ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

รอบบริเวณสั่นไหวอย่างรุนแรง

ต้นใบชาหยั่งรู้เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ลำต้นของมันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานจากการดื่มกินเลือดของเหล่าจอมยุทธที่ตายตก

เลือดหลั่งไหลเข้าไปหล่อเลี้ยงภายใน ใบชาหยั่งรู้อย่างบ้าคลั่งจนกลายเป็นสีแดงทั้งต้น

เหมือนเลือดของเหล่าจอมยุทธที่ตายจะมีสารอาหารมากเกินไป ต้นใบชาหยั่งรู้มีรอยแตกร้าวทั่วทั้งลำต้น ค่อย ๆ

แหลกสลายเหมือนไฟเผาผลาญ มันผลัดใบครั้งสุดท้ายออกมาถึง20ใบ ก่อนที่จะแห้งเหี่ยว ใบชากลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับอัญมณี

หลายคนต่างตกตะลึง อ้าปากค้าง "เป็นไปได้อย่างไร ต้นไม้อายุเก่าแก่ดันมาตายซะได้ในเวลานี้"

"แบบนี้มัน จะผลัดใบครั้งสุดท้ายแล้วสินะ ได้กลายเป็นสงครามแย่งชิงใบชาหยั่งรู้แน่ ๆ"

เหล่าจอมยุทธต่างตาแดงก่ำมองใบชาหยั่งรู้ ด้วยความโลภ

อี้เฉินไม่รอช้าเขาพุ่งทะยาน ขึ้นไปเก็บใบชาหยั่งรู้สีเลือดมา 2ใบ หลาย ๆ กลุ่มต่างพุ่งทะยานเข้าแย่งชิง

กลุ่มคนหลาย10คน พุ่งทะยานเข้ามาโจมตีอี้เฉิน หมายฆ่าให้ตายแล้วแย่งชิงใบชาหยั่งรู้สีแดงไปจากเขา

เสียง "ฆ่า" ดังเอ็ดอึงทั่วบริเวณ กลุ่มคนที่ได้ใบชาต่างถูกแย่งชิง มันเป็นใบชาหยั่งรู้ส่วนสุดท้ายหลาย ๆ คนต่างบ้าคลั่งเข้าแย่งชิง
กลุ่มคนหลาย10คน พุ่งทะยานยานโจมตีอี้เฉินสำแดงวิชา ถือศาสตราวุธเข้าต่อสู้เต็มกำลัง
มีแม้กระทั่งจอมยุทธที่แปลงกายเป็นมังกรเพลิง สุนัขปิศาจ9เศียร พุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง
ปราณพลังแถว ๆ นั้นทวีความรุนแรง แม้แต่อากาศรอบ ๆ ยังแตกร้าวเป็นทางยาวจากแรงกดดันปราณพลัง

การโจมตีโหมซัดดั่งคลื่นทะเลซัดสาดเข้าใส่อี้เฉิน วิชาต่าง ๆ พุ่งออกไปเป็นสายแสงเข้าโจมตีอี้เฉิน

"ตูม ตูม ตูม"

แต่แล้วพวกเขาก็ต้องผิดหวัง เพียงอี้เฉินระเบิดอักขระในกายาออกมา อักขระแน่นขนัดหมุนวนรอบกายาสร้างระฆังสีดำ

ดีดสะท้านการโจมตีออกไป

"อ๊าก"

หลายคนตายกลายเป็นหมอกเลือดจากการโจมตีของตัวเอง ส่วนคนที่เหลือรอดต่างบาดเจ็บหนัก

ไม่คิดอี้เฉินจะมีพลังป้องกันที่มากขนาดนี้ ถึงกับดีดการโจมตี ของพวกเขาสวนกลับมา

"เป็นไปได้อย่างไร" หลายคนที่รอดต่างบ้าคลั่ง

"โดนโจมตีไปมากขนาดนั้น เหตุใดมันถึงไม่บาดเจ็บ เป็นไปได้อย่างไร" มีบางคนถึงกับใจสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
มีแม้กระทั่งบางคนเปลี่ยนเป้าหมายในการโจมตี ไปโจมตีจอมยุทธคนอื่นที่มีใบชาหยั่งรู้สีเลือดแทน

