล ชีวิตโลดโผนที่ใครต่างโหยหา การใช้ชีวิตผจญภัยแบบนี้มีแค่ที่รอนด้าเท่านั้น เพราะหล่อนถูกสอนให้แกร่ง เก่ง และเมตตา การเดินทางลำบากกับนายทหารเหม็นเหงื่อจึงไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ถ้าเป็คุณหนูเรือนอื่นคงกราดด่าให้หูบาน....
ร่างเปล่าเปลือยในแอ่งน้ำใส ลูบไล้กายบางโดยไม่สนใครหน้าไหน หล่อนรู้สึกเหมือนตนเป็นางไม้ในป่าที่กำลังอาบน้ำสุขสันต์ ถึงแม้จะมีสายตาคมๆ ของใครบางคนจ้องมองอยู่ก็ตาม...หาได้สนใจไฉน
ตะวันกำลังริบหรี่อยู่ขอบฟ้า พอรู้ตัวอีกทีแสงเหลืองทองอบอุ่นก็ลาลับไปเสียแล้ว แต่ก่อนที่หล่อนจะลุกขึ้น น้ำในบ่อก็ผุดเพิ่มราวกับพื้นที่ในแอ่งมันถูกเติมด้วยของชิ้นใหญ่ เสียงน้ำสาดกระเด็นดังจากทางด้านหลัง รับรู้ถึงอะไรบางอย่างเคลื่อนเข้าใกล้ หล่อนหันขวับ ปะทะกับร่างสูงใหญ่ไร้เสื้อผ้า ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก...อย่างน้อยเขาควรจะส่งเสียงบ้าง หล่อนใ...
"...พี่ขอโทษ ใใช่ไหม"
หล่อนพยักหน้าตอบ เห็นเขาจะอาบน้ำ หล่อนจึงยื่นมือไปหยิบเอาผ้าคลุมข้างๆ มาสวมใส่เพราะเริ่มหนาว หล่อนแต่งตัวเสร็จแล้วนั่งรอเขา เมื่ออีกฝ่ายขึ้นจากน้ำได้ เหมือนสามีผู้นี้จะไม่เอาอะไรมาผลัดเลย เขาเดินโต้งๆ มาหาหล่อน เนื้อตัวเปียกโชกทั้งผมเผ้าก็มีน้ำหยด หล่อนรู้แล้วว่าเขาไม่ปกติ และเรือนร่างชวนใจวาบหวิวนั่นก็ไม่ปกติด้วย จึงหยิบผ้าคลุมที่ตนใช้แล้วเอาไปคลุมให้ร่างแกร่ง
"ท่านจะบ้ารึไง เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก" หล่อนเอ็ด แต่ยังเช็ดผมเปียกให้อยู่ดี สปาต้ามองร่างภรรยาแล้วนึกน้อยใจ...มือใหญ่คว้าเข้าที่เอวบางแล้วกอดร่างอบอุ่นไว้แน่น
"ส สปาต้า...."
1K