ผู้คนเริ่มหลั่งไหลมาที่นี่หากคิดจะหนีต้องเวลานี้เท่านั้น
อี้เฉินสำแดง "วิชามังกรทะยานนภา" หายฉับพลันออกไปจากที่นี่ในทันที

เขาเก็บใบชาหยั่งรู้สีเลือด ลงไปในถุงเก็บของมิติ เวลานี้ยังไม่เหมาะที่จะใช้มันตอนนี้ กลุ่มจอมยุทธหลาย10คนไม่ลดละ

ต่างพากันไล่ล่าอี้เฉิน พวกเขาเองก็มีวิชาเคลื่อนที่ ต่างไม่ยอมถอดใจ

"เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ หนีต่อไปก็ไม่พ้นพวกเรา ส่งใบชาหยั่งรู้สีแดง มาซะดีกว่าเรื่องจะได้ง่ายขึ้น"

อี้เฉินไม่หนีอีกต่อไป เขาหันกลับมา "พวกเจ้าอยากได้ก็เข้ามา ข้าจะเป็นคู่มือให้"
วิชาเคลื่อนที่ มังกรทะยานนภาของเขาเหมาะที่จะใช้โจมตีมากกว่าหลบหนี

อี้เฉินมองพวกมันด้วยดวงตาคมกล้า ก่อนจะปลดปล่อยปราณพลังสีเลือด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ รอบตัวอี้เฉินกลายเป็นสีแดงฉาน

เหล่าจอมยุทธที่ตามมาต่างใจสั่นสะท้าน "นั้นมันปราณพลังอะไร ข้าไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน"

"ข้าเองก็ไม่เคยเห็นเช่นกัน" มีบางคนคิดจะถอนหนี ปราณพลังที่อี้เฉินปลดปล่อยสร้างแรงกดดันให้พวกเขา

อี้เฉินขับเคลื่อน "วิชามังกรทะยานนภา" หายฉับพลันไปจากสายตาของเหล่าจอมยุทธ
อี้เฉินไปยังจุดอับสายตาของจอมยุทธคนหนึ่ง ก่อนจะเหวี่ยงแขนที่เต็มไปด้วยปราณพลังสีเลือด

เข้าฟาดหัวจอมยุทธคนหนึ่งจนขาดกระเด็นออกไปไกล เลือดพุ่งสูงย้อมนภา กลิ่นอายของความตายคาวเลือดรอยคละคลุ้ง

ดั่งเจอกับสัตว์อสูรบรรพกาล

จอมยุทธทั้งกลุ่มต่างสั่นเทิ้มด้วยความหวาดกลัว ในพลังรบของอี้เฉินสำแดงออกมา

"เจ้า เจ้า กล้าลงมือกับพวกเรางั้นหรือ พวกเราเป็นคนของตระกูลอี้"

อี้เฉินเอ่ยพูดเรียบ ๆ "พวกเจ้าอย่าข่มขู่ข้าไปหน่อยเลย มาถึงขั้นนี้แล้วข้าจะกลัวหรือไง"

"เจ้า เจ้า" จอมยุทธที่เอ่ยพูดถึงกับหน้ามืดทะมึน

พวกเขาต่างยอมแพ้ ภายในสวนเมล็ดพันธุ์บรรพกาล ทุกคนล้วนถูกกดขั้นพลังไว้ ไม่มีใครเหนือใคร พวกเขาเองก็มีศักดิ์ศรีเป็นถึงจอมยุทธผู้มีพรสวรรค์ ที่โดดเด่น จะให้ถอยร่นง่าย ๆ ได้อย่างไร

"พวกเราฆ่ามันซะ อย่าไปกลัวมัน"

"เจ้า ช่างใจกล้าห่อฟ้าจริง ๆ ตายซะ"

พวกเขาระเบิดปราณพลังขั้นนภาปราณพลังทั้ง10โพยพุ่งท่วมท้นท้องฟ้าอากาศรอบ ๆ บิดเบี้ยวอย่างรุนแรง รอยแตกร้าวเป็นทางยาว
หลายคนนำศาสตราวุธออกมาหมายจะจบการต่อสู้ให้ไวที่สุด พวกเขาบินทะยานดั่งสายแสง เข้าฟาดฟันอี้เฉิน

เสียงศาสตราวุธที่ถูกอัดปราณพลัง ดังสั่นไหวอย่างรุนแรงราวกับ จะแตกร้าวจากปราณพลังที่ปลดปล่อยเข้าใส่ศาสตราวุธมากเกินไป

มีแม้กระทั่งจอมยุทธวาดมือกลางอากาศ ปราณพลังก่อรูปเป็นดาบเล่มใหญ่แหวกท้องฟ้า พุ่งลงมาแทงอี้เฉิน

รอบบริเวณเหล่าจอมยุทธสำแดงวิชาเต็มกำลังหมายมั่นฆ่าอี้เฉินให้ตายเป็นเนื้อเละ
เสียง "ฆ่า" ดังอื้ออึงทั่วทิศ

คลื่นปราณดาบ ปราณกระบี่ขนาดใหญ่ เข้าถาโถมดั่งคลื่นทะเลเข้ากลืนกินอี้เฉิน

"ตูม" อากาศแตกร้าวเป็นทางยาว ยากจะประสานในเวลาสั่น ๆ

อี้เฉินระเบิดปราณพลัง ขับเคลื่อนอักขระรอบตัวเปล่งประกายอัดแน่นทั้งร่าง
ตัวเขาเต็มไปด้วยอักขระสีดำ สีทองมองเห็นเด่นชัด ไม่สละสลวย เลื่อนรางอีกต่อไป
อี้เฉินเปรียบเหมือนคัมภีร์เคลื่อนที่ ทันที ที่ขับเคลื่อนเสียงท่องอักขระดังทั่วกายา อักขระที่สลักอยู่ในกายา ส่องแสงเรืองรอง
ก่อรูปเป็นอักขระนับหมื่นนับแสนตัวอักษร ป้องกันกายา

เสียงการโจมตีที่พุ่งเข้าใส่อี้เฉิน ดังกึกก้อง ออกไปหลายลี้ รอบ ๆ กลายเป็นหลุมใหญ่ต้นไม้ฉีกขาดแหวกเป็นทาง

ตรงจุดที่อี้เฉินอยู่กลายเป็นลานโล่ง อย่างสมบูรณ์

พวกเขาแปลกใจอย่างมาก โดนไปขนาดนั้นยังสามารถป้องกันการโจมตีของพวกเขาได้ บางคนมีแววตาโลภอยากครอบครองวิถีที่อี้เฉินฝึกปรือ

"ฆ่ามัน มันหน้าจะมีเคล็ดวิชาล้ำค่าอยู่แน่"

"ข้าก็ว่างั้นไม่งั้นมันไม่สามารถต้านการโจมตีของพวกเราได้หรอก"

หลายคนพยักหน้า พุ่งฟาดฟันอี้เฉินอย่างไม่หวาดกลัว

อี้เฉินปล่อยปราณพลังสีเลือด สร้างเขตแดนสังหารขึ้นมารอบบริเวณกลายเป็นสีเลือด ทุกที่ ที่เดินผ่าน

เหมือนแดนอเวจี เขาสำแดง"วิชาอสูรคลั่ง" เพิ่มพลังโจมตีอีกหนึ่งเท่าตัว หมายจะจบการต่อสู้ครั้งนี้

อี้เฉินหมุนควงหมัดอัดปราณพลังสีเลือดผสานกับอักขระ หมัดที่ปล่อยออกมาก่อรูปเป็นมังกรสีเลือดตัวใหญ่

พุ่งปลิดชีพศัตรูโดยรอบแหลกลาญ กลิ่นอายความตายลอยคลุ้งทั่วบริเวณ

ทุกครั้งที่อี้เฉินปลดปล่อยหมัดดั่งมีมังกรตัวจริง พุ่งทะยาน เสียงคำรามมังกรที่ปลดปล่อยออกจากหมัดดังก้อง

อักขระสอดประสานทำให้มังกรดูสมจริงอย่างมาก เข้ากลืนกินเหล่าจอมยุทธทั้ง10
ไม่กี่ลมหายใจ รอบบริเวณกลายเป็นลานประหาร เลือดสาดกระเซ็นย้อมปฐพี